Αναζήτηση

Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013

Οι πρώτοι αναρχικοί στην Πάτρα



Πηγή:  http://ngnm.vrahokipos.net/

Σαράντα χρόνια πριν την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, στα μέσα της δεκαετίας του 1870, εμφανίζεται στην Πάτρα, ο πρώτος αναρχο-σοσιαλιστικός πυρήνας της Ελλάδας, με τη μορφή του «Δημοκρατικού Συλλόγου». Το ακόλουθο κείμενο περιέχεται στο περιοδικό ΑΝΤΙ 279, 18 Ιανουαρίου 1985, και θεωρούμε ότι συμβάλλει εποικοδομητικά στην καταγραφή της ιστορίας του αναρχικού κινήματος στην Ελλάδα. 
Ιδρυτές και μέλη  Χάρη στο εμπόριο της σταφίδας, του «μαύρου χρυσού» της εποχής, η Πάτρα αποτελούσε το κύριο εξαγωγικό λιμάνι της χώρας και το αστικό κέντρο με τις έντονες κοινωνικές ανισότητες. Πολυεθνική και πανελλήνια σε κοινωνική σύνθεση η Πάτρα είχε ως την εποχή της μπελ επόκ των αρχών του 20ου αιώνα, έντονα τα γνωρίσματα της κοινωνικής ευμάρειας και της ανάπτυξης ενός μεταπρατικού εμπορικού χώρου. Κύριες οικονομικές λειτουργίες της το εξαγωγικό εμπόριο της σταφίδας και ορισμένες «παραπληρωματικές» βιομηχανίες οινοποιίας. Την εικόνα συνθέτουν επιπλέον τα υπέρογκα κέρδη των εξαγωγικών οίκον, τα ευάριθμα εμπορικά και χρηματιστικά στρώματα, ο ιδεολογικός προσανατολισμός προς την προηγμένη Ευρώπη και τα πρότυπα της, η πολλαπλή κυριαρχία της πόλης στην ενδοχώρα της αγροτικής μικροιόιοκτησίας και μονοκαλλιέργειας. 

Σημειώθηκε και στην Πάτρα, όπως και στα άλλα αστικά κέντρα της χώρας μετά την απελευθέρωση του ελληνικού κράτους, η ίδια διαδικασία κοινωνικού σχηματισμού απο την συρροή των αγροτών. Το 1829 ο πληθυσμός της πόλης ήταν μόλις 4.000 κάτοικοι, το 1860 ήταν 18.000 το 1879 έφτασαν τους 25.494 και δέκα χρόνια αργότερα ο δήμος Πατρών είχε 38.164 κατοίκους1. 

Καθώς πληθαίνουν οι αγροτικές μάζες και συσσωρεύονται στην πόλη συναρτούν την επιβίωση και την τύχη τους με το διαμετακομιστικό εμπόριο, ενώ παράλληλα συνεχίζουν να διατηρούν στενούς δεσμούς με το χωριό. Οι περισσότεροι δεν εντάσσονται σε μια διαδικασία προλεταριοποίησης, αλλά ενσωματώνονται κυρίως στους μεταπρατικούς μηχανισμούς ως υπάλληλοι, μικροέμποροι, άνθρωποι των αφεντικών, ειδικευμένοι εργάτες, μικροτεχνίτες, και εποχιακοί εργάτες. Αγροτική ενδοχώρα και μικροαστικά στρώματα της πόλης (στην οποία κυριαρχούν οι εργατικές συντεχνίες) ριζοσπαστικοποιούνται μόνο στα χρόνια οικονομικής κρίσης, κι αυτό περιστασιακά. 

Η Πάτρα του 19ου αιώνα αποτελεί ένα μοντέλο προς μελέτη της διαδικασίας σχηματισμού της αστικής μεταπρατικής τάξης στην Ελλάδα, εκείνης της εθνικής ιδιομορφίας, κατά την οποία δεν συγκρούστηκε η ανερχόμενη αστική τάξη με την γαιοκτητική φεουδαρχία, δεν διαμορφώθηκε ριζοσπατικό αγροτικό κίνημα, όπως σε άλλες χώρες των Βαλκανίων και δεν διεδραμάτισαν επαναστατικό ρόλο —παράλληλο στον αγώνα της αστικής τάξης— τα αγροτικά στρώματα και το βιομηχανικό προλεταριάτο. 

ΠΑΤΡΑΙ - Εξαγωγή Σταφίδος 

Στο πολιτικό επίπεδο η πολιτική ολιγαρχία της εποχής, με τους πελατειακούς μηχανισμούς στελεχών, αποτελούσε και γνώρισμα της Πάτρας. Υπήρχαν τα οικογενειακά κόμματα, συνήθους από γόνους προκρίτων και η σχέση πατρονείας, που μετέβαλε τους ψηφοφόρους σε απλούς οπαδούς προσώπου. Στη θέση της ιδεολογίας υπήρχε η προσωπική πολιτική, που επέτρεπε την συναλλαγή του επαρχιώτη βουλευτή με την ηγεσία του επίσης προσωπικού κόμματος και την δίχως αρχές μετακίνηση του βουλευτή από το ένα κόμμα στο άλλο. Ωστόσο, η ίδια η εμπορευματική κοινωνική συγκρότηση ήταν που οδήγησε στη γέννηση του πολιτικού και κοινωνικού προβληματισμού και στην επιθυμία των μικροαστικών στρωμάτων να αποκτήσουν συλλογικό πολιτικό εκφραστή. Προσωπικότητες, όπως ο Ανδρέας Ρηγόπουλος, Αριστείδης Οικονόμου, Ρόκκος Χοϊδάς και Θάνος Κανακάρης θα αποκτήσουν μια πλατιά κοινωνική βάση, που ενοποιείται πολιτικά —άλλοτε περιστασιακά και άλλοτε μονιμότερα— γύρο από τις συνταγματικές ιδέες και τα αιτήματα δημοκρατικού χαρακτήρα. Μέσα από τους ίδιους τους μικροαστούς διανοούμενους και επαγγελματίες θα υπάρξουν και εκείνοι, που θα προσπαθήσουν στα 1877 να μεταφυτεύσουν τις ριζοσπαστικές ιδέες από την Ευρώπη. Το εγχείρημά τους θα έχει την μεταχείριση κάθε μεθοδολογίας, που υπερβαίνει τα όρια της εκσυγχρονιστικής μεταπρατικής ιδεολογίας και που αμφισβητεί την αυθεντικότητα της κυριαρχίας των εκπροσώπων της. 

Ιδρύεται ο Δημοκρατικός Σύλλογος, στα μέσα της δεκαετίας του 1870, από μερικούς νεαρούς Πατρινούς, που ανήκαν εις «χρηστάς οικογενείας διακριθείσας πάντοτε επί φρονίμασι συντηρητικοίς». Ανάμεσά τους ο καθηγητής των μαθηματικών Διονύσιος Αμπελικόπουλος —που θεωρείται και ο ηγέτης της κίνησης— ο δικηγόρος Κων. Μπομποτής, ο λογιστής – εμποροϋπάλληλος Κων. Γριμάνης και οι Αλεξ. Ευμορφόπουλος, Σπαθάρας και Ιωαν. Ασημακόπουλος. 

Ο Γιάννης Κορδάτος αναφέρει και δύο άλλους ιδρυτές, τον έκδοτη Παν. Ευμορφόπουλο και τον εισοδηματία Γεώργιο Παπαρρήτορα. Σύμφωνα με μαρτυρία του Αλεξ. Παν. Ευμορφόπουλου (γιου ιδιοκτήτη τυπογραφείου και εκδότη) η οργάνωση είχε μέλη ορισμένους φοιτητές και σπουδαστές, κυρίως, και σύνδεσμο στην Αθήνα το δικηγόρο Ιωάννη Φίλιο, που φαίνεται ότι μεσολάβησε στον τότε δημοκρατικό βουλευτή Ρόκκο Χοϊδά, για να ενδιαφερθεί όταν άρχισε ο διωγμός τους3. 

Με βάση των αριθμό των μελών, ο Δημοκρατικός Σύλλογος δεν φαίνεται να μαζικοποιήθηκε και μάλιστα αισθητά. Οι εφημερίδες της εποχής γράφουν ότι τα οργανωμένα μέλη της αναρχικής κίνησης δεν πρέπει vα ήταν περισσότερα από δώδεκα «αν κρίνωμεν εκ των εν τω Συλλόγω ευρεθέντων καθισμάτων»4. 

Η συντροφιά μαζεύεται τον πρώτο καιρό από σπίτι σε σπίτι και συζητά για τις κοινωνικές ιδέες και τα προβλήματα της εποχής τους. Θα προσανατολιστούν τελικά προς τον αναρχισμό της περιόδου εκείνης και το μαζικό επαναστατικό όραμα της Παρισινής Κομμούνας του 1871 με τις έντονες ουμανιστικές διακηρύξεις. Ωστόσο, η απόφαση των περισσοτέρων δεν είναι απλά η κοινωνική πρόκληση των μικροαστών, όπως γράφεται απο ορισμένους. 

Όπως εύστοχα επισημαίνει ο Κ. Μοσκώφ: «Mια μικρή ομάδα από εξεγερμένα πνεύματα της Πάτρας, αποφασίζουν ότι μπορούν πλέον να περάσουν σε μια πολιτική δράση, που θα βγαίνει έξω από τα πλαίσια των δύο φιλελεύθερων κομμάτων της κοινωνίας της πόλης»5. 

Ο αναρχισμός και η πολυμορφία του, που αυτό τον καιρό δεσπόζει στην Ευρώπη, είναι η ρηξικέλευθη επιλογή, που γίνεται συστηματικά και συνειδητά. Βέβαια, η έννοια του όρου «πολιτική δράση» είναι σχετική. Η πρώτη σοσιαλιστική οργάνωση δεν φαίνεται να απέκτησε ποτέ ιδιαίτερα γραφεία και, αντίθετα από όσα γράφουν ο Γ. Κορδάτος και άλλοι ιστορικοί, δεν είχε δημόσια δράση ως την έκδοση της εφημερίδας της. Τα σχέδια των ιδρυτών του «Δημοκρατικού Συλλόγου» για την μαζική του επιρροή δεν φαίνεται να προχώρησαν πέρα από τον προσηλυτισμό ορισμένων σπουδαστών και άλλων νέων. 

Τον Μάιο του 1877 στο οίκημα που στεγάζεται ο Δ.Σ. —δεν είναι αυθαίρετο να υποθέσουμε ότι μπορεί να ήταν κάποιο δωμάτιο στο σπίτι του Δ. Αμπελικόπουλου ή άλλου πρωτεργάτη— οι ανακριτικές αρχές θα ανακαλύψουν τα στοιχεία μιας κανονικής οργανωτικής συγκρότησης. 

‘Οπως σημειώνει ο Φορολογούμενος, η εφημερίδα του εμπορομεσιτικού κατεστημένου των Πατρών: «εύρε εις αυτό βιβλιοθήκην πλουσίαν εκ των συγγραμμάτων όλων εν γένει των κοινωνιστών και με τας εικόνας των επισημοτέρων εργατών του Παρισινού Δήμου (σ.σ. των ηγετών της Παρισινής Κομμούνας) και άλλων. Κατέσχε δε τα πρακτικά και την αλληλογραφίαν του Συλλόγου»6. 

Συγκρότηση και πρωτοβουλίες 

Η αφετηρία του σοσιαλιστικού κινήματος στον τόπο μας δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί με ακρίβεια. Ο Κωστής Μοσκώφ υποστηρίζει ότιο Δ.Σ. συγκροτήθηκε το 1876, αφού πρώτα, στις αρχές ήδη του 1875, είχε αποφασίσει να δραστηριοποιηθεί πολιτικά7. Ο Γιάννης Κορδάτος θεωρεί ότι τόσο η δημιουργία της συντροφιάς όσο και του Συνδέσμου της έγιναν ένα χρόνο αργότερα, το 1876 και το 1877 αντίστοιχα. Ο Γεώργιος Λεονταρίτης, συμφωνώντας με τον Κ. Μοσκώφ, γράφει ότι ο Δ.Σ. ιδρύθηκε το 1876 και ένα χρόνο αργότερα κυκλοφόρησε την δική του εφημερίδα8. Τις χρονολογίες αυτές ακολουθούν λίγο πολύ όλοι οι άλλοι συγγραφείς (Κουτσούκαλης, Βεργόπουλος, Βουρνάς, Κατσούλης). 

Χρειάζεται να κάνουμε διάκριση ανάμεσα στην τελική ιδρυτική πράξη και στις διάφορες ιδρυτικές διαδικασίες. Δεν είναι δυνατό να προσδιοριστεί η αφετηρία τους, ωστόσο, η απόφαση της ίδρυσης και η συγκρότηση, φαίνεται ότι έγινε, το αργότερο, το φθινόπωρο του 1876. 

Τότε στέλνουν χαιρετιστήριο μήνυμά τους στην συνέλευση (Συνδιάσκεψη) της Διεθνούς, στην Βέρνη, που έγινε στις 26-29 Οκτωβρίου. Τον Δεκέμβριο η οργάνωση προσχωρεί στις αποφάσεις της Διεθνούς, που είναι βεβαίως η μπακουνική Διεθνής Ενωση Εργατών και όχι η ενιαία Πρώτη Διεθνής όπως γράφεται λανθασμένα. Η ενιαία Πρώτη Διεθνής (1864-1876) δεν υπάρχει αυτό τον καιρό. 

Στο χαιρετιστήριο μήνυμά τους προς την μπακουνική Διεθνή, που έχει επιρροή στον ευρωπαϊκό χώρο, οι αναρχικοί των Πατρών γράφουν: 

…Εάν καταλάβαμε την σκέψη σας είμαστε πεπεισμένοι ότι υπάρχει πλήρης αρμονία ανάμεσα στις ιδέες μας και στις αρχές του προγράμματός σας. Έχοντας έντονη επιθυμία να αποκτήσουμε πιο στενές σχέσεις μαζί σας θ’ αρχίσουμε απ’ αυτή την ημέρα κιόλας μια τακτική αλληλογραφία μαζί σας… 

Το γραφείο της Συνδιάσκεψης τους απάντησε ενθαρρυντικά και τους έστειλε τα πρακτικά των εργασιών με τις εισηγήσεις και την πολιτική απόφαση. Δύο μήνες αργότερα (Δεκέμβρης 1876) οι Πατρινοί σοσιαλιστές γνωστοποιούσαν στο «γραφείο αλληλογραφίας και στατιστικής» της Διεθνούς ότι συμφωνούσαν με τις βασικές της αρχές και αποφάσεις9 

Ο ρόλος των Ιταλών αναρχικών 

Σύμφωνα με στοιχεία από δική μας έρευνα, οι Πατρινοί σοσιαλιστές, μετά την επαφή τους με την Διεθνή, έχουν διασυνδεθεί με αναρχικούς κύκλους της Ιταλίας. 

Η Ιταλία εκείνης της εποχής αποτελεί το κέντρο της αναρχικής κίνησης του Μπακούνιν, του οποίου τα κοινωνικά κηρύγματα προσελκύουν όσους έχουν απογοητευθεί από τις πολιτικές λύσεις και ιδιαίτερα από τον δημοκρατικό ριζοσπαστισμό του Μαντσίνι, ο οποίος έχει τοποθετηθεί αρνητικά απέναντι στην Κομμούνα. 

Όλοι οι συγγραφείς πιθανολογούν ότι οι Ιταλοί πολιτικοί προσφυγές στην Πάτρα είναι εκείνοι που βοήθησαν την οργάνωση στη διεθνή της διασύνδεση, ενθάρρυνση και προσανατολισμό. Ο Κωστής Μοσκώφ περιγράφει όλο το κοινωνικό πλαίσιο και αναφέρει: 

…Μέσα στην κοινωνία της Πάτρας σημαντική θέση κατέχει η μεγάλη ιταλική παροικία —τα 10-15% του πληθυσμού της πόλης ως τον τελευταίο ακόμα πόλεμο— παροικία συγκροτημένη από τους πρόσφυγες Ιταλούς επαναστάτες του 1848, που διατηρεί στενούς πάντα δεσμούς με την οικονομική, πολιτική και πολιτιστική ζωή της πατρίδας της. Δικηγόροι, δάσκαλοι, σαράφηδες, ναυτικοί πράκτορες, τεχνίτες και μικρέμποροι τα μέλη της· στην ιδεολογία τους εθνικιστές, ριζοσπάστες, οπαδοί της Γαριβάλδη, και του Mazini, αναρχικοί, ουτοπικοί σοσιαλιστές· όλα τα ρεύματα της γειτονικής Ευρώπης συγκρούονται εδώ μες στη μιζέρια και τη φθορά, που προκαλεί η ανία του πικραμένου κόσμου κάθε προσφυγιάς —πρυτανεύει όμως μες στη μεσογειακή του οξύτητα ο αναρχισμός. Γιατί στο φιλελεύθερο υπόβαθρο της πατρινής κοινωνίας 0 αναρχισμός βρίσκει γόνιμο έδαφος —γίνεται αισθητός από τα πιο προωθημένα άτομα της φιλελεύθερης μάζας σαν μια έξαρση της φυσικής ιδεολογίας της, μια ανάπτυξη της συνεπής, ως το τέλος βγαλμένη από τα ίδια εμπορευματικά και μικροαστικά πλαίσια· όχι μια άρνηση του κοινωνικού συστήματος, αλλά μια προσπάθεια εκλογίκευσης αυτής της κοινωνίας του με την κατάργηση μιας εξουσίας «παράλογης». Μες στη φιλελεύθερη αυτή ουτοπία οι οικονομικές αντιθέσεις αντικειμενικά δεν θίγονται. Σ’ ένα τέτοιο συγγενικό υπόβαθρο ο αναρχισμός θα αναπτυχθεί δίχως εμπόδια στη λαϊκή αίσθηση· θα εγκατασταθεί στέρεα στην αχαϊκή πρωτεύουσα και από εκεί στα λιμάνια της σταφίδας, από το Αίγιο ως την Καλαμάτα, σε όλον τον εμπορευματικό Μωρηά…10. 

Μια διπλωματική αναφορά της εποχής είναι κατηγορηματική: 

…Η παρουσία στην Πάτρα μιας μεγάλης ιταλικής παροικίας ήταν αποφασιστική για τη δημιουργία μιας αναρχικής ομάδας, που εκδηλώθηκε σε πράξεις, των οποίων η ανάμνηση είναι ακόμα ζωντανή στην Ευρώπη…11. 

Τα ιστορικά στοιχεία, που υπάρχουν επιτρέπουν την άποψη ότι οι Ιταλοί σύνδεσμοι λειτούργησαν ως καταλύτες, μένοντας έξω από τα πλαίσια της οργάνωσης και όχι ενταγμένοι σ’ αυτή. Αν όμως δεν έχουν γίνει γνωστά, που έκαναν τις διασυνδέσεις αυτές —πιθανότατα μέσω του Δ. Αμπελικόπουλου— η δική μας έρευνα αποκάλυψε τις σχέσεις των Πατρινών σοσιαλιστών με τους αναρχικούς ομόφρονες της Μπολώνια και του Μιλάνου. Αλληλογραφούν μαζί τους, γίνονται παραλήπτες των εντύπων τους (όπως το PLEBE του Μιλάνου) και τους στέλνουν τα πρακτικά των δύο γενικών συνελέυσεων του Συλλόγου. 

Στις 20 Φεβρουαρίου στέλνουν τη δεύτερη επιστολή τους στο αναρχικό έντυπο της Μπολώνιας IL MAPTELLO (Το σφυρί), που θα δημοσιευτεί στο φύλλο 11 της 6ης Μαρτίου. Γνωστοποιώντας την πολιτική τους ταυτότητα οι αναρχικοί των Πατρών απορρίπτουν της μεταρρυθμιστικές αντιλήψεις του φιλελευθερισμού και δηλώνουν πως ασπάζονται την επαναστατική προοπτική. Η επιστολή τους αυτή έλεγε τα εξής: 

Ήδη από τις 20 Ιανουαρίου σας στείλαμε μια επιστολή, στην οποία σας εκθέταμε τις αντιλήψεις μας γύρω από την κοινή μας υπόθεση· και στο τέλος προσθέταμε: «Ο τύπος και ο τρόπος της παρέμβασής μας δεν μπορεί να είναι όμοιοι σε κάθε χώρα, αλλά μόνον οι κάτοικοι ενός ορισμένου μέρους είναι σε θέση να γνωρίζομεν ποια μέσα πρέπει να χρησιμοποιηθούν. Ο λαός δεν είναι μια TABULA RASA, αλλά γραμμένο βιβλίο και στον λαό πρέπει να στηρίξουμε την υπόθεσή μας». Προσθέταμε επίσης: «Ο τελικός μας σκοπός είναι η ευημερία του ανθρώπου, και αποδοκιμάζουμε όλους εκείνους που θέλουν να πετύχουν την βαθμιαία χειραφέτηση του λαού. Συμφωνούμε μαζί σας ότι μόνον στην Επανάσταση μπορούμε να ελπίζουμε». 

Αργότερα θα σας στείλουμε τα γενικά Καταστατικά της Δημοκρατικής Ομοσπονδίας του Λαού και τα ειδικά καταστατικά της Εταιρίας της Πάτρας. Ελπίζουμε να γίνουμε καλά κατανοητοί από μέρους των αδελφών μας της Δύσης. 

Με το προσεχές ταχυδρομείο θα σας στείλουμε επίσης μια μελέτη γύρω απο τον σοσιαλισμό στην Ελλάδα που θα δημοσιευτεί, και ένα εορταστικό φυλλάδιο γύρω από την 18 του Μάρτη. 

Πάμε πολύ καλά εδώ. Το έδαφος είναι πολύ εύφορο. Σε λίγο θα κάνει την εμφάνισή της η σοσιαλιστική εφημερίδα μας, σαν όργανο της Ομοσπονδίας μας και τότε θα αναπτύξουμε τις αντιλήψεις μας από κάθε οπτική γωνία. 

Χαιρετισμούς και αλληλεγγύη 

Είναι καταφανής η διάθεση ν’ αντλήσουν κύρος και πείρα από τις διεθνείς αυτές επαφές όπως και η φιλοδοξία να συνασπίσουν τους άλλους σοσιαλιστικούς ομίλους, με τους οποίους πρέπει να είχαν αρχίσει κάποια επαφή. 

Μια πρώτη απόδειξη γι’ αυτό μας δίνει το δημοσίευμα της εφημερίδας των Αθηνών Ρήγας, που διευθύνει ο Παναγιώτης Πανάς, ο οποίος συνδέεται στενά με τον τότε προοδευτικό βουλευτή Ρόκκο Χοϊδά. Στο δημοσίευμα του φύλλου 15 με ημερομηνία 22.3.1877, δημοσιεύεται η είδηση ότι εσχάτως συνεστήθη, στην Πάτρα, Δημοκρατικός Σύλλογος του Λαού και παραθέτει το τελευταίο μέρος, του καταστατικού (προγραμματικής διακήρυξης) σχεδόν όπως ακριβώς θα δημοσιευθεί μετά δύο μήνες στο πρώτο φύλλο της εφημερίδας των Πατρινών αναρχικών. Το δημοσίευμα του Ρήγα και του Παν. Πανά ο οποίος υπερασπίστηκε αργότερα τους Πατρινούς αναρχικούς, όπως και στη Βουλή ο Ρόκκος Χοϊδάς περιείχε και τις εξής ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τις προθέσεις των τότε αφανών κοινωνιστών της Πάτρας: 

…Ο Δημοκρατικός Σύλλογος Πατρών συνελθών εις Β’ Γενικήν Συνέλευσιν παρεδέχθη το καταστατικόν του Δημοκρατικού Συνδέσμου του Λαού, επεκύρωσε τον εαυτού κανονισμόν και το πρόγραμμα, καθ’ ο κηρύσσεται εχθρός όλων των πολιτικών και όλων όσων προσπαθούν να διατηρήσουν την σημερινήν κατάστασιν με οιονδήποτε τρόπον, και αποφάσισε την έκδοσιν εφημερίδος άπαξ του μηνός υπό τον τίτλον «Έλληνική Δημοκρατία» εκδούς επί τούτω Αγγελίαν. 

Είναι σαφές ότι τον μήνα Μάρτιο οι Πατρινοί αναρχικοί έχουν αποφασίσει ότι πρέπει ν’ αρχίσουν την προσεκτική δημοσιοποίηση των σκοπών τους , σε φιλικά έντυπα. 

Πρώτες αντιδράσεις και προειδοποιήσεις 

Η αποκάλυψη των σχέσεων με τους αναρχικούς της Ιταλίας γίνεται αφορμή να δείξει τις εχθρικές του διαθέσεις το κατεστημένο των Πατρών. Παρά τις προειδοποιήσεις, τα μέλη της οργάνωσης δεν θα διστάσουν να εκδηλωθούν και να διακηρύξουν τους σκοπούς τους με την έκδοση του ιδεολογικού τους οργάνου. 

Πρώτη δημοσιεύει τις σχετικές πληροφορίες, μαζί με το κείμενο της επιστολής, ως κύριο θέμα της, η συντηρητική εφημερίδα Μοχλός της Ζακύνθου, καλώντας την εισαγγελική αρχή των Πατρών να ασχοληθεί με την κρυφή ανατρεπτική οργάνωση. Χαρακτηρίζει τα άγνωστα μέλη της «αργυρώνητα όργανα ανθελληνικών ενεργειών», που έχουν σαφή διάθεση «να υποσκάψωσι την βασιλείαν και τον ελληνισμόν»12. 

Οι εντυπώσεις από την αποκάλυψη είναι αρνητικές στην Πάτρα και θα επεκταθούν ως την Αθήνα. Γράφει ο Φορολογούμενος: 

… Είμεθα εις θέσιν να βεβαιώσωμεν ότι η είδησις αύτη είναι καθ’ ολοκληρίαν ανυπόστατος και ότι τα εν τη επιστολή εκείνη διατυπούμενα εισίν εγρηγορότων η DIA DESIDERIA θερμοκεφάλου τινός αγνώστου παρ’ ημίν… Το έδαφος της πόλεως ταύτης δεν είναι πρόσφορον εις ανάπτυξιν τοιούτων τερατωδών ιδεών…13. 

Ανάλογη είναι και η διαβεβαίωση, που δίνει για την «παιδαριώδη» κίνηση η εφημερίδα Αχαΐα14. Το αθηναϊκό Μέλλον υποπτεύεται προσωπική ιδιοτέλεια στην όλη υπόθεση και δίνει την ερμηνεία ότι η επιστολή εστάλη υπό τινος ξένον ή Έλληνος τυχοδιώκτου, θέλοντος να φορολογήσει τας εν Ευρώπη κοινωνιστικάς εταιρείας ως ανταποκριτής ή ως ιδρυτής ομάδος και εν Ελλάδι15. Η χλευαστική αντιμετώπιση του θέματος από το Μέλλον θα προκαλέσει τα παράπονα του Μοχλού, που επιμένει ότι η οργάνση πράγματι συνέστη, αν και πιστεύει ότι την περιμένει οικτρόν ναυάγιον16. 

Είναι αξιοσημείωτο ότι το Μέλλον διευθύνει ο παλιός προυντονιστής και υμνητής της κομμούνας, Δήμος Παπαθανασίου, ο οποίος παρασύρεται από την προσωπική του αντιδικία με τον παλιό συνεργάτη του Παναγιώτη Πανά και υιοθετεί συνεχώς αντιδραστική στάση (αν και δεν θα ζητήσει την καταδίκη τους) απέναντι στις ιδέες των Πατρινών κοινωνιστών. 

Αυτές οι τρεις παραλλαγές: κινδυνολογία, χλευασμός, ελαχιστοποίηση, θα είναι εις το εξής ο χαρακτηριστικός τρόπος με τον οποίο ο τύπος των Αθηνών, των Πατρών, της Ζακύνθου, αλλά και της Βοιωτίας, θα αντιμετωπίσει την πρώτη σοσιαλιστική οργάνωση. Όλα αυτά τα δημοσιεύματα αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει κάποια συγκροτημένη οργάνωση. Όλα αυτά τα δημοσιεύματα αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει κάποια συγκροτημένη οργάνωση και μάλιστα με ανοιχτή δράση, συγκεκριμένα γραφεία κτλ. Τούτο βέβαια δεν είναι βασικό προσδιοριστικό, αν λάβει υπόψη του κανείς τον επαναστατικό χαρακτήρα της οργάνωσης. Δείχνει, όμως, πόσο ανυπόστατες είναι οι ευφάνταστες περιγραφές ορισμένων ιστορικών για τη μαζικότητα και τις δημόσιες εκδηλώσεις της πρώτης σοσιαλιστική οργάνωσης στην Ελλάδα. 

Το κλίμα της αποθάρρυνσης, που επιδιώκουν να δημιουργήσουν τα δημοσιεύματα αυτά, κυρίως τον Απρίλιο του 1877, θα έχει τις επιπτώσεις του. 

Ο δικηγόρος Βασίλειος Γ. Καλλιοντζής, που δεκαπέντε χρόνια αργότερα θα πρωτοστατήσει στο αναρχικό κίνημα της Δυτικής Πελοποννήσου, διαχωρίζει τώρα τις ευθύνες του. Δηλώνει με επιστολή του ότι αν και διατηρεί τις δημοκρατικές ιδέες του δεν έχει καμιά σχέση με τον Δημοκρατικό Σύλλογο. Αποκαλεί τους «πέντε ή εξ τον αριθμόν» ιδρυτές αλλά και προδρόμους του «λιποτάκτας της μερίδος μας» και τούτο γιατί πιστεύει ότι ο θεσμός της βασιλείας για την Ελλάδα είναι μια ανάγκη. Ο Καλλιοντζής θέλοντας να επικρίνει τις κομματικές φατρίες αντιδιαστέλλει ως συνταγματικότατη τη διαγωγή της βασιλείας εξ ης οι αληθείς φιλοπάτριδες χρηστάς ελπίδας, περί της εν ευθέτω καιρώ σωστικής ενέργειας της, αρύσθησαν17.  

Αυτή η δήλωση νομιμοφροσύνης του Βασίλειου Καλλιοντζή εξηγεί και τους λόγους για τους οποίους το κατεστημένο των Πατρών και η τοπική εξουσία αντέδρασαν τόσο έντονα. Ο κίνδυνος από την οργάνωση και τα επαναστατικά της κηρύγματα δεν ήταν τόσο η πρόκληση κοινωνικής αναταραχής, όσο η αμφισβήτηση στο πολιτικό επίπεδο. 

Από τη Ζάκυνθο ο Μοχλός, με τον λυσσαλέο τοπικό παραγοντισμό του, εκφράζει την υποψία ότι οι αναρχικοί των Πατρών μπορεί να συνεργάζονται με τον Ζακυνθινό βουλευτή Κ. Λομβάρδο, που αποτελεί μόνιμο στόχο του. Υποβάλλει την ιδέα αυτή προφανώς για να πλήξει τον Λομβάρδο και όχι για να δώσει κύρος στους πρώτους. Σ’ άλλο του δημοσίευμα, ο Μοχλός προσκομίζει νέα αποδεικτικά στοιχεία και ζητάει από τη δικαστική εξουσία των Πατρών να βρει και να τιμωρήσει τους αποπειρωμένους την διατάραξιν της κοινωνικής τάξεως δι’ ανατρεπτικών συνεταιρισμών18. Υποστηρίζει ότι έχουν περιέλθει στην κατοχή του το έντυπο καταστατικό και το πρόγραμμα και τα πρακτικά της Β’ συνελεύσεως του Δημοκρατικού Συλλόγου. Σ’ αυτά υπάρχει η απόφαση για την έκδοση εφημερίδας με το όνομα Ελληνική Δημοκρατία. Ίσως υπήρξε κάποια διαρροή, από την διεύρυνση της επιρροής, που είχε επιχειρήσει η οργάνωση ή απλώς δημαγωγική εκμετάλλευση όσων είχε —όπως είδαμε— δημοσιεύει ο Ρήγας στις 22.3.1877. Παρά τις αποθαρρύνσεις, τις απειλές και τις στημένες παγίδες, οι επικεφαλής του Δημοκρατικού Συλλόγου αποφασίζουν να γνωστοποιήσουν την παρουσία και τους προβληματισμούς τους. 

Στα μέσα Μαίου θα εκδώσουν τη μηνιαία εφημερίδα Ελληνική Δημοκρατία χωρίς συγκεκριμένη διεύθυνση και με υπεύθυνο τυπογραφείου τον Αλέξ. Ευμορφόπουλο. Οι συντάκτες τονίζουν ότι ο σκοπός της εφημερίδας ταυτίζεται με εκείνον του Δημοκρατικού Συλλόγου Πατρών, του οποίου αποτελεί όργανο και παραπέμπουν στα κείμενα που δημοσιεύονται. Στο εισαγωγικό κείμενο της πρώτης σελίδας οι συντάκτες διαβεβαιώνουν ότι θα ειπούμε την αλήθεια, χωρίς να λογαριάσουμε την Κυβέρνησιν. Θέλει να μας βάλει στην φυλακήν, θέλει να μας αφήσει ήσυχους, μας είναι αδιάφορο. Με βάση την πείρα από το παρελθόν περιμένουν και άλλες επικρίσεις: εις εκείνους οι οποίοι θα μας βρίζουν, δεν θα δίνουμε καμίαν απάντησι, και τονίζουν ότι όσοι ειλικρινά θελήσουν να συζητήσουν μαζί τους για οποιοδήποτε κοινωνικό ή πολιτικό ζήτημα θα απαντήσουμε με την πρέπουσα ευγένεια και κοσμιότητα. 

Στις τέσσερις σελίδες της Ελληνικής Δημοκρατίας δημοσιεύεται το πολιτικό πρόγραμμα (καταστατικό) της μετωπικής τους οργάνωσης που ονομάζεται Δημοκρατικός Σύνδεσμος του Λαού της οποίας ο Δημοκρατικός Σύλλογος Πατρών είναι απλώς ο ιδρυτής. Έτσι, καλούν κάθε σωματείο ή και άτομο, που δέχεται τις αρχές του καταστατικού να γίνει μέλος του Συνδέσμου. 

Εκτός απο το καταστατικό, η εφημερίδα έχει ως βασική ύλη την εκτενή ανάλυση – εκλαΐκευση, ειδησεογραφία από το ιταλικό αναρχικό κίνημα, μια διακήρυξη – άρθρο του κομμουνάρου Arnold για την έκτη επέτειο της Κομμούνας του Παρισιού και μια διακήρυξη θέσεων για το κρίσιμο διεθνές θέμα της εποχής, το Ανατολικό Ζήτημα. Έμβλημα της η ρήση: «Η επανάσταση είναι ο νόμος της προόδου». 

Καταστατικές αρχές και διακηρύξεις 

Οι ιδεολογικές αρχές της οργάνωσης έχουν αρκετά από τα γνωρίσματα των μπακουνικών εης εποχής, που τους έφεραν σε διάσταση με τους Μαρξ και Ένγκελς. Οπαδοί του επαναστατικού αυθόρμητου, υποτιμούν σοβαρά την καθημερινή ταξική πάλη, την οργανωμένη δράση και κάθε μορφή κεντρικής πολιτικής καθοδήγησης. Πιστεύουν ότι η προπαρασκευή του επαναστατικού κινήματος των μαζών θα πρέπει να γίνεται με τον ίδιο τρόπο, που θα χαρακτηρίζει και το σύστημα (κοινωνική οργάνωση) που σκοπεύει να θεμελιώσει η Επανάσταση. Έτσι, έχουν ως στόχο το Κράτος και την απόλυτη καταστροφή του, με βάση την πεποίθηση ότι απαιτείται η συνολική καταστροφή της κρατικής πολιτικής εξουσίας και όχι ο μαρασμός και η κατάκτησή της από το προλεταριάτο και τους συμμάχους του (όπως πίστευαν οι μαρξιστές). Για τους λόγους αυτούς, κύριο καθήκον κάθε αναρχικής ομάδας είναι να διασαλπίσει αρχές και αναγκαιότητες, να επιταχύνει με την προπαγάνδα την ταξική συνειδητότητα, χωρίς να την εκβιάζει, και να προσδοκά, ως ώριμο καρπό της, την ενστικτώδη εξέγερση των μαζών. 

Οι αδυναμίες των αναρχικών ιδεών εκείνης της περιόδου είναι εμφανείς και στο πολιτικό πρόγραμμα (καταστατικό) του Συνδέσμου. Το οποίο βέβαια έχει συνταχθεί, σύμφωνα με ορισμένες γενικολογίες («δημοκρατικός» κτλ.) και αναγκαίους ίσως, υπαινιγμούς. Μάλιστα, μια παράγραφος, η τρίτη του καταστατικού, που έχει ένα εθνικοπατριωτικό διφορούμενο για τους «σκλαβωμένους αδελφούς» φαίνεται να προστέθηκε μετά και εν όψει της πρώτης δημόσιας εμφάνισης της οργάνωσης. Η παράγραφος αυτή δεν υπήρχε στο γαλλικό κείμενο με το συνοπτικό του πρόγραμμα (καταστατικό), που είχαν στείλει στην αναρχική Διεθνή. 

ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ  Πεπεισμένοι, 

Ότι, η φτώχεια και η αμάθεια είναι οι μεγαλύτερες πληγές τον Λαού. 

Ότι, από αυτά τα δύο πηγάζει κάθε κοινωνική αθλιότης. 

Ότι, επομένως η ελευθέρωσίς μας από τη φτώχεια και την αμάθεια πρέπει να είναι ο ανώτερος σκοπός καθενός οπού θέλει να εργαστεί ειλικρινώς υπέρ της ΙΙατρίδος. 

Ότι, η ελευθέρωσις αύτη ενδιαφέρει όλους μας· διότι σκοπεύει να φέρει γενικήν ισότητα εις τα δικαιώματα και τα καθήκοντα όλων, και θα έχει ως βέβαιον αποτέλεσμα και την απελευθέρωση των αδελφών μας οι οποίοι είναι στη δουλεία19. 

Ότι, δια να ελευθερωθεί ο Λαός ο οποίος υποφέρει, πρέπει να σηκωθεί αυτός ο ίδιος να ζητήσει την ελενθέρωσίν του· και πρώτοι πρέπει να συνδράμουν όσοι εννοούν το καθήκον τους. 

Φρονούντες, 

Ότι, η ελευθέρωσις αύτη εξαρτάται, κατά μέγα μέρος, από την πολιτικήν χειραφέτησιν του Λαού. 

Και βασιζόμενοι εις την ιστορίαν μας, και εις το ότι κάθε άνθρωπος επλάσθη ελεύθερος και κύριος του εαυτού του, 

Συσταίνομεν 

Τον Δημοκρατικόν Σύνδεσμον του Λαού 

Όπως ενωμένα ζητήσωμεν με όλας μας τας δυνάμεις την εφαρμογήν τον Δημοκρατικού Πολιτεύματος, με τους εξής όρους: 

Α’. Άκραν αποκέντρωσιν και τέλειαν αυτοδιοίκησιν των Δήμων, δηλαδή κάθε Δήμος να είναι όλως διόλου ανεξάρτητος και να διοικήται μονός του. 

Β’. Πλήρη ελευθερίαν του ατόμου. 

Γ’. Κάθε εξουσία να είναι υποταγμένη εις την κυριαρχίαν του Λαού κατ’ ευθείαν. 

Ο Δημοκρατιμος Σύνδεσμος του Λαού θεωρεί εχθρούς του όλους όσους προσπαθούν να διατηρήσουν την σημερινήν κατάστασιν. 

Αναγνωρίζει ως νόμον του την Αλήθειαν, την Δικαιοσύνην και την Ηθικήν. 

Και δέχεται δια μέλη του κάθε Σωματείον ή και άτομον, το οποίον ήθελε παραδεχτεί το παρόν Καταστατικόν. 

Ότι, η ελευθέρωσις αύτη ενδιαφέρει όλους μας· διότι σκοπεύει να φέρει γενικήν ισότητα εις τα δικαιώματα και τα καθήκοντα όλων, και θα έχει ως βέβαιον αποτέλεσμα και την απελευθέρωσηντων αδελφών μας οι οποίοι είναι στη δουλεία19 

Από πρώτη άποψη το κείμενο μοιάζει περισσότερο με ιδεαλιστική διακήρυξη αρχών χωρίς συνοχή, παρά μ’ ένα σαφές επαναστατικό προσκλητήριο. Το καταστατικό της οργάνωσης σαν φόρμα είναι πολύ μακριά από την εικόνα που έχουμε για παρόμοια κείμενα. Κι αυτό είναι φυσικό. Ουσιαστικά, πρόκειται για το πολιτικό πρόγραμμα ενός αναρχικού συνδέσμου, που συγκροτείται πάνω σε ορισμένες αντιλήψεις και αρχές, χωρίς καθορισμένες διαδικασίες, ιεραρχία και καθήκοντα. 

Το πολιτικό πρόγραμμα της πρώτης σοσιαλιστικής οργάνωσης στην Ελλάδα έχει ως κύριο σκοπό να στιγματίσει την κοινωνική αθλιότητα της εποχής του, να αμφισβητήσει την τάξιν πραγμάτων και να προβάλει το όραμα της επαναστατικής αλλαγής. 

Το έμβλημα της εφημερίδας Η επανάσταση είναι ο νόμος της προόδου υποδηλώνει ασφαλώς τη δυναμική αυτής της αλλγής. Όπως επίσης την υποδηλώνουν το άρθρο του Arnold για την Κομμούνα και η ειδησεογραφία για την επαναστατική δράση των «κοινωνιστών» της Ιταλίας με επικεφαλής τον Κάρολο Καφιέρο. Ο αυτοπροσδιορισμός της οργάνωσης γίνεται σαφέστερος στην ανάλυση (εκλαΐκευση) του καταστατικού. Απορρίπτεται κάθε ρεφορμιστική διαδικασία και προπαγανδίζεται η αναγκαιότητα να σηκωθεί ο λαός, για να απελευθερωθεί από τα δεινά της φτώχειας και της αμάθειας και να βελτιώσει τη μοίρα του. Έτσι, οι αναρχικοί των Πατρών τοποθετούν ως κεντρικό πολιτικό τους καθήκον την εργασία με όλες τους τις δυνάμεις έως ότου ο λαός μας εννοήσει και σηκωθεί. 

Μπορεί το επαναστατικό αυτό προσκλητήριο να είναι ασαφές και χωρίς επεξεργασία, οι επιδιώξεις του νεφελώδεις και ουτοπιστικές, αλλά η όλη προσπάθεια, ακόμα και αν έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας οργάνωσης διανοουμένων, υποδηλώνει ένα χρέος συνειδητής πρωτοπορίας. Υποδηλώνει την πρόθεσή τους να ασκήσουν πολιτική πίεση στην κρατική εξουσία για κάποια κοινωνική εκλογίκευση, για τις ευθύνες της στην φτώχεια και την αμάθεια του λαού.

Σημειώσεις


1. Αλέκος Α. Μαρασλής, Ιστορία της Πάτρας, Πάτρα 1983, σελ. 266-267.  2. Χαρίτων Κορυζής, Η πολιτική ζωή εις την Ελλάδα (1821-1910), Αθήνα 1974, σελ. 131-132.  3. Γιάννη Κορδάτου, Ιστορία της Ελλάδας, τόμος ΧΙΙ, Αθήνα 1958, σελ. 464.  4. Μακ. Αθαν., Η πρώτη δημοκρατική εφημερίς εν Πάτραις, εφ. Νεολόγος Πατρών, 16-10-1930.  5. Κωστής Μοσκώφ, Εισαγωγικά στην Ιστορία του Κινήματος της Εργατικής Τάξης, Θεσσαλονίκη 1979, σελ. 162.  6. Φορολογούμενος, φ. 12/20-5-1877.  7. Κωστή Μοσκώφ, έ.α., σελ. 162.  8. Γιώργος Λεονταρίτης, Το ελληνικό σοσιαλιστικό κίνημα κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, Εκδ. Εξάντας, Αθήνα 1978, σελ. 20.  9. Όλα όσα αναφέρονται για τις σχέσεις του Δ.Σ. με την μπακουνική Διεθνή αντλούνται από το έργο του James Guillaume: L’ Internationale — Documents et Souvenirs, Παρίσι 1910, τόμος ΙV, σελ. 122-251.  10. Κ. Μοσκώφ, έ.α., σελ. 161-162.  11. Archives du Ministere des Affaires Etrangeres, Nouvelle Serie, Grece, τόμος 1, σελ. 58.  12. Φύλλο 50, 22 Μαρτίου 1877.  13. Φύλλο 135-136, 8 Απριλίου 1877.  14. Φύλλο 782, 3 Απριλίου 1877.  15. Φύλλο 1550, 29 Μαρτίου 1877.  16. Φύλλο 51, 5 Απριλίου 1877.  17. Εφημ. Τοξότης, φυλ. 42, 15 Απριλίου 1877.  18. Φύλλο 53, 19 Απριλίου 1877.  19. Η παράγραφος αυτή δεν περιλαμβάνεται στο γαλλικό κείμενο με το συνοπτικό πρόγραμμα του (καταστατικό) που έστειλε ο Δ.Σ. στην μπακουνινική Διεθνή, όπως το παραθέτει ο Γ. Λεονταρίδης, (ε.α., σελ. 45). Είναι προφανής η σκοπιμότητα της προσθήκης με το εθνικοπατριωτικό διαφορούμενο, στην πρώτη δημόσια εμφάνιση της οργάνωσης. Επίσης το καταστατικό δεν περιλαμβάνονται οι απειλές κατά των πολιτικών, που είχαν προαναγγελθεί στο φύλλο της 22-3-1977 του Ρήγα.

Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2013

Φώτης Κόντογλου - Ὁ Χριστιανισμὸς κι ὁ Μωαμεθανισμός.

 
 
 

Δυὸ συγγενικές, μὰ διαφορετικὲς θρησκεῖες
 
Συλλογή: Μυστικὰ Ἄνθη, Ἐκδόσεις: Παπαδημητρίου

«Θρησκευτικώτεροι οἱ πρὸς Ἀνατολὰς ἄνθρωποι», γράφει ἕνας ἀρχαῖος, θέλοντας νὰ πεῖ πῶς οἱ Ἀνατολίτες εἶναι πιὸ θρῆσκοι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Δύσης, τῆς Εὐρώπης. Σημείωσε πὼς Ἀνατολὴ εἶναι καὶ τὰ Μπαλκάνια, μαζὶ μὲ τὴ Ρωσία.

Στὸν Ἀνατολίτη, τὸ αἴσθημα εἶναι πιὸ δυνατὸ ἀπὸ τὸ μυαλό, ἐνῷ στὸν Εὐρωπαῖο γίνεται τ᾿ ἀνάποδο. Κι ἐπειδὴ ἡ θρησκεία ἀποτείνεται στὴν καρδιὰ κι ὄχι στὸ μυαλό, γι᾿ αὐτὸ κι οἱ Ἀνατολίτες εἶναι πιὸ θρῆσκοι ἀπὸ τοὺς Εὐρωπαίους, καὶ γιὰ τοῦτο ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ βγήκανε οἱ θρησκεῖες, ἐνῷ ἀπὸ τὴ Δύση δὲν βγῆκε καμμιά.

Οἱ ἄνθρωποι τῆς Δύσης εἶναι ὀρθολογιστές, γι᾿ αὐτὸ καὶ ἐπιδοθήκανε στὶς θετικὲς γνώσεις, στὶς ἐπιστῆμες, καὶ προκόψανε σ᾿ αὐτὲς καὶ σήμερα τραβήξανε ὅλον τὸν κόσμο μαζί τους. Ὅσοι ἀπ᾿ αὐτοὺς ξεχωρίζουνε καὶ δὲν πιστεύουνε μοναχὰ στὶς αἰσθήσεις τους, στρέφουν κατὰ τὴν Ἀνατολή, γιατὶ ἐκεῖ βρίσκουν τὴν πηγὴ γιὰ νὰ πιοῦνε ὅσοι διψᾶνε γιὰ κάποια μυστήρια ποὺ δὲ μποροῦνε νὰ ἐρευνηθοῦνε μὲ τὸ μυαλό.

Τὸ πόσο ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος εἶναι δεμένος δυνατὰ μὲ τὸν ὀρθολογισμό, φαίνεται ἀπὸ τὴν παραμόρφωση ποὺ ἔπαθε ἡ χριστιανικὴ θρησκεία στὴν Εὐρώπη, ποὺ ἔγινε σιγὰ - σιγὰ ἕνα σύστημα τῆς ἐγκόσμιας γνώσης, ἔχοντας γιὰ σκοπὸ τὴν ἐπίγεια εὐτυχία κι ὄχι τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς ποὺ δίδαξε ὁ Χριστός. Στὴ Δύση, κι ἡ θεολογία ὑποτάχθηκε στὸν ὀρθολογισμό, κι ἔγινε κι αὐτὴ μιὰ ἐπιστήμη σὰν τὶς ἄλλες.

Στὴν Ἀνατολή, ὅμως, ἡ θρησκεία ἀπόμεινε θρησκεία. Ἀκόμα κι ὁ μωαμεθανισμός, τὸ λεγόμενο Ἰσλάμ, ποὺ εἶναι μιὰ κατώτερη ἀντίληψη τῆς θρησκείας, μὲ κάποιες χοντροκομμένες ἐντολές, ὡστόσο κράτησε ἀνόθευτον τὸν θρησκευτικὸ χαρακτήρα του, μακρυὰ ἀπὸ νεωτερισμούς, καὶ προσαρμογὲς στὴν κάθε ἐποχή, δηλαδὴ μακρυὰ ἀπὸ τον ὀρθολογισμό. Τὰ ὑλικὰ μέσα ποὺ μ᾿ αὐτὰ ἐκφράζεται ἡ θρησκεία τοῦ Κορανίου, τὸ τζαμί, ὁ χότζας, ἡ ψαλμῳδία, ἡ διακόσμηση, τὸ ντύσιμο τῶν κληρικῶν, ἡ τελετουργία, ὅλα ἀπομείνανε ἀνάλλαχτα ὁλότελα, ὅπως ἤτανε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ Ἰσλάμ. Σὲ καιρὸ ποὺ ἡ χριστιανικὴ θρησκεία παραμορφώθηκε μὲ τοὺς νεωτερισμοὺς ποὺ τοὺς ὑπαγόρευε τὸ ὀρθολογιστικὸ κοσμικὸ πνεῦμα, ἀπ᾿ ὅπου γεννήθηκε ὁ Παπισμός, ὁ Προτεσταντισμὸς καὶ τ᾿ ἄλλα παρακλάδια τους, παρεκτὸς τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ ἀπόμεινε ἀνάλλαχτη ἐπειδὴ ἤτανε ὁ Χριστιανισμὸς τῆς Ἀνατολῆς, ὁ μωαμεθανισμὸς στέκεται πάντα ὅπως ἤτανε ἀπὸ τὴν ἀρχή, δηλαδὴ ἀπόμεινε «θρησκεία». Κατὰ τοῦτο, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας βρίσκεται ἀπὸ μιὰ μεριά, κοντύτερα στὸν μωαμεθανισμό, παρὰ στοὺς λεγόμενους Χριστιανοὺς τῆς Δύσης, γιατὶ ὁ μωαμεθανισμὸς δὲν ἔπαψε νὰ εἶναι «θρησκεία», καὶ στέκεται ἀχάλαστος ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου, ποὺ εἶναι ὠφελιμιστικό. Γιὰ τοῦτο βλέπει κανένας Ἄραβες νὰ ἀσπάζωνται μὲ βαθὺν σεβασμὸ τὸ ράσο ἢ τὰ γένεια τῶν παπάδων μας, καὶ μωχαμετάνους νὰ βαφτίζωνται χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι καί, πολλὲς φορές, νὰ μαρτυροῦνε γιὰ τὸν Χριστό, ἐνῷ κανένας, οὔτε ἕνας, παπικὸς ἢ προτεστάντης δὲν βρίσκεται ἀνάμεσα στοὺς νεομάρτυρες ποὺ ἀποκεφαλίσθηκανε ἢ κρεμασθήκανε κατὰ τὸν καιρὸ ποὺ βασιλεύανε ἀπάνω μας οἱ Τοῦρκοι. Εἶναι ἀκαταμέτρητοι οἱ χριστιανοὶ ποὺ μαρτυρήσανε στὴν Περσία γιὰ τ᾿ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ.

Ἄκουσα νὰ λέγει ἕνας παπὰς ἀπὸ τὴ Δαμασκὸ πῶς ὁ βασιλιὰς Ἀμπντουλλὰχ ἔλεγε στὸν Πατριάρχη τῆς Ἀντιοχείας τοῦτα τὰ λόγια: «Ἐσεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι, μὲ τὸ παρουσιαστικὸ ποὺ ἔχετε, μᾶς κάνετε, ἐμᾶς, τοὺς μουσουλμάνους, νὰ σᾶς σεβόμαστε σὰν ἀνθρώπους τῆς θρησκείας, ἐνῷ ἐκεῖνοι οἱ φραγκοπαπάδες μας φαίνουνται σὰν πράκτορες ὑπόπτων ὑποθέσεων».

Ὁ Χριστιανισμὸς τῆς Δύσης ἔχασε τὸν οἰκουμενικό, δηλαδὴ τὸν παγκόσμιο χαρακτήρα του, γιατί, ὅπως εἴπαμε, κατάντησε ἕνα κοσμικὸ σύστημα, ἐπειδὴ θέλησε νὰ προσαρμοσθεῖ κάθε φορὰ στὴν κάθε ἐποχὴ καὶ δὲν ἀπόμεινε σ᾿ αὐτὸν τίποτα ἀμετακίνητο, δηλαδὴ τίποτα ἀπὸ «θρησκεία». Ἐνῷ ὁ μωαμεθανισμός, μ᾿ ὅλο ποὺ τὸ Κοράνιο εἶναι μία χοντροειδὴς παραλλαγὴ τοῦ Εὐαγγελίου, ὡστόσο κράτησε ἴσαμε σήμερα τὸν οἰκουμενικὸ χαρακτήρα του. Αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ τοῦ γνωρίσματα. Σὲ καιρὸ ποὺ στὴ Δύση οἱ χριστιανικὲς ἐκκλησίες κι οἱ κληρικοί της εἶναι λογιῶν - λογιῶν στὴν ἐξωτερικὴ ὄψη, ἄλλοι μὲ γένεια, ἄλλοι μὲ μούσια, ἄλλοι ξουρισμένοι, ἄλλοι μὲ ράσα, ἄλλοι μὲ πολιτικὰ ροῦχα, κλπ., τὰ τζαμιά, δηλαδὴ οἱ ἐκκλησίες τοῦ μωαμεθανισμοῦ, εἶναι παντοῦ τὰ ἴδια μέσα στὴν παράδοση, μὲ λίγες παραλλαγές, τὸ ἴδιο κι οἱ μιναρέδες, κι οἱ χοτζάδες εἶναι οἱ ἴδιοι παντοῦ, μὲ τὸ σαρίκι, μὲ τὸ καφτάνι, μὲ τὰ γένεια καὶ τὰ μουστάκια σὲ τύπο τοῦ προφήτη τους Μωάμεθ, καὶ ψέλνουνε ἀπάνω ἀπὸ τὸν μιναρὲ τὰ ἴδια λόγια, στὴν ἱερὴ ἀραβικὴ γλώσσα, ἀπὸ τὸ Μαρόκο ἴσαμε τὴ Σαμαρκάνδη, καὶ ἀπὸ τὴ δυτικὴ Ἀφρικὴ ἴσαμε τὴ Σουμάτρα, Κίνα κλπ.

Κανένας νεωτερισμὸς μήτε στὴν ἀρχιτεκτονική, μήτε στὴ μουσική, μήτε στὸ ντύσιμο. Παντοῦ οἱ χοτζάδες ἔχουν τὴν ὄψη ποὺ θυμίζει τὸν προφήτη τους, ἐνῷ οἱ παπάδες κι οἱ πάστορες τῆς Δύσης δὲν ἔχουνε καμμιὰ ἐξωτερικὴ ὁμοιότητα μὲ τὸν ἀρχηγὸ τῆς θρησκείας τους, πολλὲς φορὲς μάλιστα, θαρρεῖς πῶς ἐπιδιώκουν νὰ μὴ μοιάζουν ὁλότελα μ᾿ αὐτόν, ἀλλὰ νὰ μοιάζουν μὲ τοὺς εἰδωλολάτρες προγόνους τους. Γιὰ παράδειγμα φέρνω τοὺς δυὸ ἀρχηγούς, τῆς Ἀνατολικῆς καὶ τῆς Δυτικῆς Χριστιανοσύνης, τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα καὶ τὸν Πάπα Παῦλο, ποὺ συναντηθήκανε στὴν Ἱερουσαλήμ. Κυττάξετε τὶς φωτογραφίες, καὶ θὰ δεῖτε πῶς δὲν μοιάζουνε σὲ τίποτα αὐτοὶ οἱ δυὸ ἄνθρωποι, μ᾿ ὅλο ποὺ λένε πῶς εἶναι ἀρχιερεῖς τῆς ἴδιας θρησκείας. Τὸ πόσο εἶναι αὐτὸ ἀλήθεια φαίνεται ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό τους: Ὁ ἕνας, ὁ Πατριάρχης, ἔχει ἱερατικὴ ὄψη, μὲ γένεια καὶ μὲ μαλλιά, ὅπως εἶχε ὁ Χριστός, φορᾶ ἕνα ράσο φαρδύ, ἀνατολίτικο, σὰν καὶ κεῖνα τὰ φορέματα ποὺ φορούσανε, ἀπάνω κάτω, στοὺς τόπους ποὺ φανερώθηκε ὁ Χριστός, ἐνῷ ὁ Πάπας εἶναι ξουρισμένος σὰν τοὺς Ρωμαίους, καὶ φορᾶ ἕνα σκουφάκι μία σταλιά, καὶ τὰ ροῦχα του εἶναι αὐτοσχεδιασμένα, μ᾿ ἕναν λόγο, τίποτα ἀπὸ τὸ ἐξωτερικό του δὲν εἶναι τέτοιο, ὥστε, βλέποντάς τον, νὰ θυμηθεῖς τὸν Χριστὸ ἢ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους. καὶ μ᾿ ὅλα ταῦτα, αὐτοὶ οἱ δυὸ ἱερωμένοι λένε πῶς εἶναι ἀρχιερεῖς τῆς ἴδιας θρησκείας. Ἐνῷ, ἂν ἤτανε μωχαμετάνοι, κι ἂς ἤτανε ὁ ἕνας ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο κι ὁ ἄλλος ἀπὸ τὸν Καύκασο, θὰ ἤτανε ὅμοιοι στὸ ἐξωτερικό τους, μὲ τὸ πρόσωπο σὰν τοῦ προφήτη τους, μὲ τὸ σαρίκι, μὲ τὸ καφτάνι, μὲ τὴν ἴδια ἔκφραση ποὺ ἔχουνε οἱ μουσουλμάνοι. Γιατί, ὅσοι ἀγαποῦν ἕναν πνευματικὸ ὁδηγό, ἔχουνε, ἐπιθυμία νὰ μοιάζουνε καὶ στὸ ἐξωτερικό με αὐτόν, πολὺ περισσότερο οἱ ἱερωμένοι, ποὺ ἀφωσιώσανε τὴν ψυχή τους καὶ τὴ ζωή τους στὸν ἀρχηγὸ τῆς θρησκείας τους.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι πῶς πάθαμε πολλὰ ἀπὸ τοὺς μωχαμετάνους, ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, προπάντων ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Κι αὐτὸ ἔγινε, γιατὶ κι αὐτουνῶν ἡ θρησκεία παραμορφώθηκε ἀπὸ τὰ φυλετικὰ πάθη, μ᾿ ὅλο ποὺ ὁ Μωάμεθ μὲ τὸν πόλεμο ἄρχισε νὰ ξαπλώνει τὸ Κοράνιο. Σημείωσε πῶς οἱ Ἄραβες, οἱ πατριῶτες τοῦ Μωχάμετ, τοὺς Τούρκους, ποὺ πήρανε τὴ θρησκεία ἀπ᾿ αὐτούς, δὲν τοὺς παραδέχουνται γιὰ γνήσιους μωχαμετάνους, καὶ δὲν τοὺς συμπαθοῦν. Κι οἱ ἴδιοι οἱ Ἄραβες παραμόρφωσανε σὲ πολλὰ τὸ Κοράνιο, ὅπως γίνεται, πάντα ἀπὸ τὴν περιωρισμένη ἀντίληψη τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ ὅμως δὲν ἔχασε τὸν χαρακτήρα τῆς θρησκείας, ὅπως θὰ τὸν ἔχανε μὲ νεωτερισμοὺς κοσμικούς, ἂν εἶχε ὁ μωαμεθανισμὸς ὀπαδοὺς καὶ πιστοὺς στὴ Δύση. Δὲ μποροῦμε ν᾿ ἀρνηθοῦμε πῶς κι ἡ Ὀρθοδοξία στὸ Βυζάντιο ἔπαθε κάμποση παραμόρφωση ἀπὸ τὴν πολιτικὴ καὶ ἀπὸ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία, σὲ πολλὰ μάλιστα πολὺ χυδαία κι ἀποκρουστική. Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ τὴν ἔσωσε, εἶναι πῶς δὲν ἀλλάξανε τὰ θεμέλιά της, ὅπως ἔγινε στὸν Παπισμό, παρὰ στάθηκε ἀπαραμόρφωτη στὰ δόγματα, στὴ λατρεία, στὴ λειτουργικὴ ἀντίληψη τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, καὶ γιὰ τοῦτο οἱ τελετουργίες, οἱ ἐκκλησιαστικὲς τέχνες, ἡ ἐξωτερικὴ ὄψη τῶν κληρικῶν, ἀπόμειναν μὲ τὸν λειτουργικὸν χαρακτήρα τους, ποὺ διατηρήθηκε, σὰν ἀπὸ κάποια θαυμαστὴ οἰκονομία, κατὰ τὸν σκληρὸν καιρὸ τῆς τουρκοκρατίας, καὶ διατηρεῖται ἀκόμα ὡς τὰ σήμερα.

Ὁ Μωάμεθ, ποὺ στάθηκε ὁ ἱδρυτὴς τῆς νέας θρησκείας στὴν Ἀνατολή, ἤτανε ἕνας ἀγράμματος καμηλιέρης. Στὰ χρόνια του, ὅπως καὶ στὰ περασμένα, ἡ πατρίδα του ἡ Ἀραβία εἶχε γιὰ θρησκεία ἕνα μάζωμα ἀπὸ εἰδωλολατρικὲς δεισιδαιμονίες γύρω ἀπὸ μία μεγάλη μαύρη πέτρα ποὺ τὴ λέγανε Καάβα καὶ ποὺ τὴν προσκυνοῦσαν καὶ τὴν προσκυνοῦνε ὡς τὰ τώρα οἱ πατριῶτες τοῦ Μωάμεθ.

Ἐκεῖνον τὸν καιρὸ στὴν Ἀραβία κυριαρχοῦσαν οἱ ἔμποροι Ἑβραῖοι. Μὰ καὶ χριστιανοὶ ὑπῆρχαν μέσα στὴν ἴδια τη Μέκκα. Ὁ Μωάμεθ κατάλαβε πῶς ἡ φυλή του βρισκότανε πολὺ κάτω ἀπὸ τὶς δυὸ αὐτὲς θρησκεῖες, τὴν Ἑβραϊκὴ καὶ τὴ Χριστιανική, κι ἤθελε νὰ τὴ βοηθήσει, νὰ ἀνοίξει τὰ μάτια της. Γιατὶ, ἂν καὶ ἤτανε ἀγράμματος κι ἀπελέκητος, ἤτανε ὅμως ἔξυπνος.

Μεγάλη ἐντύπωση τοῦ ἔκανε ἡ ζωὴ τῶν Χριστιανῶν, προπάντων στὰ μοναστήρια, θαύμαζε τοὺς καλόγερους ποὺ ἤτανε ἀφωσιωμένοι στὸν θεὸ καὶ δὲν φροντίζανε γιὰ τὰ μάταια τοῦ κόσμου καὶ παρεχτὸς ἀπὸ τὴν ἀκτημοσύνη τους, γιὰ τὶς νηστεῖες, γιὰ τὶς προσευχές, γιὰ τὴ φιλοξενία τους καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη ποὺ εἴχανε γιὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους. Γιὰ τοῦτο εἶχε δέσει πολλὲς σχέσεις μὲ χριστιανοὺς μοναχούς.

Στενὴ γνωριμία ἔδεσε καὶ μὲ μία Ἑβραία πολὺ πλούσια, τὴ Χατιτζέ, ποὺ τὴν πῆρε στὸ τέλος γυναίκα. Αὐτὴ ἡ Χατιτζὲ γνώριζε καὶ κάμποσα γράμματα. Στὴ συντροφιά της εἶχε ὅλο διαβασμένους ἀνθρώπους, κι ἀνάμεσα σ᾿ αὐτοὺς ἤτανε κι ἕνας σοφὸς ἀστρολόγος Βαρακᾶς, ποὺ εἶχε βαφτισθεῖ χριστιανὸς κι εἶχε μεταφράσει στὰ ἀραβικὰ κάμποσα ἀποσπάσματα ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ὁ Μωάμεθ ὠφελήθηκε πολὺ ἀπὸ τὴ γυναίκα του, γιατὶ μαζί της συζητοῦσε συχνὰ ἀπάνω σὲ ὅσα εἶχε μάθει γιὰ τὴ θρησκευτικὴ κατάσταση τῆς Ἀνατολῆς κατὰ τὰ ταξίδια ποὺ ἔκανε ἀπὸ τὴ Μέκκα ὡς τὴ Δαμασκό, ποὺ τὸ παίρνανε γιὰ ὁδηγὸ στὰ καραβάνια. Τ᾿ ὄνομά του κι ἡ γνώση του ξακούσθηκε στὴ Μέκκα καὶ στὴν ἄλλη Ἀραβία. Μ᾿ ὅλο τὸν θαυμασμὸ ποὺ εἶχε γιὰ τοὺς χριστιανούς, ὡστόσο ἔβλεπε πῶς τοὺς χωρίζανε οἱ αἱρέσεις καὶ τοὺς ἀδυνατίζανε. Κοντὰ σ᾿ αὐτά, καταλάβαινε πῶς ἡ ἀδυναμία τῆς χριστιανικῆς θρησκείας ἤτανε τὸ ὅτι αὐτὴ δίδασκε τὴν ἀγαμία ἤ, τὸ πολύ, τὴ μονογαμία, ἐνῷ κεῖνες οἱ φυλὲς ἤτανε ἀπὸ κτίσεως κόσμου συνηθισμένες στὴν πολυγαμία.

Ἀφοῦ λοιπὸν τὰ μελέτησε ὅλα αὐτά, σὲ ἡλικία σαράντα χρονῶν παρουσιάσθηκε σὰν Προφήτης θεόσταλτος, λέγοντας πὼς ἔβλεπε τὸν Ἄγγελο Γαβριήλ, ποὺ τοῦ ἔλεγε τὰ θελήματα τοῦ θεοῦ, γιὰ νὰ τὰ κηρύξει στὸν κόσμο. Λίγα ἀπ᾿ αὐτὰ ἔβαλε καὶ τἄγραψε στὸ Κοράνιο.

Στὴν πατρίδα του τὸ Χεντζᾶ, ποὺ βρίσκεται κοντὰ στὴν Ἐρυθρὴ θάλασσα, οἱ ἄνθρωποι βρισκόντανε σὲ μισοάγρια κατάσταση. Χριστιανοὶ ἐκεῖ δὲν ὑπῆρχαν. Μὲ τὸ κήρυγμά του δὲν μπόρεσε νὰ τραβήξει παραπάνω ἀπὸ λίγους πιστοὺς ὀπαδούς. Μὰ σὰν ξεσήκωσε τοὺς Ἄραβες σὲ ἱερὸ πόλεμο, γιὰ νὰ διαδώσει τάχα τὸ Κοράνιο, οἱ πατριῶτες του τὸν ἀκούσανε καὶ τὸν ἀκολουθήσανε μὲ φανατισμὸ κι ἔτσι ἅπλωσε ἡ νέα θρησκεία, μά, ὅπως θὰ δοῦμε, στὴ διάδοση τῆς συντελέσανε λιγώτερο οἱ Ἄραβες, καὶ πιὸ πολὺ οἱ ἄλλοι λαοὶ τῆς Ἀνατολῆς, ποὺ ἤτανε περισσότερο ξυπνημένοι, οἱ Ἕλληνες, οἱ Αἰγύπτιοι, οἱ Σύροι, οἱ Πέρσες καὶ ἄλλοι.

Τὸ περισσότερο μέρος ἀπὸ τὸ Κοράνιο γράφηκε ὕστερα ἀπὸ τὸν θάνατο τοῦ Μωάμεθ, ποὺ δὲν ἤξερε μήτε νὰ γράφει μήτε νὰ διαβάζει. Τὸ γράψανε ἄλλοι περισσότερο μορφωμένοι, ποὺ ἴσως δὲν ἤτανε ἀπὸ τὴν ἀραβικὴ φυλή.

Τὸ Κοράνιο παραδέχεται τὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀλλὰ παρουσιάζεται σὰν συμπλήρωσή τους. Ὁ Μωάμεθ κι οἱ ἄλλοι ποὺ συμπληρώσανε τὸ Κοράνιο, στηριχθήκανε στὴ χριστιανικὴ θρησκεία κι ὁ θαυμασμός τους γι᾿ αὐτὴ δὲν κρύβεται. Μὰ τὸ ἱερὸ βιβλίο τοὺς εἶναι γεμάτο ἀπὸ ἀχώνευτα καὶ χοντροκομμένα στοιχεῖα τῆς Παλαιᾶς καὶ Νέας Διαθήκης, καὶ γιὰ τοῦτο τὰ δεχθήκανε εὐκολότερα ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο ἐκεῖνοι οἱ βάρβαροι λαοί.

Τὸ Κοράνιο παραδέχεται τοὺς Πατριάρχες Ἀβραάμ, Ἰσαὰκ καὶ Ἰακώβ, ἀλλὰ βάζει μαζί τους καὶ τὸν Ἰσμαήλ, τὸν γυιὸ τῆς Ἄγαρ, τοὺς Δικαίους καὶ τοὺς Προφῆτες, προπάντων τὸν Μωυσῆ καὶ τὸν Σολομῶντα.

Ὁ Χριστὸς κατὰ τὸ Κοράνιο εἶναι μέγας Προφήτης, δίκαιος, παντογνώστης καὶ ἰσχυρὸς κι αὐτὸς θὰ μεσιτεύσῃ στὸν θεὸ γιὰ τοὺς πιστούς, κατὰ τὴ Δευτέρα Παρουσία. Κάθε φορὰ ποῦ ἀναφέρεται στὸ Κοράνιο τ᾿ ὄνομά του, γράφεται μὲ τὴν εὐχή; «Εἰρήνη ἐπ᾿ αὐτόν».

Τὸ Κοράνιο παραδέχεται τοὺς Ἀγγέλους, τὸ πέσιμο τοῦ Ἑωσφόρου, τὸν πόλεμο ποὺ κάνουνε οἱ δαίμονες στοὺς ἀνθρώπους. Τὰ κατώτερα πνεύματα ὀνομάζονται «τζὶν» καὶ «τακουΐν». Παραδέχεται τὴν Ἀνάσταση τῶν νεκρῶν κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, τὸν Παράδεισο καὶ τὴν Κόλαση, ἀλλὰ πιὸ ὑλιστικὰ ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο. Τὸν Χριστὸ τὸν ἀναγνωρίζει ὁ Μωάμεθ ὄχι μοναχὰ γιὰ τὸν μεγαλύτερο Προφήτη καὶ γιὰ τὸν ἁγιώτερο, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἕνα πλάσμα ἀνώτερο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ὄχι ὅμως γιὰ θεό. Λέγει πῶς τὸν γέννησε ἡ Μαριάμ, κατὰ ὑπερφυσικὸν τρόπο ἀπὸ θεία ἐπισκίαση, καὶ τὴ λέγει «Παρθένον Μαρίαν». Μάλιστα χτυπᾶ τοὺς Ἑβραίους ποὺ τὴ συκοφάντησαν. Σ᾿ αὐτό, καὶ σὲ ἄλλα, ὁ Μωάμεθ φανερώνεται περισσότερο χριστιανὸς ἀπὸ κάποιους χριστιανοὺς τῆς Εὐρώπης, ποὺ παίρνουνε μάλιστα μέρος σὲ Χριστιανικὰ Συμβούλια καὶ Διασκέψεις καὶ κάθονται κοντὰ στοὺς δικούς μας προδότες τῆς Ὀρθοδοξίας. Περιγράφει τὸν Εὐαγγελισμό, σχεδὸν ὅπως εἶναι γραμμένος στὸ Εὐαγγέλιο, καὶ λέγει πῶς ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριὴλ εἶπε στὴν Παναγία: «Ὁ Θεὸς σὲ ἐξέλεξε καὶ εἶσαι καθαρὰ ἀπὸ παντὸς ρύπου. Εἶσαι ἡ ἐκλεκτὴ μεταξὺ πασῶν τῶν γυναικῶν». Γιὰ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ λέγει πῶς ἡ ζωή του στάθηκε ἁγία, σὲ καιρὸ ποὺ συχνὰ ὁ Μωάμεθ λέγει μὲ ταπείνωση γιὰ τὸν ἑαυτό του πὼς εἶναι ἕνας ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος. Καὶ σ᾿ αὐτὸ εἶναι περισσότερο χριστιανὸς ἀπὸ τὸν περήφανο καὶ ἀλάθευτο Πάπα. Παραδέχεται τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τὸν λέγει: «Ζῶντα Λόγον τοῦ Θεοῦ», καθὼς καὶ «Πνεῦμα ἡ Ψυχὴ τοῦ Θεοῦ». Λέγει πῶς ὁ Χριστὸς μιλᾶ μὲ ἐξουσία στὸν Θεό, σὰν ἴσος μ᾿ Αὐτόν. Συχνὰ τὸν λέγει «Μεσσία», ποὺ τὸν ἔστειλε ὁ Θεὸς στὸν κόσμο γιὰ τὴ σωτηρία του, κι ὅπως παραδέχεται τὴν ὑπερφυσικὴ σύλληψη καὶ γέννησή του, παραδέχεται καὶ τὴν Ἀνάληψή του. Μοναχὰ δὲν λέγει τίποτα γιὰ τὴν Ἀνάστασή του, γιατὶ ἂν τὴν παραδεχότανε κι αὐτή, θά ῾πρεπε νὰ τὸν παραδεχθεῖ γιὰ Θεό.

Ἐξυμνεῖ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, «ὅπου ἀδιακόπως μνημονεύεται τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ». Κι αὐτὴ ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολική, γι᾿ αὐτὸ καὶ στὴ θρησκεία τοῦ ἔδωσε τὸ ὄνομα «Ἰσλάμ», ποὺ θὰ πῆ «Ὀρθοδοξία» στὰ ἀραβικά.

Κοντὰ σ᾿ αὐτὰ βρίσκονται στὸ Κοράνιο καὶ τὰ πιὸ ἀνάποδα πράγματα, σὲ τρόπο ποὺ νὰ βασιλεύει σ᾿ αὐτὸ μεγάλη χασμωδία, ποὺ δὲν τὴ νοιώθανε οἱ ἁπλοϊκοὶ κι ἀπελέκητοι ὀπαδοί του. Εἶναι γεμάτο ἀπὸ ἀκατανόητα πράγματα, ἀπὸ φανταχτερὰ λόγια χωρὶς νόημα. Λέγει καὶ ξαναλέγει πολλὲς φορὲς τὰ ἴδια. Μιλᾶ ἀόριστα γιὰ προφητεῖες καὶ μὲ πρόχειρο κι ἀκατάστατον τρόπο.

Ὑπάρχουν μέσα σ᾿ αὐτὸ τὸ βιβλίο τὰ πιὸ ἀντίμαχα πράγματα. Ὁ Θεός, ἀλλοῦ εἶναι «εὔσπλαχνος καὶ μακρόθυμος», κι ἄλλου «σκληρὸς καὶ ἐκδικητικός». Τὸ ἴδιο γίνεται καὶ μὲ ὅσα λέγει ὁ Μωάμεθ γιὰ τὸν ἑαυτό του: ἀλλοῦ ἐγκωμιάζει τὸν ἑαυτό του καὶ τὸν ἀνεβάζει στὸν κολοφώνα, κι ἄλλου τὸν λέγει ἁμαρτωλό. Καὶ στὴ ζωή του, ἐκεῖ ποὺ εἶναι ἅγιος καὶ βλέπει Ἀγγέλους καὶ ὁράματα, ἐκεῖ παρουσιάζεται παραδομένος στὶς γυναῖκες καὶ στὶς ἡδονές.

Σὰν κατάλαβε πὼς τὸ κήρυγμά του δὲν ἔφτανε, ἅρπαξε τὸ σπαθί, ποὺ κάνει περισσότερη δουλειά. Γι᾿ αὐτὸ ἔγραψε: «Ὅσοι κηρύχνουν τὴν πίστη μου ἂς μὴ χάνουν καιρὸ μὲ τὰ κηρύγματα. Ἂς σκοτώνουν». Μόλις ἔνοιωσε τὸν ἑαυτό του δυνατόν, ἔπιασε τὸν πόλεμο καὶ τὴν αἱματοχυσία. Ἐνῷ στὴν ἀρχὴ κολάκευε τοὺς Ἑβραίους, γιὰ νὰ τὸν ὑποστηρίξουν, ὑστερώτερα, σὰν δὲν τοὺς εἶχε πιὰ ἀνάγκη, τοὺς καταδίωκε καὶ τοὺς σκότωνε. Τὸ ἴδιο ἔγινε ἀργότερα καὶ μὲ τοὺς χριστιανοὺς ἀπὸ τοὺς διάδοχούς του. Δίνει τὸν λόγο του, βάζει γιὰ ὑπογραφὴ τὴ μελανωμένη ἀπαλάμη του, μὰ ὕστερα δὲν κρατᾶ τὸν λόγο του, ὅποτε τὸ συμφέρο του τὸ καλεῖ. Γίνεται πολιτικὸς καὶ διπλωμάτης. Στὸν πόλεμο γίνεται σπουδαῖος πολέμαρχος, μὲ στρατὸ γυμνασμένον, μὲ κατάσκοπους, μὲ προπαγάνδα, μὲ πράκτορες, μὲ ὅλα: «Τὸ τέχνη τέχνη καὶ τὸ πίστη πίστη», ὅπως ἔλεγε κι ἐκεῖνος ὁ χριστιανὸς Ἀρβανίτης ποὺ ξεγύμνωνε τὶς ἐκκλησιές.

Ἡ Ἀραβία, ἡ πατρίδα τοῦ Μωάμεθ, εἶναι μὲν μία χώρα πολὺ μεγάλη, σχεδὸν ἴσαμε τὴ Ρωσία, ἀλλὰ ἔχει λίγους κι ἀνάριους ἀνθρώπους. Ἡ γῆ της εἶναι ἔρημος, ξερή, δίχως ἕνα μικρὸ ποτάμι, γι᾿ αὐτὸ τὸ μεγαλύτερο μέρος της εἶναι ἀκατοίκητο. Ἂν βγάλει κανένας τὴ Μέκκα καὶ τὴ Μεντίνα, δὲν ἔχει ἄλλες πολιτεῖες, παρὰ μόνο κάτι φτωχοχώρια, πολὺ μακρυὰ τὅνα ἀπὸ τ᾿ ἄλλο. Σημείωσε ἀκόμα πῶς ἡ Ἀραβία εἶναι ξεμοναχιασμένη, κομμένη ἀπὸ τὸν ἄλλον κόσμο, ἐπειδὴ τὴ ζώνουνε ἀπὸ παντοῦ ἐρημιές.

Λοιπόν, εἶναι δύσκολο νὰ παραδεχτεῖ κανένας πῶς ὁ λαὸς αὐτὸς ποὺ ζεῖ ἀπάνω της, ὁ περισσότερος μέσα στὰ τσαντήρια, μπόρεσε νὰ κάνει τόσα πολλὰ κατορθώματα, νὰ ξαπλώσει τὴ θρησκεία τοῦ Μωάμεθ, νὰ προκόψει στὰ γράμματα καὶ στὶς τέχνες, καὶ νὰ ἐξουσιάσει μὲ τὸν πόλεμο κάποιους τόπους πολὺ ἀπομακρυσμένους, ἀφοῦ πέρασε τὸ Γιβραλτὰρ κι ἔκανε βασίλειο πάνω στὴν Ἱσπανία!

Οἱ Ἄραβες δὲν εἴχανε μήτε γραφὴ γιὰ νὰ γράφουνε τὴ γλώσσα τους, κι ὁ ἴδιος ὁ Μωάμεθ λέγει μέσα στὸ Κοράνιο πῶς δὲν ξέρει μήτε γραφή, μήτε ἀνάγνωση. Ὡς τὰ σήμερα, οἱ κάτοικοι τῆς Ἀραβίας εἶναι σχεδὸν ὅλοι ἀγράμματοι. Πῶς λοιπόν, πρὶν ἀπὸ χίλια τρακόσια χρόνια, μπορέσανε καὶ κάνανε τὸν λεγόμενον Ἀραβικὸ πολιτισμό, τὸ Ἰσλάμ; Πῶς ἄξαφνα γινήκανε φιλόσοφοι, μαθηματικοί, ποιητές, καλλιτέχνες, ἀστρονόμοι, γεωγράφοι, ἱστορικοί, ἄνθρωποι ποῦ γυρίζανε σὰν τοὺς γύφτους μὲ τὶς καμῆλες ἀπάνω σὲ μιὰ χώρα ἔρημη; Αὐτὸ τὸ φαινόμενο δὲ μπορεῖ νὰ τὸ ἐξηγήσει κανένας μὲ ἄλλον τρόπο, παρὰ μοναχὰ ἂν παραδεχτεῖ πῶς ἐκεῖνοι ποὺ ἐπιδοθήκανε στὶς ἐπιστῆμες καὶ στὶς τέχνες δὲν ἤτανε οἱ ἄνθρωποι τῆς ἄγριας Ἀραβίας, ἀλλὰ ἄνθρωποι ἀπὸ ἄλλα ἔθνη τῆς Ἀνατολῆς, ποὺ εἴχανε πάρει τὴν καινούρια θρησκεία, δηλαδὴ ἀπὸ μωχαμετάνους τῆς Συρίας, τῆς Αἰγύπτου, τῆς Περσίας, τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, καὶ πρὸ πάντων ἀπὸ Ἕλληνες, ποὺ πρωτοστατούσανε σὲ ὅλα. Οἱ περισσότεροι μουσουλμάνοι βγήκανε ἀπὸ τὶς ἀλλαξοπιστεμένες φυλές, ὅπως εἶναι αὐτοὶ ποὺ εἴπαμε, καθὼς κι ἄλλοι, ὅπως εἶναι οἱ Τοῦρκοι, οἱ Ἀρβανίτες, οἱ Μποσνάκηδες, οἱ Τάταροι, οἱ Μογγόλοι, οἱ Νέγκροι τῆς Ἀφρικῆς, οἱ Ἰντοί, οἱ νησιῶτες τοῦ Εἰρηνικοῦ Ὠκεανοῦ καὶ ἄλλοι.

Τὸ ὅτι τὸ Ἰσλάμ, τὸ δημιουργήσανε οἱ ἀρχαῖοι λαοὶ τῆς Ἀνατολῆς, ποὺ εἴχανε ἀπὸ πρὶν μία πνευματικὴ καλλιέργεια ποὺ βαστοῦσε ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Μεγ᾿ Ἀλεξάντρου, κι ὄχι ἀπὸ τοὺς Ἄραβες, τὰ ὑποστήριξε μὲ πολλὴ γνώση ἕνας Γάλλος σοφός, λεγόμενος Σ. Ριμπῶ, ποὺ ἔζησε πολλὰ χρόνια στὴν Ἀραβία καὶ στὴν ἄλλη Ἀνατολή, καὶ σπούδασε καλὰ ἀπὸ κοντὰ τοὺς Ἄραβες. Στὸν πρόλογο τοῦ βιβλίου του «Ὁ Ἑλληνισμὸς κατὰ τοὺς πρώτους αἰῶνες τοῦ Ἰσλάμ», γράφει: «Φαίνεται πῶς βεβαιώνεται καὶ πῶς ἀποδείχνεται ἀπὸ τὰ γεγονότα πῶς τὰ διάφορα ἔργα ποὺ ἔκανε τὸ πνεῦμα τῆς Ἀνατολῆς κατὰ τὴν αὐγὴ τοῦ μεσαίωνα, σταθήκανε ἡ τελευταία ἀναλαμπὴ ποὺ ρίξανε οἱ ἀρχαῖοι πολιτισμοί, πρὶν τοὺς σκοτεινιάσει τὸ Ἰσλάμ... Τὰ ἔργα τῆς τέχνης καὶ τῆς σκέψης τῆς σπουδαίας ἐκείνης ἐποχῆς κατὰ τὴν ὁποία μεσουράνησε ὁ μωαμεθανισμός, εἶναι ἔργα ποὺ τὰ ἔκαναν οἱ Ἕλληνες».

Κι ἀληθινά, πῶς μπορούσανε νὰ φτάξουνε ὡς τὴν Ἱσπανία ἀπὸ τὴ μιὰ μεριά, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ὡς τὴν Περσία, τὶς Ἰνδίες, τὴ Σουμάτρα καὶ τὴ Γιάβα, κι ἀκόμα ὡς τὴν Κίνα, ἄνθρωποι σὰν τοὺς ντόπιους της Ἀραβίας, ποὺ δὲν ταξιδεύανε ποτές, καὶ ποῦ δὲν γνωρίζανε τί εἶναι ἡ θάλασσα; Κάποιοι ἄνθρωποι ἀπὸ ἄλλες φυλές, ἰδίως Ἕλληνες θαλασσινοὶ ἢ στεριανοὶ ταξιδευτὲς κι ἔμποροι, πηγαίνανε ὡς ἐκεῖνα τὰ ἀπόμακρα μέρη, κι ἀπ᾿ αὐτοὺς γραφήκανε καὶ τὰ φανταστικὰ ταξίδια σὰν τὴ Χαλιμά, ποὺ εἶναι ἡ ἀραβικὴ Ὀδύσσεια. Ὁ Σεμπὰχ ὁ θαλασσινὸς εἶναι ὁ νέος Ὀδυσσέας.

Ἐκεῖνον τὸν καιρὸ βρισκόντανε σὲ ἀκμὴ τὰ γράμματα κι οἱ τέχνες στὴν Περσία, στὴ Συρία καὶ στὴν Αἴγυπτο, ἐνῷ ἡ Ἀραβία ἤτανε βουτηγμένη στὴν ἀμάθεια καὶ στὴ δεισιδαιμονία καὶ δὲν εἶχε ἰδέα ἀπὸ τὸν Ἀριστοτέλη κι ἀπὸ τὴν Ἄλγεβρα.

Γράφει ὁ Ριμπῶ: «Ὅταν καταχτήσανε οἱ Ρωμαῖοι τη Συρία καὶ τὴν Αἴγυπτο, μείνανε πολὺ λίγο σ᾿ αὐτὲς τὶς χῶρες καὶ γι᾿ αὐτὸ ἡ ἐπιρροή τους στάθηκε τιποτένια. Ἡ βάση τοῦ πληθυσμοῦ στὴ Μικρὰ Ἀσία καὶ τὴν Αἴγυπτο ἀπόμεινε ἑλληνική. Οἱ ἐπιστῆμες, οἱ τέχνες καὶ τὸ ἐμπόριο μείνανε σίγουρα στὰ χέρια τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς».

Ἕνα ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα βιβλία ποὺ ἔχουν οἱ μουσουλμάνοι, δεύτερο μετὰ τὸ Κοράνιο, εἶναι τὰ σχόλια τοῦ Κορανίου, ποὺ τἄγραψε ἕνας σοφὸς Ἒλ - Μποχάρι, ποὺ ἤτανε ἀπὸ τὴ Μπουχάρα, μιὰ χώρα ποὺ βρίσκεται πολὺ μακρυὰ ἀπὸ τὴν Ἀραβία. Ἀλλὰ κι οἱ ἄλλοι γραμματισμένοι μωχαμετανοι, ποὺ γράψανε βιβλία σπουδαία κατὰ τὸν καιρὸ ποὺ βρισκότανε σὲ ἀκμὴ τὸ Ἰσλάμ, ἤτανε σίγουρα ἢ Πέρσες ἡ Ἕλληνες ἢ Σύροι, ὅπως εἶναι ὁ Ἒλ -Μαμοῦν, ὁ Μαχμοὺτ - ἴμπν - Μουσσά, ὁ Βαζὰ ἔλ - Τεργκανί, ὁ Κεμὰλ - ἔλ - Ντίν, ποὺ ἐπιδοθήκανε στὰ μαθηματικὰ καὶ στὴ γεωμετρία, ὁ Ἒλ - Φαραμπή, ὁ Ἴμπν - Ρωχντ, ὁ Ἒλ - Γκοτζάλι, ὁ Ἴμπν - Τζάρ, ποὺ ἔπιδοθηκανε στὴ φιλολογία, ὁ Ἀμποὺ - Μπέκρ -ἔλ - Ἀνταλουζί, ὁ Ἴμπν - Σινᾶ, ὁ Ἴμπν - Ραντουᾶν, ποὺ καταγίνανε μὲ τὴ γιατρική, κι ἄλλοι πολλοὶ μωχαμετάνοι ἀπὸ διάφορες φυλές.

Τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα τὴ μιλούσανε σ᾿ ὅλη τὴν Ἀνατολή, στὴ Μικρὰ Ἀσία, Συρία, Παλαιστίνη, Αἴγυπτο, καὶ γι᾿ αὐτὸ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τ᾿ ἄλλα βιβλία τῆς χριστιανικῆς θρησκείας γραφήκανε στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα. Ὅταν ὅμως ἡ θρησκεία τοῦ Μωάμεθ ἅπλωσε γρήγορα παντοῦ, ἐπειδὴ ἤτανε πιὸ βολικὴ γιὰ τὸν ἀπαίδευτον ὄχλο τῆς Ἀνατολῆς, ἅπλωσε κι ἡ ἀραβικὴ γλώσσα μαζὶ μ᾿ αὐτή, καὶ γινήκανε μωχαμετάνοι καὶ πλῆθος γραμματισμένοι Ἕλληνες, Αἰγύπτιοι, Σύροι, Πέρσες κ.ἄ. Καὶ σὰν ᾔρθανε ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὴν Ἀσία ἕνας καινούργιος λαός, οἱ Τοῦρκοι, καὶ γινήκανε κι αὐτοὶ μουσουλμάνοι, καὶ μπορέσανε καὶ πήρανε τὴν Κωνσταντινούπολη, τότε πιὰ τὸ Ἰσλὰμ καπλάντισε τὴν Ἀνατολὴ καὶ τὰ βορεινὰ τῆς Ἀφρικῆς, χωρὶς νὰ ὑπάρχει μήτε ἕνας Ἄραβας μέσα στὶς μυριάδες μωχαμετάνους ποὺ πολεμοῦσαν κάτω ἀπὸ τὴν πράσινη σημαία τοῦ Μωάμεθ.

Ὅλοι αὐτοὶ εἴχανε γίνει μουσουλμάνοι τόσο γρήγορα, ἐπειδὴ τὸ Κοράνιο λέγει πῶς κάθε ἄνθρωπος εἶναι δεχτὸς στὴ θρησκεία τοῦ Μωάμεθ, ἀπὸ ὅποια φυλὴ κι ἂν εἶναι, φτάνει νὰ παραδεχτεῖ τὴν πίστη καὶ τὶς συνήθειες ποὺ ἔχουνε οἱ Ἄραβες. Στὴν ἱστορία εἶναι γραμμένοι μουσουλμάνοι στρατιωτικοὶ πασάδες ἀπὸ κάθε ἔθνος, ἀκόμα καὶ Εὐρωπαῖοι. Κάποιοι ἀλλαξοπιστεμένοι Φραντσέζοι γινήκανε καὶ σουλτάνοι ἀκόμα, ἀφήνω τοὺς στρατηγοὺς καὶ τοὺς ναύαρχους. Τοὺς τέτοιους ἐξωμότες τοὺς καλοπιάνουνε οἱ μωχαμετάνοι, τὸ ἕνα γιατὶ ἔχουνε ἀνάγκη ἀπὸ τὶς γνώσεις τους, καὶ τὸ ἄλλο γιατὶ τὸ θεωροῦνε γιὰ τιμὴ τῆς θρησκείας τους νὰ ἔρχουνται σ᾿ αὐτὴ τέτοιοι ἄνθρωποι σπουδαῖοι. Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστικὸ ποὺ ἐξηγᾶ γιατὶ αὐτὴ ἡ θρησκεία ἅπλωσε τόσο πολὺ καὶ τόσο γρήγορα καὶ γιατὶ ἡ ἀραβικὴ φυλὴ δοξάστηκε.

Σ᾿ ὅλη τὴν Ἀφρικὴ τὸ Ἰσλὰμ ἅπλωσε κι ἁπλώνει ὁλοένα περισσότερο. Φυλὲς ποὺ προσκυνούσανε πρωτήτερα τὰ εἴδωλα, γίνουνται μωχαμετάνοι κι ὄχι χριστιανοί, ἀφοῦ καὶ κάποιοι Ἀφρικανοὶ ποὺ εἴχανε βαφτισθεῖ χριστιανοί, ἀσπασθήκανε τὸν μωαμεθανισμό. Γιατὶ, ὅπως εἴπαμε, ἡ θρησκεία τοῦ Μωάμεθ εἶναι χοντροκομμένη καὶ βολική, ἐπειδὴ δὲν ἔχει μέσα της πολὺ πνευματικὰ νοήματα, ὅπως ὁ Χριστιανισμός. Ὁ μουσουλμάνος μπορεῖ νὰ πάρει πολλὲς γυναῖκες, νὰ ἔχει χαρέμια, κι ὄχι μοναχά σε τούτη τὴ ζωή, ἀλλὰ καὶ στὴν ἄλλη, ἀφοῦ στὸν Παράδεισο ὑπάρχουνε τὰ «οὐρί», καὶ μαζὶ μ᾿ αὐτὰ τρῶνε καὶ πίνουνε καὶ γλεντοῦνε οἱ πιστοὶ τοῦ Ἰσλάμ, ἅμα πεθάνουνε.

Ἡ Ἀραβία ἔχει μεγάλη ἔκταση, ὅπως εἴπαμε, ἀλλὰ λίγους ἀνθρώπους. Καὶ μάλιστα, στὸν καιρὸ τοῦ Μωάμεθ εἶχε ἀκόμα λιγώτερους. Πῶς λοιπὸν αὐτοὶ οἱ λίγοι πολεμιστές, μέσα σε 80 χρονιά, περπατήξανε σὲ τόσες ἀπέραντες χῶρες καὶ τὶς ἐξουσιάσανε μὲ τὸ σπαθί τους; Πῶς μπορέσανε καὶ περάσανε τὴν Ἰταλία, τὴν Ἱσπανία καὶ φτάξανε ὡς τὰ σύνορά της Γαλλίας, στὴν Εὐρώπη, τὴν Αἴγυπτο, Τρίπολη, Τούνεζι, Ἀλγέρι καὶ Μαρόκο, στὴν Ἀφρική, κι ἀπὸ τ᾿ ἄλλο μέρος τῆς σφαίρας φτάξανε ὡς τὴν Περσία, Μπουχάρα, Ἴντια κλπ.

Οἱ πολεμιστὲς τοῦ Ἰσλὰμ ἤτανε χριστιανοὶ ἀλλαξοπιστεμένοι, ἀπὸ τὶς ξεπεσμένες φυλὲς τῆς Ἀνατολῆς, ποὺ τὶς τραβοῦσε ἡ νέα θρησκεία μὲ τὶς εὔκολες ἐντολές της, μὲ τὰ χαρέμια καὶ τὶς ἄλλες ὑλικὲς ἀπολαύσεις ποὺ ἔταζε στοὺς πιστούς της. Οἱ Ἕλληνες ποὺ γινήκανε μωχαμετάνοι, μάθανε γρήγορα τὴν ἀραβικὴ γλώσσα, καὶ μάλιστα, τὴν καλλιεργήσανε περισσότερο, κι ἔτσι ἡ Ἀνατολή, ποὺ ἤτανε ἑλληνική, ἔγινε μουσουλμανική, ἤγουν ἀραβική, χωρὶς νὰ δουλέψουν γι᾿ αὐτὸ οἱ ντόπιοι Ἄραβες τῆς Ἀραβίας.

Οἱ πιὸ σπουδαῖοι καλίφες εἴχανε στὶς φλέβες τους ἣ λίγο ἢ δὲν εἴχανε καθόλου ἀραβικὸ αἷμα. Ὁ πιὸ δοξασμένος στάθηκε ὁ Χαροῦν - ἄλ - Ρασίντ, ποὺ βασίλεψε στὸ Μπαγντὰτ στὰ 800 μΧ.. Τὸ παλάτι του ἤτανε γεμάτο ἀπὸ σοφούς, ποιητές, ἱστορικοὺς καὶ κάθε λογῆς γραμματισμένους. Στὸν καιρὸ του γράφηκε κι ἡ «Χαλιμά», μὲ τὸν τίτλο «Χίλιες καὶ μία νύχτες».

Ὁ Ριμπῶ γράφει στὸ βιβλίο του: «Κατάντησε συνήθεια νὰ ὀνομάζουν μωαμεθανικοὺς λαούς, Ἕλληνες, Λατίνους κι ἄλλους, μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Ἄραβα, μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ τοὺς ἐξουσιάσανε οἱ Ἄραβες καὶ πήρανε τὴν θρησκεία τους, ὅπως ἔγινε καὶ μὲ ὅσους σοφοὺς καὶ ποιητὲς γράψανε στὴν ἀραβικὴ γλώσσα. Ἀλλὰ τότε ἄλλο τόσο μποροῦμε νὰ ὀνομάσουμε Σπανιόλους ἢ Ἰταλιάνους ὅλους τοὺς Κατόλικους, Ρώσους τοὺς Ὀρθόδοξους, Ἰνδοὺς τοὺς βουδδιστές».

Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2012

Το παλίμψηστο του Αρχιμήδη




To TED ανέβασε πρόσφατα την ομιλία του William Noël, συντηρητή και επιμελητή χειρογράφων και σπάνιων βιβλίων του μουσείου Walters, στη Βαλτιμόρη. Μαζί με μια μεγάλη ομάδα ειδικών κατάφερε να αποκρυπτογραφήσει το παλίμψηστο του Αρχιμήδη.

Αν δεν είχατε την ευκαιρία να διαβάσετε το βιβλίο του ή να πληροφορηθείτε σχετικά γύρω από την έκθεση που έγινε στο Μουσείο Τέχνης Walters της Βαλτιμόρης τον περσινό Οκτώβριο, είναι ευκαιρία να ακούσετε την ομιλία του και να μάθετε λεπτομέρειες γι’ αυτήν την πραγματικά απίθανη εποποιία.
Όσα γνωρίζουμε για το έργο του αρχαίου Έλληνα μαθηματικού, φυσικού, εφευρέτη, μηχανικού και αστρονόμου προέρχονται από τρία βιβλία με την ονομασία Kodex Α, Β, C. Διασώθηκαν δια μέσου των αιώνων χάρη στη συνήθη αντιγραφή των βιβλίων από τους μεσαιωνικούς γραφείς.
Τα δυο πρώτα έργα χάθηκαν όμως τον 16ο και 14ο αιώνα αντίστοιχα ενώ το τρίτο, η μόνη πλέον υπαρκτή πηγή του έργου του Αρχιμήδη, είναι ένα αντίγραφο σε μορφή παλίμψηστου.
Σύμφωνα με τους γραφικούς χαρακτήρες το κείμενο χρονολογείται στον 10ο αιώνα μ.Χ..
Είμαστε στην Κωνσταντινούπολη όπου ένας ανώνυμος γραφέας αντιγράφει την πραγματεία του Αρχιμήδη (“Μέθοδοι”και ”Οστομάχιον”) πάνω σε περγαμηνή, κρατώντας τα ελληνικά του πρωτοτύπου.
Τον 13ο αιώνα, ακολουθώντας μια ευρεία διαδεδομένη πρακτική ανακύκλωσης των περγαμηνών, ένας μοναχός σβήνει το κείμενο με τρίψιμο και ξύσιμο, κόβει τις σελίδες στη μέση, τις περιστρέφει κατά 90 μοίρες και τις διπλώνει ξανά στη μέση. Μαζί με περγαμηνές από άλλα έξι βιβλία, δημιουργεί ένα προσευχητάριο.
Το βιβλίο αυτό ανακαλύπτεται το 1906 από τον Johan Heiberg που με απλό μεγεθυντικό φακό ξεκινάει την ανάγνωση του κρυμμένου κειμένου του Αρχιμήδη. Χάνεται όμως ξανά. Ένας ανώνυμος συλλέκτης το αποκτά σε δημοπρασία δίνοντας το αστρονομικό ποσόν των 2,2 εκατομμύρια δολλαρίων και στη συνέχεια το παραχωρεί στο μουσείο της Βαλτιμόρης και στα χέρια του Noël.
Το βιβλίο είναι σε οικτρή κατάσταση: μισοκαμμένο, μουχλιασμένο, φέρει το βάρος των χιλίων χρόνων του, των μετακινήσεων και της κακής χρήσης που υπέστη. Ο νέος ιδιοκτήτης επιθυμεί να χρηματοδοτήσει την προσπάθεια για την αποκρυπτογράφηση των σβησμένων σημειώσεων του Αρχιμήδη.
Δημιουργείται έτσι η ομάδα “Οι φίλοι του Αρχιμήδη” που περιλαμβάνει επιστήμονες πολλών ειδικοτήτων: από επιμελητές βιβλίων, αρχαίων μαθηματικών, φυσικής σωματιδίων, κλασσικής φιλολογίας, διαχείρισης δεδομένων μέχρι και επιστημονικής απεικόνισης. 
Ξεκινάει μια προσπάθεια που θα διαρκέσει 4 χρόνια. Τα προβλήματα είναι πολλά – η ύπαρξη συνθετικής, μη-υδατοδιαλυτής κόλλας, τα σημάδια από κερί που θέλουν προσεκτικό ξύσιμο ένα-ένα, η ύπαρξη σημείων επιχρυσωμένων και φυσικά το εύθραυστο του υλικού που απαιτεί προσεκτική διάσωση και επικόλληση όλων των μικρών ή μικροσκοπικών κομματιών του χειρογράφου, τα οποία κόβονται στην πορεία.
Η ομάδα των ερευνητών άρχισε την ανάκτηση των σβησμένων κειμένων χρησιμοποιώντας τεχνικές απεικόνισης σε 14 διαφορετικά μήκη κύματος μεταξύ του υπέρυθρου, ορατού και υπεριώδους φωτός. Με μεθόδους ψηφιακής επεξεργασίας και συνδυασμού εικόνων, το κείμενο αποκαλύφθηκε σε βαθμό που να μπορεί να διαβαστεί. 
Επιπλέον, τα σημεία που ήταν σκεπασμένα από φύλλα χρυσού διαβάστηκαν με ακτίνες Χ στον επιταχυντή του εργαστηρίου Stanford Synchrotron Radiation Lightsource -μια προσέγγιση που βασίζεται στην αξιοποίηση της παρουσίας μορίων σιδήρου στο μελάνι της γραφής.
Μεταξύ άλλων, στο «Οστομάχιον» του Αρχιμήδη, αποκαλύπτεται η αρχαιότερη πραγματεία περί συνδυαστικής, ενός τομέα των μαθηματικών ουσιαστικού για την πληροφορική. Αφορά σ’ ένα τετράγωνο χωρισμένο σε 14 τμήματα που ο Αρχιμήδης προσπαθούσε να ανακαλύψει με πόσους τρόπους θα μπορούσε να τα ανασυνδυάσει ώστε να κάνει πάντα ένα τετράγωνο.
Η απάντηση δεν είναι στο βιβλίο και δεν γνωρίζουμε αν ο Αρχιμήδης είχε βρει όλες τις λύσεις αλλά υπολογίστηκε στην εποχή μας σε 17152 συνδυασμούς και 546 διαφορετικές οικογένειες συνδυασμών!
Εκτός από τα έργα του Αρχιμήδη, στο Παλίμψηστο βρέθηκαν -η συγκυρία αυτή κάνει το έργο ακόμα πιο σπάνιο και πολύτιμο- ένα σχόλιο πάνω στις «Κατηγορίες» του Αριστοτέλη, καθώς και κείμενα του Υπερείδη, Αθηναίου ρήτορα του Χρυσού Αιώνα.
Ο επίλογος του Noël έχει ενδιαφέρον. Καλεί τους κατέχοντες πολύτιμων αρχείων (μουσεία, ιδρύματα κ.τ.λ.) να διαχωρίσουν τα αντικείμενα και το πολύτιμο της ασφαλούς φύλαξης τους από τα δεδομένα που εμπεριέχουν και να διαθέσουν αυτά τα δεδομένα ελεύθερα σε όλους. 
Ο Noël μας καλεί να καλλιεργήσουμε με αυτόν τον τρόπο την ομορφιά και την πολιτιστική αξία του διαδικτύου. Δεν θα μπορούσαμε παρά να συμφωνήσουμε μαζί του.

http://www.ted.com/talks/william_noel_revealing_the_lost_codex_of_archimedes.html?embed=true


Sources of Information:http://www.schizas.com/   *****  peopleandideas.gr

Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2012

«Σπόροι της Καταστροφής»: Η Κρυφή Ατζέντα της Γενετικής



Συγκλονιστικά στοιχεία από το βιβλίο του F. William Engdahl 
για τα Γενετικώς Μεταλλαγμένα Τρόφιμα 

της Αλίκης Στεφάνου

Τα τελευταία 3-4 χρόνια έχει υπάρξει ένας αριθμός βιβλίων, εγγράφων και άρθρων που αφορούν στους κινδύνους των Γενετικώς Τροποποιημένων Σπόρων ( Γ.Τ.Σ ).
Στην πλειοψηφία τους εστιάζουν στις ζημιογόνες επιδράσεις στην υγεία και στις περιβαλλοντικές επιπτώσεις.
Σχεδόν κανένα όμως δεν αναφέρεται στις γεωπολιτικές επιπτώσεις των γενετικά τροποποιημένων σπόρων και ιδιαίτερα στη δημιουργία αυτών των σπόρων σαν όπλο μαζικής καταστροφής. 

Ο συγγραφέας τεκμηριώνει με μεγάλη προσοχή το πώς τα «πνευματικά ιδρύματα» της «ευγονικής» και ο μαζικός αποδεκατισμός των ‘αηδιαστικών’, ‘έγχρωμων’ και ‘αναλώσιμων’ φυλών, στην πραγματικότητα πρωτο -ιδρύθηκαν και πήραν και νομική έγκριση στις ΗΠΑ.
Η έρευνα της ‘ευγονικής’ χρηματοδοτήθηκε από τους Rockefellers και άλλες προνομιούχες οικογένειες και για πρώτη φορά δοκιμάστηκαν στους Εβραίους κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Γερμανίας. 

Είναι καθαρά θέμα τύχης οτι τα φτωχότερα έθνη του κόσμου συμβαίνει να είναι προικισμένα με φυσικούς πόρους. Αυτές οι περιοχές έχουν όμως και πληθυσμιακή ανάπτυξη.
Ο φόβος των Ευρωπαϊκών οικογενειών οι οποίες διοικούν και οι οποίες αναπτύσσονται και ενοποιούνται με οικονομική και στρατιωτική δύναμη από τις ΗΠΑ, ήταν πως: αν τα φτωχά έθνη κατάφερναν να αναπτυχθούν, οι εγκαταλελειμμένοι φυσικοί πόροι και ιδιαίτερα το πετρέλαιο, το αέριο τα ορυκτά και τα μέταλλα, θα γινόταν δυσεύρετα για τον ‘Λευκό’ πληθυσμό.
Αυτή η περίπτωση ήταν απαράδεκτη για την κυρίαρχη αφρόκρεμα. 

Η κεντρική ερώτηση που κυριάρχησε στα μυαλά της διοικούσας κλίκας ήταν, η μείωση του πληθυσμού σε χώρες με φυσικούς πόρους αλλά, η ερώτηση ήταν πώς να εφαρμόσουν έναν μαζικό αποδεκατισμό σε όλο τον κόσμο χωρίς όμως να δημιουργηθούν υποψίες και να φανεί σα να ‘ήταν γραφτό να συμβεί’.

Όταν το 1972 τα αποθέματα πετρελαίου στις ΗΠΑ έφτασαν στο αποκορύφωμά τους και έγιναν δίκτυο εισαγωγής πετρελαίου, η κατάσταση έγινε ανησυχητική και η ‘ατζέντα’ πήρε τον πρώτο ρόλο.

Ο Κίσινγκερ, στενός συνεργάτης του Nixon, ο οποίος γαλουχήθηκε από τους Rockefeller, κατάρτισε το επονομαζόμενο: Σημείωμα Μελέτης Εθνικής Ασφάλειας ( National Security Study Memo ), στο οποίο επεξεργάστηκε λεπτομερώς το σχέδιό του για την πληθυσμιακή μείωση.
Σε αυτό το σημείωμα στοχοποιεί συγκεκριμένα 13 χώρες: Μπάγκλα- Ντες, Βραζιλία, Κολομβία, Αίγυπτο, Αιθιοπία, Ινδία, Ινδονησία, Νιγηρία, Πακιστάν, Τουρκία, Ταϊλάνδη και Φιλιππίνες.
Το όπλο που θα χρησιμοποιούταν ήταν η τροφή. Ακόμη και αν υπήρχε λιμός η τροφή θα χρησιμοποιούταν για να επηρεάσει τη μείωση του πληθυσμού.

Υπάρχει η εξής ηχογραφημένη δήλωση του Κίσινγκερ:
«Έχοντας τον έλεγχο του πετρελαίου, ελέγχεις τα έθνη. Έχοντας τον έλεγχο της τροφής, ελέγχεις τους ανθρώπους»
Είναι απορίας άξιο το: πώς μια μικρή ομάδα ανθρώπων κατόρθωσε να μετουσιώσει το σκεπτικό: ελέγχοντας την τροφή, ελέγχεις τους ανθρώπους, σε επιχειρηματική δράση σε πολύ σύντομο διάστημα.
Οι Rockefellers έδειξαν το δρόμο στην Αμερικάνικη Αγροτική Πολιτική, χρησιμοποιώντας τα ισχυρά τους αφορολόγητα ιδρύματα παγκοσμίως στο να εκπαιδεύσουν έναν στρατό από λαμπρούς νέους επιστήμονες, στο μέχρι τώρα άγνωστο πεδίο της μικροβιολογίας. 

Είναι εξακριβωμένος ο τρόπος με τον οποίο, το πεδίο της ‘ευγονικής’ μετονομάστηκε σε ‘γενετική’, ώστε να γίνει πιο αποδεκτό και επίσης να κρύψει τον πραγματικό σκοπό ύπαρξής του. Μέσα από στρατηγικές ρυθμίσεις και τη βοήθεια χημικών, οι οργανισμοί τροφής και σπόρων, υποστηρίχτηκαν από πρόσωπα που δούλευαν σε τμήματα-κλειδιά της Αμερικάνικης κυβέρνησης. Δημιουργήθηκαν μεγαθήρια, τα οποία μπορούσαν να προωθήσουν ρυθμιστικές διατάξεις σε όλες σχεδόν τις χώρες.

Αυτοί οι σπόροι της καταστροφής με τις προσεκτικά κατασκευασμένες ρυθμιστικές διατάξεις για να ‘προστατεύσουν το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγειά’, εμφανίστηκαν το 1920. Μόνο 5 αγροτικοί οργανισμοί ( οι: Cargill, Bunge, Archer Daniels, et al ) – όλοι με έδρα την Αμερική – ελέγχουν το παγκόσμιο εμπόριο σιτηρών και μόνο 5 οργανισμοί ελέγχουν το παγκόσμιο εμπόριο σπόρων. Οι, Monsanto, Syngenta, Bayer, Dupont, Dow Chemicals, ελέγχουν τους Γενετικά Τροποποιημένους Σπόρους. Και ενώ αυτά τα παντοδύναμα ολιγοπώλια οργανώθηκαν, νόμοι που υπήρχαν κατά των μονοπωλίων αλλοιώθηκαν ώστε να εξαιρεθούν οι συγκεκριμένες εταιρίες.

Το πανεπιστήμιο εθνικής άμυνας του πενταγώνου ( Pentagon’s National Defense University ), την παραμονή του πολέμου στο Ιράκ το 2003 εξέδωσε έγγραφο δηλώνοντας:
‘Οι αγροτικές επιχειρήσεις είναι για τις ΗΠΑ ότι είναι το πετρέλαιο για τη Μέση Ανατολή’.
Οι αγροτικές επιχειρήσεις είχαν γίνει ένα στρατηγικό όπλο για το οπλοστάσιο της μοναδικής υπερδύναμης. 
Η «Πράσινη Επανάσταση» ήταν μέρος της ατζέντας του Rockefeller. Σκοπός του ήταν να καταστρέψει τις ποικιλίες των σπόρων και να πιέσει τις αγροκαλλιέργειες που βασιζόταν στο πετρέλαιο και το αέριο και στις οποίες είχε βασικά συμφέροντα. Η καταστροφή της ποικιλίας των σπόρων και η εξάρτηση από τα μονοπωλιακά υβρίδια, ήταν το πρώτο βήμα για τον έλεγχο των τροφών. 

Είναι αλήθεια οτι αρχικά οι τεχνολογίες της Πράσινης Επανάστασης οδήγησαν σε μια έκρηξη παραγωγικότητας στα αγροκτήματα αλλά με κόστος την καταστροφή καλλιεργήσιμης γης, της βιοποικιλότητας, τον δηλητηριασμό του υδροφόρου ορίζοντα και άσχημες συνέπειες στην ανθρώπινη υγεία. 

Αυτή ήταν η πραγματική ατζέντα των υποστηρικτών της Πράσινης Επανάστασης.
Η πραγματική ώθηση ήρθε με την τεχνολογική δυνατότητα ‘ένωσης γονιδίου και εισαγωγής συγκεκριμένων χαρακτηριστικών σε μη συναφή μεταξύ τους είδη’. Οι μορφές ζωής μπορούσαν να τροποποιηθούν. Μέχρι το 1979 όμως η κυβέρνηση της Αμερικής αρνούταν να χορηγήσει πατέντα για μορφή ζωής. Αυτό άλλαξε με την έγκριση του Ανώτερου Δικαστηρίου της Αμερικής. Για να εξασφαλίσουν οτι ο κόσμος θα παραδιδόταν στο μονοπωλιακό καθεστώς των οργανισμών σπόρων, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου ‘συμμαζεύτηκε’. Το πώς διεξήγαγε τις συναλλαγές, δεν αφορούσε κανέναν. 

Ο σκοπός των εταιριών των Monsanto, Dow, Dupont με τη στήριξη φυσικά της κυβέρνησης ήταν, να λανσάρουν τους Γενετικά Τροποποιημένους σπόρους σε κάθε γωνιά της γης, με προτεραιότητα τις απροστάτευτες ....Αφρικανικές και αναπτυσσόμενες χώρες.
Υπήρχε η υποψία οτι τα μεταλλαγμένα προϊόντα μπορούσαν να απειλήσουν την υγεία ανθρώπων, ζώων και το περιβάλλον, παρόλα αυτά όμως, προσπάθειες που έγιναν από ανεξάρτητους φορείς για την αξιολόγηση της βιο-ασφάλειας διεκόπησαν. Επιστήμονες με αξιόλογες σπουδές διασύρθηκαν. Επιστημονικό προσωπικό εξαναγκάστηκε σε σιωπή ή αναγκάστηκε να αλλάξει ‘γραμμή’ και να υποστηρίξει την ατζέντα του Rockefeller για τον έλεγχο των τροφών και το μαζικό αποδεκατισμό.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που αποδεικνύει την επικινδυνότητα των γενετικά τροποποιημένων σπόρων, είναι αυτό του Γερμανού αγρότη Gottfried Glockner και η εμπειρία που είχε χρησιμοποιώντας μεταλλαγμένο καλαμπόκι. Ο Glockner φύτεψε το στοιχείο Bt176 της εταιρίας Syngenta ουσιαστικά ως τροφή για τις αγελάδες του. Όντας επιστήμονας, ξεκίνησε με 10% μεταλλαγμένης τροφής και σταδιακά αύξησε την αναλογία σημειώνοντας προσεκτικά την παραγωγή γάλακτος και τυχόν παρενέργειες. Τίποτε ιδιαίτερο δεν έγινε τα πρώτα 3 χρόνια αλλά, όταν αύξησε την αναλογία της μεταλλαγμένης τροφής στο 100% παρουσιάστηκε στα ζώα του έντονη διάρροια, τα κόπρανά τους ήταν κολλώδη και λευκά και το γάλα τους περιείχε αίμα!. Τελικά και οι 70 αγελάδες του ψόφησαν.

Η καθηγήτρια Angelika Hilbeck του Ελβετικού Ομοσπονδιακού Ιδρύματος Τεχνολογίας βρήκε ότι, τα δείγματα του μεταλλαγμένου καλαμποκιού Bt 176 περιείχαν τοξίνες Bt σε ενεργή μορφή και εξαιρετικά σταθερές. Οι αγελάδες ψόφησαν από υψηλή δόση τοξινών.

Πρέπει να προβληματιστούμε πολύ σοβαρά για την περίπτωση που η ανθρώπινες τροφές μολυνθούν σε ποσοστό 100%.

Το ότι στις ΗΠΑ εμφανίστηκαν μεταλλαγμένα προϊόντα χωρίς διακριτικές ετικέτες το 1993 και ότι το 70% των τροφίμων στα σούπερ μάρκετ περιέχουν Γενετικά Μεταλλαγμένους Οργανισμούς σε ποικίλες αναλογίες, θα πρέπει να χαρακτηριστεί:
« το μεγαλύτερο παγκόσμιο βιολογικό πείραμα στους ανθρώπους»

Ενώ σκοπός της αμερικανικής κυβέρνησης και των αγροτικών επιχειρήσεων είναι ο έλεγχος των τροφίμων ειδικά στον τρίτο κόσμο, είναι βέβαιο ότι οι αμερικανικοί και ευρωπαίοι πολίτες είναι επίσης στόχος της μεγάλης ατζέντας. Και υπάρχουν περισσότερα θανατηφόρα όπλα στο οπλοστάσιο: Οι ‘σπόροι εξολοθρευτών’, οι ‘σπόροι προδοτών’, και η δυνατότητα να καταστραφούν οι μικροί ανεξάρτητοι αγρότες σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου.Υπάρχουν ισχυρά στοιχεία για τους σπόρους της τελικής καταστροφής και του παντελούς αποδεκατισμού των παγκόσμιων πολιτισμών.
ΟΙ ΜΕΛΙΣΣΕΣ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΩΝ

Οι παραπάνω πληροφορίες δίνουν απάντηση στο ξαφνικό φαινόμενο του αφανισμού εκατομμυρίων μελισσών κάθε χρόνο. Δεν υπάρχει κανένα ‘μυστήριο’ γύρω από το θέμα. Όσο κι’αν έχουν προσπαθήσει αρκετοί Αμερικανοί επιστήμονες να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από τα πραγματικά αίτια του θανάτου των μελισσών, τα στοιχεία που έχουν αναδειχτεί μέσα από έρευνες είναι αναμφισβήτητα. Η τελευταία – και πιο γελοία – ανακοίνωση των Αμερικανών είναι η εξής:
«ο θάνατος των μελισσών έχει να κάνει με μια παλιότερη και λιγότερο γνωστή ασθένεια που ονομαζόταν ‘Ισραηλινός Ιός Οξείας Παράλυσης’»
Οι Αμερικανοί σε συνεργασία με τα Μ.Μ.Ε, έχουν δώσει στη δημοσιότητα άλλους τέσσερις ψευδείς λόγους στους οποίους οφείλεται ο αφανισμός των μελισσών.
  • 1. Το ακάρι Varroa
  • 2. Τα παράσιτα
  • 3. Η χρήση των κινητών τηλεφώνων
  • 4. Οι σπόροι ‘εξολοθρευτές’
Και οι τέσσερις φυσικά, έχουν σκοπό να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο από τον πραγματικό λόγο καθώς και τους πραγματικούς υπεύθυνους οι οποίοι είναι: Οι μεταλλαγμένοι σπόροι και οι εταιρίες οι οποίες τους παράγουν.

Δείτε ποια είναι η αλήθεια:
Οι γενετικά τροποποιημένοι σπόροι παράγονται και διανέμονται από τα ισχυρά συγκροτήματα επιχειρήσεων της Biotech. Αυτά τα συγκροτήματα χειρίζονται την κυβερνητική αγροτική πολιτική με σκοπό την κυριαρχία τους στη γεωργική βιομηχανία. Αμερικανικές επιχειρήσεις όπως η Monsanto, έχουν δημιουργήσει σπόρους που αναπαράγονται μόνο υπό ορισμένους όρους.

Η χρήση γενετικά τροποποιημένων οργανισμών οδηγεί στην ταυτόχρονη γενετική τροποποίηση της γύρης λουλουδιών. Όταν η γύρη των λουλουδιών τροποποιηθεί γενετικά, οι μέλισσες θα υποσιτιστούν και θα πεθάνουν λόγω της έλλειψης θρεπτικών ουσιών και της διακοπής της πεπτικής τους ικανότητας.

Έρευνες απέδειξαν ότι οι μέλισσες που λαμβάνουν γενετικά τροποποιημένη γύρη έχουν σοβαρά προβλήματα πέψης, τόσο σοβαρά που η ασθένεια είναι μοιραία.

Ο οικολογικός αντίκτυπος της μεταφοράς των γονιδίων και της αύξησης της ασυγκράτητης ασθένειας δεν έχει εξεταστεί πλήρως και οι επιχειρήσεις που προαναφέρθηκαν δεν εμφανίζουν τα στοιχεία που έχουν. Ο οικονομικός αντίκτυπος της κατάρρευσης των αποικιών των μελισσών θα δημιουργήσει πληθωρισμό, έλλειψη γεωργικών προϊόντων, και τελικά την κατάρρευση της γεωργίας.

Η περιβαλλοντική επίδραση της έλλειψης και της αυξανόμενης απαίτησης για πόρους, υπεράνω αμφιβολίας θα έχει τον χειρότερο αντίκτυπο στη μακροπρόθεσμη ασφάλεια τροφίμων μας. Η βιοποικιλότητα των μελισσών προκαλεί θετικές οικονομικές και οικολογικές συνέπειες. Οι αρνητικές όμως συνέπειες, δυστυχώς δεν έχουν γίνει ακόμη πλήρως κατανοητές.

Είναι εκτός από εξοργιστικός, πολύ εντυπωσιακός ο τρόπος με τον οποίο οι Αμερικανοί προκειμένου να καλύψουν τα εγκληματικά τους πειράματα πάνω στον άνθρωπο και τη φύση, επινοούν κατά καιρούς διάφορες ‘παλιές’ , ‘άγνωστες’ , ακόμη και ‘καινούριες’ ασθένειες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι ο ιός του Έιτζ και ο ιός των πτηνών.

Είναι απορίας άξιο το, εάν ποτέ καταφέρει κάποιο αρμόδιο δικαστήριο να καταδικάσει τους υπεύθυνους για τα χιλιάδες εγκλήματα που διέπραξαν και συνεχίζουν να διαπράττουν κατά της ανθρωπότητας!

Αλίκη Στεφάνου
Δημοσιογράφος

Τετάρτη 3 Οκτωβρίου 2012

Γεωπολιτικός αφοπλισμός Ελλάδας – Κύπρου




Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου


To Eυρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων (EFCR), το ευρωπαϊκό «ξαδερφάκι» του αντίστοιχου αμερικανικού, που πιστεύεται ότι εκφράζει τα συμφέροντα και τις απόψεις των οικογενειών Ροκφέλερ και Ρότσιλντ, συγκάλεσε, σύμφωνα με ιδιαίτερα αξιόπιστες πληροφορίες, μυστική σύσκεψη στις Βρυξέλλες ανάμεσα στους δύο γύρους των ελληνικών εκλογών. Στη σύσκεψη συμμετείχαν, σύμφωνα με τις ίδιες πάντα πηγές, ο Τζωρτζ Σόρος, ο Ντάνιελ Μίλιμπαντ, ο Γιόσκα Φίσερ, ο Χέρμαν Βαν Ρομπέι, ο Μάριο Ντράγκι, ο Μάριο Μόντι, πρώην υψηλόβαθμοι αξιωματικοί των ΗΠΑ στο ΝΑΤΟ κ.α. Εξετάζοντας την ελληνική κρίση οι συμμετέχοντες συνέπεσαν σε μερικά συμπεράσματα, όπως ότι πρέπει να αποτραπεί πάση θυσία η δημιουργία άξονα Σερβίας-Ελλάδας-Κύπρου, η Ελλάδα πρέπει να παραμείνει στο ευρώ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και πρέπει να αποτραπεί η μετατροπή της οικονομικής σε γεωπολιτική κρίση.
Το «γεωπολιτικό χαρτί»
Το μεγάλο χαρτί (αλλά και η μεγάλη κατάρα ταυτόχρονα) του ελληνικού χώρου, από πάντα, ήταν η γεωπολιτική του σημασία. Μαζί, φυσικά, με την παγκόσμια πολιτιστική ακτινοβολία του και το ιστορικό του βάρος. Η μητροπολιτική Ελλάδα, η Κρήτη και η Κύπρος ελέγχουν μια από τις στρατηγικά ζωτικότερες περιοχές της υφηλίου. Ελέγχουν την πρόσβαση των Γαλλογερμανών στους υδρογονάνθρακες της Μέσης Ανατολής, του Ισραήλ και της Τουρκίας στη Δύση, των Σλάβων στις «θερμές θάλασσες». Κύπρος, Κρήτη και μητροπολιτική Ελλάδα συνιστούν ανυπέρβλητο στρατηγικό άξονα στην Ανατολική Μεσόγειο, ζώνη συνάντησης του ευρωπαϊκού «κόσμου της Αφροδίτης» και του μεσανατολικού «κόσμου του Άρη». Αυτή η γεωπολιτική αξία συνεχίζει να είναι η βασική αιτία που εξηγεί τις άπειρες ξένες επεμβάσεις στον ελληνικό χώρο, τις δικτατορίες και τους εμφυλίους που στοίχειωσαν την ιστορία μας, και δεν αποκλείεται να την «ξαναεπισκεφθούν». Η γεωπολιτική ερμηνεύει την ιστορική εμμονή των παλαιών και νέων αποικιοκρατών να μην ενωθεί η Κύπρος με την Ελλάδα ή τη συντήρηση, έστω και περιθωριακά, ενός «κρητικού» θέματος.
Η ιδέα, που εν πολλοίς στηρίζεται σε απάτες και στην άγνοια γύρω από το τι πραγματικά σημαίνει  ΑΟΖ – στη χώρα του Καματερού ζούμε άλλωστε κι ο καθένας δικαιούται να λέει ότι του κατεβαίνει στο κεφάλι χωρίς κανένα κόστος – ότι θα ανακηρύξουμε ΑΟΖ και θα πάμε σε συμμαχία με το Ισραήλ να πουλήσουμε «τσαμπουκά» στην Άγκυρα, προφανώς δεν αντανακλά κάποια εθνική στρατηγική, αλλά τη στρατηγική δυνάμεων που θέλουν να ελέγξουν και γεωπολιτικά-στρατηγικά τον ελληνικό χώρο, ιδίως στην περίπτωση ρήξης ή εξόδου από την ΕΕ.
Στα χέρια μιας ηγεσίας που διαχειρίζεται με στοιχειώδη αξιοπρέπεια τις κρατικές υποθέσεις, η γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου (Ελλάδα-Κύπρος) είναι σπουδαίο χαρτί και όπλο. Αλλά τέτοιες ηγεσίες είναι σπάνια εξαίρεση στη νεοελληνική ιστορία,  γι’ αυτό και η γεωπολιτική αξία της Ελλάδας και της Κύπρου μετατρέπεται συνήθως σε κατάρα. 
Θα μου μείνει θλιβερά αξέχαστη η συνέντευξη που πήρα από τον μεταφραστή του Στάλιν Βαλεντίν Μπερεζκόφ στο σπίτι του στη Φρουντζέσκαγια Ναμπερέζναγια πριν από είκοσι χρόνια και δημοσίευσα τότε στην εφημερίδα «Νέα». «Οι Άγγλοι ήθελαν πάρα πολύ την Ελλάδα. Ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να την αποκτήσουν χωρίς τη Μόσχα. Μας έδωσαν ότι ζητήσαμε στα υπόλοιπα Βαλκάνια για να πάρουν την Ελλάδα», μου είπε, συμπυκνώνοντας το νόημα των διαπραγματεύσεων μεταξύ Στάλιν-Μόλοτωφ και Τσώρτσιλ-‘Ηντεν, το Οκτώβριο του 1944, στη Μόσχα. Στη δεκαετία του 1940, η αγγλόφιλη πτέρυγα της αστικής τάξης έκανε ότι της έλεγε το Λονδίνο και η ηγεσία του ΚΚΕ ότι της έλεγε η Μόσχα. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό και το πληρώνουμε ακριβά και σήμερα.
Αποικιακές ασκήσεις σε Ελλάδα/Κύπρο
Οι μεγάλες δυνάμεις γνωρίζουν άριστα τη γεωπολιτική αξία του ελληνικού χώρου και τη σημασία του ελέγχου του. Τη σχετική «στρατηγική εξίσωση» διατύπωσε, στα μέσα του 18ου αιώνα, ο Βρετανός Πρέσβης στην Αθήνα Λάιονς, και έχει μόνιμη ισχύ: «Μια ανεξάρτητη Ελλάδα είναι παραλογισμός. Η Ελλάδα θα είναι είτε αγγλική, είτε ρωσική. Δεν πρέπει να είναι ρωσική, άρα θα είναι αγγλική».
Αντιστρόφως, όσοι πολιτικοί ηγέτες προσπάθησαν να στηρίξουν μια πιο ανεξάρτητη Ελλάδα στράφηκαν, για το κάνουν, και στο μέτρο που το έκαναν, θέλοντας και μη, στις «εναλλακτικές», «παράπλευρες» δυνατότητες: στη Ρωσία, στην Ευρώπη, στους Αραβομουσουλμάνους, από τον Κολοκοτρώνη μέχρι τον Μακάριο, τον Καραμανλή, τον Α. Παπανδρέου, χωρίς φυσικά να σημαίνει αυτό ότι σε αυτές τις κατευθύνσεις περιμένει κάποιος «παράδεισος».
Το 2002-4 οι «αυτοκρατορικές» δυνάμεις επεχείρησαν, με την εμφάνιση του σχεδίου Ανάν, να καταργήσουν το κυπριακό κράτος, καθιστώντας το «μεταμοντέρνο προτεκτοράτο» ΗΠΑ, Βρετανίας και Ισραήλ, και να ελέγξουν, μέσω Κύπρου, το ελληνικό κράτος. Αργότερα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων (ECFA), συνέταξε μια έκθεση για τα μέλη της ΕΕ, ταξινομώντας τα ανάλογα με τις σχέσεις τους με τη Μόσχα. Υποστήριξε ότι η Ελλάδα (του Καραμανλή τότε) και η Κύπρος (του Παπαδόπουλου) αποτελούσαν «Δούρειους Ίππους» της Μόσχας στην ΕΕ.
Η έκθεση του EFCR δεν είχε μόνο ακαδημαϊκό χαρακτήρα. Μερικά χρόνια αργότερα, Καραμανλής και Παπαδόπουλος είχαν «αποστρατευθεί», οι τόσο υποσχόμενοι ελληνορωσικοί αγωγοί πετρελαίου και αερίου είχαν εγκαταλειφθεί, όπως και η ελληνορωσική εξοπλιστική συνεργασία, η Κύπρος απέδιδε μονοπωλιακή θέση στην αμερικανοεβραϊκών συμφερόντων Noble Energy και το Ισραήλ ως προς την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων της. Ο κ. Χριστόφιας είχε ορισμένες επιφυλάξεις και πάντως δεν πολυβιαζόταν να προχωρήσει με τη Noble, όταν το πολιτικό κλίμα που ακολούθησε την έκρηξη στο Μαρί, τον ανάγκασε, έκων άκων, να μπει σε αυτό το δρόμο. Η πιο φιλική κάποτε προς τους Αραβομουσουλμάνους, τους Ρώσους και τους Κινέζους ευρωπαϊκή χώρα, η Κυπριακή Δημοκρατία, ανέπτυξε τόσο στενές αμυντικές σχέσεις με το Ισραήλ που ορισμένοι ήδη την χαρακτηρίζουν ντε φάκτο «προτεκτοράτο» του εβραϊκού κράτους. Ελληνικά αεροπλάνα έχουν να πάνε πάνω από δεκαετία στην Κύπρο, ασκούνται εκεί όμως τακτικότατα (όπως και στην Ελλάδα) Ισραηλινοί. Οι ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες επικοινωνούν σε όλα τα επίπεδα με τις κυπριακές, οι Ισραηλινοί είναι πολύ δημοφιλείς σε «θύλακες» των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, και ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος υπέγραψε την πιο «προχωρημένη» συμφωνία χριστιανικής εκκλησίας με τους Ραβίνους – η συμφωνία αναφέρεται και στις ευθύνες για τη Σταύρωση του Ιησού, με τρόπο που δύσκολα ένας καλόπιστος αναγνώστης μπορεί να θεωρήσει κάπως συμβατό με το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο!
(Για να το ξεκαθαρίσουμε μια και καλή, προς πολλούς καλόπιστους αναγνώστες που μας στέλνουν μηνύματα και προβληματισμούς ως προς τις σχέσεις με το Ισραήλ. Ο γράφων δεν είναι αντίθετος προς την ανάπτυξη σχέσεων με το Ισραήλ. Είναι αντίθετος με την υποτέλεια που συστηματικά και μόνιμα αναπτύσσουν και μόνο αυτή ξέρουν να αναπτύσσουν οι πολιτικοί μας, όχι μόνο προς το Ισραήλ, αλλά προς πάντα ξένο που αντιλαμβάνονται ως «πλούσιο και ισχυρό»)
Σε ότι αφορά το ίδιο το ελληνικό κράτος, το Μνημόνιο και οι Δανειακές έθεσαν εκ νέου θέμα όχι μόνο προσανατολισμού, αλλά και στοιχειώδους κυριαρχίας του. Υπό παρόμοιες συνθήκες, ακόμα κι αν δεν ήταν (η γεωπολιτική) επιδίωξη του Μνημονίου, ο έλεγχος της Ελλάδας έγινε πάλι φλέγον ζήτημα της παγκόσμιας πολιτικής. Μια Ελλάδα που έρχεται σε σύγκρουση ή πιθανώς αποβάλλεται ή αποχωρεί από την Ευρώπη, συνιστά προφανώς αντικείμενο τεράστιου ενδιαφέροντος από Ουάσιγκτον, Τελ Αβίβ, Μόσχα, Πεκίνο. Η διεθνής «φημολογία», εδώ και δύο χρόνια, για ενδεχόμενο στρατιωτικού πραξικοπήματος στην Ελλάδα, όπως και οι παράξενες, μαζικές αποστρατείες Μπεγλίτη-Παπανδρέου, δεν αποκλείεται να συνδέονται με ενδεχόμενο «ελέγχου» της Ελλάδας σε περίπτωση μείζονος ευρωπαϊκής αναταραχής.

Η νεώτερη ελληνική ΑΟΖ, η ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου και ο άξονας με Ισραήλ
Μέσα σε αυτή την πολύ ανήσυχη και αβέβαιη, τοπικά και διεθνώς κατάσταση, αναπτύσσεται η ακατάσχετη και αβάσιμη ΑΟΖολογία, η καλλιέργεια δηλαδή επικίνδυνων προσδοκιών αναφορικά με τους υδρογονάνθρακες και αβάσιμων πεποιθήσεων ως προς το νομικό καθεστώς των θαλασσών μας.
Ταυτόχρονα, ο πρωταγωνιστής της προσπάθειας διάλυσης του κυπριακού κράτους το 2004 και επικρατέστερος σήμερα υποψήφιος Πρόεδρός του, ο Νίκος Αναστασιάδης, «προμοτάρει», υποθέτουμε καθ’ υπόδειξιν της Ουάσιγκτον, την ιδέα ένταξης της Κύπρου στο ΝΑΤΟ. Παράλληλα, από πολλές μεριές προβάλλεται ως πανάκεια η ανάπτυξη μιας στρατηγικής σχέσης ή και «συμμαχίας» Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ.
Όλα αυτά θα μπορούσαν να είναι, υπό όρους, επιλογές πολιτικής για την Αθήνα. Μια χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα η Ελλάδα και, από κοντά, ακολουθεί και η Κύπρος, οφείλει να εξετάσει όλες τις στρατηγικές επιλογές που διαθέτει και να επιχειρήσει να τις χρησιμοποιήσει και να διαπραγματευθεί για να βελτιώσει τη θέση της και να αποφύγει την καταστροφή της. Δεν μπορεί να αποκλείσει τίποτα εκ των προτέρων.
Στην πραγματικότητα όμως δεν φαίνεται να υπάρχει Αθήνα, ούτε και Λευκωσία. Το μεγαλύτερο μέρος της πολιτικής και ευρύτερης ιθύνουσας τάξης Ελλάδας και Κύπρου, η πλειοψηφία των ανώτερων κρατικών λειτουργών, δεν είναι απλώς υποτελείς, η λέξη υποτέλεια είναι πολύ επιεικής για τους περιγράψει. Είναι «φιλέλληνες», όπως είχε αποκαλέσει κάποτε τα ανώτερα στελέχη του Υπουργείου Εξωτερικών ο Ανδρέας Παπανδρέου, υπηρέτες μέχρι το μεδούλι τους ξένων συμφερόντων. Καμιά από τις ιδέες που παρουσιάζουν, είτε αφορούν την ΑΟΖ και το Ισραήλ, είτε αφορούν το ΝΑΤΟ και την Κύπρο δεν είναι δική τους. Και δεν διαθέτουν κανένα από τα πνευματικά, ηθικά και ψυχολογικά προσόντα που είναι στοιχειωδώς απαραίτητα για να ηγηθούν ενός έθνους εν γένει και ιδιαίτερα ενός άμεσα απειλούμενου έθνους. 
Δεν μπορούν άλλωστε συνήθως ούτε να περιγράψουν τα ωφέλη που θα είχε η Ελλάδα ή η Κύπρος από την υλοποίηση των επιλογών τους. Το μόνο επιχείρημα που έχουν είναι αυτό που είχαν κάνει έμβλημά τους οι εκσυγχρονιστές του Σημίτη: «να τα ‘χουμε καλά με τους πλούσιους και ισχυρούς». Όμως η απόλυτη ταύτιση με «τους πλούσιους και τους ισχυρούς» είναι που μας οδήγησε στη Μικρασιατική καταστροφή και την κυπριακή τραγωδία, στον εμφύλιο, τη χούντα ή τα Μνημόνια!
Στην προσπάθειά τους να περάσουν τις επιλογές που τους υπαγορεύουν ξένες δυνάμεις, οι πολιτικοί μας διαχέουν σε όλη την κοινωνία, σε όλο το έθνος τη δική τους υποτέλεια, τη δική τους περιφρόνηση στο έθνος τους, τη δική τους έλλειψη αυτοεκτίμησης και αυτοπεποίθησης.
Το ΝΑΤΟ ισχυροποιείται αν ενταχθεί σε αυτό η Κύπρος, όχι το ανάποδο. Το Ισραήλ χρειάζεται τον δυτικό άξονα μέσω Κύπρου και Ελλάδας, όχι το ανάποδο. Ούτε οι επιλογές αυτές είναι χωρίς κόστος για την Κύπρο και την Ελλάδα. Αν μη τι άλλο γιατί αποκλείουν τη Ρωσία. Αλλά η δυνατότητα Ελλάδας και Κύπρου να παίξουν ενδεχομένως το χαρτί της Ρωσίας, της Γαλλίας, άλλων παράπλευρων συμμαχιών ήταν που μας έσωσε όταν ζόρισαν απελπιστικά τα πράγματα.
Η ΕΣΣΔ παλαιότερα, η Ρωσία αργότερα υποστήριξε ότι ήθελε η Κύπρος επί δεκαετίες στον ΟΗΕ και της προσέφερε όσα όπλα της ζήτησε, συνιστά λοιπόν εγκληματική πολιτική το αντιρωσικό μένος του Νίκου Αναστασιάδη, ο οποίος μοιάζει να έχει ξεχάσει ότι ήταν μια χώρα του ΝΑΤΟ που εισέβαλε στην χώρα του το 1974. Τώρα, ο επικρατέστερος  προεδρικός υποψήφιος στη Λευκωσία θέλει να προσφέρει την Κύπρο στην Ατλαντική Συμμαχία. Ε, κάποιος θα πει στο τέλος εκεί στο Κρεμλίνο, αν δεν έχει ήδη πει μεταξύ μας, με τους διάφορους Αναστασιάδηδες και δε συμμαζεύεται: «Αρκετά με τους Κύπριους. Αυτό δεν είναι νησί της Αφροδίτης, νησί της προδοσίας είναι!». Όπως το είπε το καλοκαίρι του 2005 ο Γάλλος Πρέσβης στη Λευκωσία, αντιμέτωπος με την άρνηση Ελλάδας και Κύπρου να μπλοκάρουν την τουρκική ένταξη στην ΕΕ, όσο η Άγκυρα δεν αναγνώριζε την Κυπριακή Δημοκρατία («δεν μπορούμε να γίνουμε πιο Κύπριοι από τους Κύπριους», δήλωσε τότε στον «Πολίτη» της Λευκωσίας).
Αν η Ελλάδα και η Κύπρος ήταν κράτη, καθ’ οιανδήποτε έννοια του όρου, θα έκαναν τέτοιες κολοσσιαίες, στρατηγικές παραχωρήσεις στο ΝΑΤΟ και το Ισραήλ, μόνον για να εξασφαλίσουν την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο και τον τερματισμό της οικονομικής επίθεσης κατά των δύο κρατών. Η Ελλάδα και η Κύπρος όμως δεν είναι κράτη και καλύτερα να μην μπει κανείς στον κόπο να περιγράψει το προσωπικό που τις διοικεί.
Πηγή: http://konstantakopoulos.blogspot.co.uk/