Die Zeit: Λαγκάρντ ή Γκύντερ Γκρας;

  ΑΠΟ: tvxsteam tvxs.gr

Πρωτοσέλιδο άρθρο γνώμης του πολιτιστικού συντάκτη και προέδρου της Ελεύθερης Ακαδημίας Τεχνών του Αμβούργου Ulrich Greiner δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Die Zeit» με τίτλο «Σεβασμό στην αρχαιότητα». Όπως υποδηλώνει ο υπότιτλός του, το άρθρο αναρωτιέται: «η διευθύντρια του ΔΝΤ Λαγκάρντ βρίζει τους Έλληνες. Ο Γκ. Γκρας κάνει το αντίθετο. Ποιος έχει δίκιο άραγε;».

Η Κ. Λαγκάρντ, διευθύντρια του ΔΝΤ, σε συνέντευξή της στον Guardian δήλωσε ότι οι Έλληνες μπορούν καλύτερα να βοηθηθούν μόνοι τους, πληρώνοντας όλοι τους φόρους τους, και πρόσθεσε: «ανησυχώ περισσότερο για τα παιδιά σε ένα φτωχό χωριό του Νίγηρα, που έχουν μόνο δύο ώρες μάθημα και μοιράζονται μία καρέκλα στα τρία στο σχολείο. Αυτά τα παιδιά σκέπτομαι όλη την ώρα. Γιατί πιστεύω ότι αυτά χρειάζονται πολύ περισσότερο τη βοήθειά μας από τους ανθρώπους στην Αθήνα».

Ακόμα και με σωστές υποδείξεις μπορεί να ασκηθεί δημαγωγία, σημειώνεται στο άρθρο. Η κα Λαγκάρντ μπορεί να είναι σίγουρη ότι με την παρατήρησή της πέτυχε διάνα την ατμόσφαιρα του βορειοευρωπαϊκού καφενείου, όπου τα φτωχά παιδιά του Νίγηρα τα επικαλούνται πάντα για να φαίνεται μικρότερη η ανάγκη των γειτόνων. Και αν όλοι οι Ευρωπαίοι – και όχι μόνον οι Έλληνες – πλήρωναν κανονικά τους φόρους τους, η ευρωπαϊκή ήπειρος δεν θα χρεοκοπούσε.

Πράγματι, δυστυχώς, είναι αλήθεια ότι το ελληνικό κράτος έχει αποσαθρωθεί και η αστική τάξη είναι αδύναμη. Από πού άλλωστε να προέλθουν οι αρετές της κοινωνίας των πολιτών;

Επί πολλούς αιώνες κομμάτι της οθωμανικής αυτοκρατορίας, μετά από διάφορες μετοικεσίες και εκκαθαρίσεις με διάφορες εθνικές ομάδες ανακατεμένες, δημιούργημα της βούλησης των Μεγάλων Δυνάμεων, που της επέβαλαν έναν Βαυαρό πρίγκιπα για βασιλιά, η σύγχρονη Ελλάδα ήταν κατά το πλείστον αντικείμενο ξένων συμφερόντων και σπάνια υποκείμενο των δικών της.

Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε με την κτηνώδη κατοχή από τα γερμανο-ιταλικά στρατεύματα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και με την υποστηριχθείσα από τις δυτικές δυνάμεις στρατιωτική δικτατορία, στα τέλη της δεκαετίας του ’60.

Ήταν ο Γκύντερ Γκρας εκείνος, ο οποίος επέστησε την προσοχή - στο πρόσφατο ποίημά του - σ’ αυτά τα γεγονότα που μαθαίνουμε στο σχολείο και υπερασπίστηκε θυμωμένος την Ελλάδα. Αντίθετα με το ατυχές ποίημά του για το Ισραήλ, το ποίημά του «Η ντροπή της Ευρώπης», που δημοσιεύτηκε στην SZ, αξίζει να συζητηθεί και να έχει απόηχο.

Και όχι μόνον επειδή, λόγω του κλασικού είδους του μέτρου του και των έντονων εικόνων του, είναι λογοτεχνικά ευχάριστο, αλλά επειδή υπενθυμίζει ορισμένα πράγματα: ότι η Ελλάδα είναι η κοιτίδα της δημοκρατίας, ότι οι πλέον μεγαλοπρεπείς καλλιτεχνικοί θησαυροί της βρίσκονται στο Βερολίνο και στο Λονδίνο, και ότι οι δικτάτορες στρατηγοί υπήρξαν ευπρόσδεκτοι εταίροι και σύμμαχοι.

Ο Γκρας αναφέρεται και σε μας τους Γερμανούς: «Οι ένστολοι, που με τη βία των όπλων σάρωσαν την με νησιά ευλογημένη χώρα, φύλαγαν και τον Χέλντερλιν στο γυλιό τους».

Ο Χέλντερλιν, που αποτέλεσε τότε αντικείμενο εκμετάλλευσης, ήταν εκείνος που είχε θεωρήσει ότι ο ελληνικός απελευθερωτικός αγώνας αντικατόπτριζε τη γερμανική επιθυμία για ελευθερία και είχε γράψει στο ποίημά του «Ελλάδα»: «Η ηρωίδα Αττική έπεσε: Εκεί όπου ησυχάζουν οι αρχαίοι γιοι των θεών, στα ερείπια των ωραίων μαρμάρινων αιθουσών, τώρα στέκεται μόνος του πενθώντας ο γερανός».

Πρέπει να θυμίσουμε τη σημασία που είχε η αρχαιότητα για τη γερμανική πνευματική ιστορία; Ξεχάσαμε ότι η ευρωπαϊκή τέχνη και φιλοσοφία γεννήθηκαν στην Ελλάδα; Έχει κανείς ιδέα ποιο θα μπορούσε να είναι το πνεύμα της Ευρώπης; Προφανώς, όχι.

Δεχτήκαμε αναντίρρητα να καταντήσει η ευρωπαϊκή ιδέα ένα δημοσιονομικό σύμφωνο και να τσακώνεται η ΕΕ για τους λαμπτήρες, και όχι για την πολιτιστική της ταυτότητα. Συνηθίσαμε τόσο στην επικυριαρχία των ευρω-κρατών, ώστε ούτε το ερώτημα τι θα γίνει, αν η Αθήνα ή η Ρώμη φύγουν, δεν λέει να μας ξυπνήσει.

Ο Γκρας όμως, ο δυσάνεκτος, δεν κοιμάται: «Πνευματικά θα ζαρώσεις δίχως τη χώρα που το πνεύμα της, Ευρώπη, σε επινόησε».

Από πού προέρχεται η βορειοευρωπαϊκή αλαζονεία για τον δήθεν παρακμασμένο Νότο;

Για τις γρήγορες διακοπές στην παραλία ή το συνηθισμένο εκπαιδευτικό ταξίδι το Παλέρμο και η Κρήτη μας ικανοποιούν μια χαρά, και οι εικονογραφημένοι τόμοι για το Αιγαίο ή την Ακρόπολη ή οτιδήποτε άλλο θέλει η καρδιά ενός ανθρώπου με κλασική παιδεία κοσμούν την Αγία Τράπεζα.

Αλλά όταν κάποιος δεν έχει σωστό κτηματολόγιο και οδηγεί με σκασμένα λάστιχα, τότε δεν μας κάνει, εμάς, τους καλοντυμένους και προτεσταντικά σκληραγωγημένους Βορειοευρωπαίους. Κι όταν πρόκειται για το πορτοφόλι, τα αστεία τελειώνουν. Τότε μπορεί η Κ. Λαγκάρντ να παίξει τον ταβερνιάρη, που πιάνει από τον γιακά αυτόν που δεν πληρώνει και τον πετάει έξω.

«It´s the economy, stupid», ήταν το προεκλογικό σύνθημα του Bill Clinton το 1992. Και τώρα αυτή η φράση διεκδικεί να ισχύσει παγκοσμίως. Τουλάχιστον από την επανάσταση του ισλαμικού κόσμου όμως θα έπρεπε να είχαμε διδαχτεί ότι η κουλτούρα είναι μια ανελαστική αρχή, η οποία πολύ δυσάρεστα υποτάσσεται στους ορθολογικούς υπολογισμούς.

Η δική μας κουλτούρα μας φαίνεται αυτονόητη σαν ένα παλιό καπέλο, που το βγάζει κανείς από την ντουλάπα όταν είναι κακοκαιρία και μετά βλέπει τι έχει. Αλλά αυτό είναι λάθος. Χωρίς τους πολιτιστικούς λόγους της η Ευρώπη δεν είναι τίποτα.

Στο συνέδριο για την ένωση της Ευρώπης το 1948 είχαν προσκληθεί διανοούμενοι σαν τον Raymond Aron και τον Denis de Rougemont, ποιητές σαν τον T.S.Eliot, τον Giuseppe Ungaretti και τον Ignazio Silone.

Σήμερα κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο. Γιατί το ευρωπαϊκό εγχείρημα είναι σφιχτά κλεισμένο στα χέρια των υπουργείων Οικονομικών και των προέδρων των επιχειρηματικών ομίλων. Πρέπει να ανακατευτούμε και να μην αφήσουμε τους Έλληνες μόνους.

Τριτοκατωκοσμική χώρα; …

 

Είπε η κυρία Λαγκάρντ όσα είπε και φρίξαμε, πλήθος στην ημεδαπή, αλλά και ικανό πλήθος στην αλλοδαπή. Η κυρία Λαγκάρντ ανασκεύασε. Κομσί – κομσά.

Όμως αυτός είναι ο τρόπος που σκέφτεται η κυρία Λαγκάρντ. Και όλη της η πολιτική γενιά. Σοσιαλδημοκρατική τε και νεοφιλελεύθερη.

Αυτός είναι ο τρόπος σκέψης που επικράτησε σε Ευρώπη κι Αμερική (και κατ΄επέκταση στις ελληνικές ελίτ) μετά την Αντεπανάσταση Θάτσερ – Ρήγκαν.

Ο νεοφιλελευθερισμός ήταν που επικράτησε (κι όχι η «η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς», καθώς λέει ο κ. Σαμαράς, οι ιδεολογικοί απολογητές των ΔΟΛ – Μπόμπολα – Διαπλοκή και...

οι φασίστες συναγωνιζόμενοι ο ένας τον άλλον σε μπουρδίτσες).

Η πολιτική ορθότης καθορίζει τη σκέψη της κυρίας Λαγκάρντ, ο μεταμοντερνισμός και η πολυπολιτισμικότης.

Οι τρεις δηλαδή Αμερικανιές που ενσωμάτωσαν κι όσους απ’ την καθ’ ημάς Αριστερά τις αποδέχθηκαν ή τις κατάπιαν αμάσητες.

«Η αλήθεια του Άλλου» (ήγουν η αλήθεια άνευ της αποδείξεώς της) η «Μαύρη Αφροδίτη» ο «Πόλεμος των Πολιτισμών» το «Τέλος της Ιστορίας» κι άλλες ανοησίες που έχουν από καιρό εκπνεύσει (επιστημονικώς) πρόλαβαν να δημιουργήσουν το πολιτικό εκείνο κλίμα που χειραγώγησε κοινωνίες ολόκληρες στη Δύση προκειμένου να αποδεχθούν ακόμα και να εγκρίνουν πολέμους, εισβολές, βομβαρδισμούς κι επεμβάσεις στο εξωτερικό τους όσον και την κυριαρχία των Τοκογλύφων στο εσωτερικό τους, την καθαίρεση, στην ουσία των δημοκρατιών σε χρηματιστηριακές και μιντιακές τυρρανίδες.

Αυτό που είπε η κυρία Λαγκάρντ δεν διαφέρει απ’ αυτό που σκέφτεται ένας μέσος Γερμανός όταν τον έχουν πείσει ότι η Ελλάδα παίρνει «βοήθεια» απ’ τον δυτικό φορολογούμενο κι όχι θάνατο από ένα τοκογλυφικό σύστημα που την απομυζά, όπως απομυζά την Ισπανία, την Ιταλία κι άλλες χώρες ή τον ίδιο τον Γερμανό εργαζόμενο όταν τον καθηλώνει να δουλεύει παρτ – ταϊμ με 400 Ευρώ τον μήνα κατά μάζες κι επί χρόνια.

Αυτό που είπε η κυρία Λαγκάρντ ούτε διαφέρει ούτε απέχει από τη «σκέψη Μπαρόζο» όταν, ως Πρωθυπουργός της Πορτογαλίας τότε, απέρριπτε την πρόταξη στο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα εδαφίου απ’ τον Επιτάφιο του Περικλή, με το «σκεπτικό» ότι κανείς λαός δεν μπορεί να θεωρηθεί ...καλύτερος απ’ τον άλλο – μια εξαιρετικά πολιτικώς ορθή αντίληψη για τον κατά τα άλλα  Πρόθυμο Οικοδεσπότη της Συμμορίας των Βομβαρδιστών της Γιουγκοσλαβίας, του Ιράκ του Αφγανιστάν και πάει λέγοντας (και εισβάλλοντας).

Τίποτα απ’ όσα λέει σήμερα η κυρία Λαγκάρντ και οι ομόσταυλοί της, δεν έμεινε ατραγούδιστο απ’ τους παρ’ υμίν Ευρωλιγούρηδες κι όλους όσους τα κόμπλεξ τους απέναντι στη Δύση, τους οδήγησαν σε ένα μίσος για τους συμπατριώτες τους Έλληνες, βαθύ και χολερικό.

Και τί δεν έχει ακούσει ο ελληνικός λαός επί εικοσιπενταετίαν από αυτά  κύμβαλα της αμορφωσιάς; Ότι είναι «λαϊκιστής», «αχαϊρευτος και τεμπέλης», ότι «του φταίνε πάντα οι ξένοι», ότι «δεν θα γίνει ποτέ Ευρωπαίος»  κι άλλα συναφή παρόμοια, το ίδιο ρατσιστικά όπως τα εξ αντιθέτου, αλλά το ίδιο ανόητα μετέρχονται οι εθνικιστές του στυλ «Έλληνας γεννιέσαι, δεν γίνεσαι» ή «δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ Αλβανέ» κι άλλα ευφυή.

Με έναν λόγο, από τη μια η Σκύλλα του Ευρωλιγουρισμού κι απ’ την άλλη η Χάρυβδις του εθνικισμού – το ίδιο ανελλήνιστες και οι δύο.

Αν τολμούσε Έλληνας να γράψει το ποίημα του Γκύντερ Γκρας για την Ελλάδα, όλα αυτά τα σαπρόφυτα (που ευδοκίμησαν στα ΜΜΕ και τα ΑΕΙ), θα έπεφταν να τον φάνε ως εθνικιστή, Ελληναρά κι άλλα βλακώδη.

Αν τολμούσε Έλληνας να πει για την Ελλάδα όσα είπε ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ, θα τον έκαιγαν ζωντανό στις επιφυλλίδες και τα αμφιθέατρα.

Τώρα με την κρίση, εκατοντάδες ή μάλλον χιλιάδες Ευρωπαίοι, διανοούμενοι, πολιτικοί, επιστήμονες και πολίτες κι όχι μόνον ελληνιστές ή βυζαντινολόγοι, αλλά απλώς γραμματισμένοι, έχουν εκφρασθεί για την Ελλάδα σε εθνικό και ταξικό επίπεδο με τη γνώση και την αγάπη που αν είχε τολμήσει  να εκφράσει Έλληνας εδώ, θα τον έκαμαν με τα κρεμμυδάκια σαρανταπέντε τιμητές κι εκατονπενήντα σμπίροι.

Ευάριθμοι κι ολίγιστοι θα μου πείτε, ναι, αλλά όταν ασκούν ιδεολογική τρομοκρατία απ’ τον ΔΟΛ, τον ΣΚΑΙ, τη μισή «Καθημερινή» τα μισά μίντια και τα μισά ΑΕΙ κάνουν φασαρία μεραρχίας.

Όμως, νομίζω, ότι αυτός ο κύκλος κλείνει. Όταν έχουν φθάσει τα «ΝΕΑ» να υπερασπίζονται τη Ντόρα απέναντι στον κ. Τσίπρα, τότε όντως «η πόλις έχει κοπεί στα δύο», όπως έλεγε ο Σόλων και οι πολίτες παίρνουν θέση.

Βρισκόμαστε μπροστά σε ,μια ταξική σύγκρουση, που αμφισβητεί το καθιερωμένο αστικό σύστημα εξουσίας.

Όσα τραγούδησε για την Ελλάδα ο Γκύντερ Γκρας, υβρίζονται χρόνια τώρα απ’ τους παρ’ ημίν γραικύλους ου μην και γραισκύλους.

Όσα στερεότυπα εξεστόμισε εναντίον των Ελλήνων η κυρία Λαγκάρντ υπήρξαν ο «εθνικός ύμνος» των καθ’ ημάς γραικύλων ου μην και γραισκύλων κατά το ίδιο διάστημα.

Αυτοί που έβριζαν τον λαό για «λαϊκιστή» σιτίσθηκαν απ’ το σύστημα των φοροφυγάδων. Αυτοί που ψέγουν τον λαό για τεμπέλη, ουδέποτε συγκρούσθηκαν οι ίδιοι με τη Διαπλοκή. Αυτοί οι ίδιοι που μονίμως κινδυνολογούν κατά του λαού (όπως, όταν έλεγαν, στην αρχή του κακού, ότι «δεν μας αντέχει η οικονομία»), ποτέ δεν ζήτησαν ευθύνες από τους ταγούς του.

Τώρα, που ο κ. Κρούγκμαν λέει κι όχι ο κ. Τσίπρας ότι «η Μέρκελ οδηγεί την Ευρώπη σε ταξίδι θανάτου», αυτά οι ίδιοι κλείνουν το μάτι στον θάνατο, φοράνε τις κουκούλες τους και μας δείχνουν έναν έναν με το δάχτυλο: αυτός να του  κοπεί ο μίσθος ακόμα 20% !  αυτός να του πεινάσει το παιδί! κι αυτού να του κλείσει το μαγαζί!

Τώρα που ο «New scientist»  κι όχι ο κ. Τσίπρας διαπιστώνει ότι το Μνημόνιο θα φάει «δέκα χρόνια ζωής απ’ τους Έλληνες» τώρα  που ο θάνατος ιππεύει ξανά παλιές αρρώστιες και υποβαθμίζει τη χώρα σε τριτοκατωκοσμική   οι ίδιοι αυτοί Κουϊσλινγκ επιμένουν να τρομοκρατούν τον λαό, να κινδυνολογούν και ταυτοχρόνως να προβάλουν ως αμύντορες της χώρας αυτούς που τη σκλάβωσαν! Να μας προτείνουν εκ νέου ως διαπραγματευτές τους Εφιάλτες που υπέγραψαν «της πατρίδας τον χαμό» ...

Δεν ξέρω πόσοι Έλληνες ακόμα πιστεύουν ότι η Διαπλοκή και η Διαφθορά θέλει το καλό τους – όμως μικρή χώρα, παρά το μεγαλείο της, είμαστε, γνωριζόμαστε ...

 Του Στάθη

Η “ελληνοποίηση” της καπιταλιστικής κρίσης

 

Τις τελευταίες ημέρες, το «ελληνικό πρόβλημα» χρέους, η πορεία και το μέλλον της ίδιας της καπιταλιστικής Ελλάδας, είναι το πρώτο θέμα σε διεθνή Μ.Μ.Ε., στο ίδιο το G8, στην τελευταία σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. Πάνω σε αυτή την προβολή και τη δημοσιότητα είναι άλλωστε, που ποντάρουν και τα δύο σχέδια…διαχείρισης του ελληνικού καπιταλισμού, της Νέας Δημοκρατίας και του ΣΥΡΙΖΑ. Από την άποψη της αναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου, που είτε από αριστερά είτε από δεξιά, κοινή είναι η εκτίμηση πως τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να μπει στο τραπέζι.

Στις συζητήσεις και τις δηλώσεις που γίνονται για το θέμα, εκφράζονται το ίδιο εμφατικά, τόσο η άποψη πως θα είναι έγκλημα για την παγκόσμια οικονομία να χρεοκοπήσει η Ελλάδα (συζητούν δηλαδή όχι την πορεία του τάδε ή δείνα μνημονίου, αλλά τους όρους ύπαρξης συνολικά του ελληνικού καπιταλισμού στο διεθνές περιβάλλον), και από την άλλη, με την ίδια βεβαιότητα δηλώνεται πως ένα μεγάλο τμήμα της Ε.Ε. είναι σε θέση, ή εν πάση περιπτώσει θα πρέπει έστω και με βαρύ τίμημα να το κάνει, να δεχτεί ή ακόμη και να ωθήσει σε μια ελληνική χρεωκοπία και έξοδο από την ευρωζώνη.

Στην πραγματικότητα με τον ελληνικό καπιταλισμό στο προσκήνιο της συζήτησης, αυτό που πραγματικά διακυβεύεται, είναι συνολικά η πορεία του παγκόσμιου, και πιο ειδικά του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, των νέων συμμαχιών, το χαρακτήρα των νέων ηγεμόνων του διεθνούς συστήματος. Πράγμα που ειδικά στην περίπτωση της Ε.Ε., φτάνει μέχρι και σε σκέψεις απόρριψης του ευρώ, ή παράλληλων διαφορετικών ευρώ. Από τη μια ο ευρωπαϊκός, εντός Ε.Ε. καπιταλισμός ελληνοποιεί τη συζήτησή του, για να κρύψει το πρόβλημα της συνολικής στρατηγικής του συστήματος. Και από την άλλη, το ελληνικό πολιτικό προσωπικό δείχνει με το δάχτυλο στην Ε.Ε. , στον Ολάντ, στις, ποιες άραγε, προοδευτικές δυνάμεις, που τώρα είναι ώριμες να συζητήσουν κάποια άλλα μνημόνια, για να κρύψουν το πρόβλημα στρατηγικής του ελληνικού αστικού προσωπικού και του ελληνικού καπιταλισμού, ο οποίος έχει δεσμούς ζωής και θανάτου με τα διεθνή δίκτυα του κεφαλαίου, και ειδικά του ευρωπαϊκού.

Η αλυσίδα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και μοιρασιάς είναι εντυπωσιακή. Οριστική κατάρρευση της ελληνικής καπιταλιστικής οικονομίας, σημαίνει ένα ζωτικό πονοκέφαλο για το γαλλικό χρηματοπιστωτικό σύστημα, και την επιβίωση ενός μεγάλου κομματιού του ευρωενωσιακού οικοδομήματος. Μια τέτοια κατάρρευση, έστω προβλήματα που μπορεί να παρουσιαστούν, ανοίγει σοβαρό ζήτημα στη Ρωσία, που είναι ο βασικός ενεργειακός προμηθευτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπου όπως λέει και ο επικεφαλής του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών της Μόσχας, μια απώλεια εσόδων από ενεργειακές συμφωνίες, θα σημαίνει και σοβαρό πολιτικό πρόβλημα στη χώρα. Από την άλλη ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ στην Κίνα δηλώνει πως μπορεί μια έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και την ευρωζώνη να μην επηρεάζει άμεσα τον κινέζικο καπιταλισμό, σε συνδυασμό όμως με τα προβλήματα Ισπανίας και Ιταλίας κυρίως, μπορεί να σημαίνει σοβαρό οικονομικό πρόβλημα, μια που το 1/5 περίπου των κινέζικων εξαγωγών κατευθύνονται προς την ΕΕ. Ενώ και ο Ομπάμα, δηλώνει σταθερά υπέρμαχος μιας αντιΜέρκελ εκδοχής της Ε.Ε., μια που η Κίνα είναι ο κύριος κάτοχος του αμερικανικού δημόσιου χρέους. Ταυτόχρονα οι γερμανοί, αυστριακοί, αλλά και των σκανδιναβικών κυρίως χωρών καπιταλιστές, μέσω του δικού τους πολιτικού προσωπικού, δηλώνουν πως είναι έτοιμοι να ανταπεξέλθουν σε μια ελληνική χρεωκοπία.

Οι επισημάνσεις και η τρομοκρατία του ελληνικού μιντιακού κεφαλαίου, για την καταστροφή που θα προκαλέσει μια έξοδος της Ελλάδας από την ευρωζώνη, κρύβει πως όλα τα δεινά τα οποία επικαλούνται, είναι ακόμα πιο κοντά ακριβώς λόγω του συνολικού μοντέλου ανάπτυξης του καπιταλισμού γενικά, του ελληνικού ειδικά. Γίνεται καθαρό, πως είναι ακριβώς η πρόσδεση του ελληνικού καπιταλισμού αυτή που φέρνει την καταστροφή, αν κανείς δει την ελληνική καπιταλιστική κρίση και με ένα πιο ευρύ ορίζοντα.

Από αυτή τη σκοπιά, ο καπιταλισμός στην Ε.Ε., στην πραγματικότητα, ούτε και θέλει, ούτε και μπορεί να διαμορφώσει μια άλλη ατζέντα για το μέλλον των εργαζομένων. Πολύ γρήγορα, φάνηκαν οι προθέσεις και του Ολάντ, της νέας ελπίδας πριν τις εκλογές της 6 Μάη για το ΣΥΡΙΖΑ, μετά από αυτές ακόμα και για τη Νέα Δημοκρατία. Άλλωστε ήρθε να συνηγορήσει σε αυτό, πολύ γρήγορα η οικονομική κατάρρευση της Καταλονίας, του καμαριού του ισπανικού καπιταλισμού τουλάχιστον μέχρι και μια δεκαετία πριν.

Για αυτό ακριβώς είναι επικίνδυνες και ουτοπικές όλες οι πολιτικές γραμμές, που όχι μόνο ζητάνε νέες διαπραγματεύσεις για τα μνημόνια, αλλά πολύ περισσότερο οι πολιτικές γραμμές μέσα στην αριστερά κοινοβουλευτική και εξωκοινοβουλευτική, που ζητάει μια επιστροφή στην Ελλάδα του 2009, αποκόπτοντας στα μυαλά των ελλήνων εργαζομένων, τη συστημική και ανθρωποφαγική σήψη του ελληνικού καπιταλισμού. Τις διεθνείς σχέσεις του και το ρόλο που παίζει. Και ακόμα πιο πολύ όταν αυτή την επιστροφή την εγγυώνται μέσα στην Ε.Ε. όπως κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και όλα αυτά χωρίς επαναστατική κοινωνική αλλαγή. Χωρίς αυτοκυβέρνηση των εργαζομένων και σχεδιασμό των αναγκών τους συλλογικά. Χωρίς διεθνιστική οπτική, χωρίς επίγνωση της επίδρασης που θα είχε πανευρωπαϊκά μια τέτοια επιλογή. Κυρίως για να αποφύγουμε την «τίμια», την «αγωνιστική», πείνα και λιτότητα, χωρίς να θέτει κανείς την ανάγκη επαναστατικής εξόδου από την Ε.Ε., αυτή την καπιταλιστική συμμαχία της καταστροφής εκατοντάδων εκατομμυρίων εργαζομένων, και της αλλαγής των σχέσεων παραγωγής, της αξιολόγησης των ίδιων των παραγωγικών δυνάμεων με κριτήριο τις εργατικές ανάγκες.

Είναι ουτοπικές γραμμές γιατί τελικά ζητάνε έναν καπιταλισμό χωρίς μνημόνια, δηλαδή ουσιαστικά έναν καπιταλισμό χωρίς κρίσεις, έναν καπιταλισμό, ο οποίος δε θα απαντά στα προβλήματά του με την επίθεση στο απόλυτο χρυσάφι της υπεραξίας. Σε έναν καπιταλισμό ο οποίος τελικά μπορεί να είναι και ανθρώπινος αρκεί να έχει τις σωστές πολιτικές δυνάμεις στο τιμόνι του.

ΠΗΓΗ 

Η Μουλβία Γέφυρα

Του Στάθη 

Βρισκόμαστε πιά σε ένα τοπίο καθαρό.

Οι θέσεις των πολιτικών δυνάμεων είναι πλέον ευδιακριτές κι ακόμα πιο ευδιάκριτη είναι στα μάτια του λαού η διάταξη των εν λόγω πολιτικών δυνάμεων, όχι μόνον αναλόγως των θέσεων τους, αλλά κι αναλόγως των συμμαχιών τους.

Από τη μια μεριά παρατάσσονται οι δυνάμεις του δικομματισμού που μας έφεραν στην καταστροφή, ζητώντας να συνεχίσουμε σε αυτόν τον ίδιο καταστροφικό δρόμο.

Οι δυνάμεις αυτές, ΠΑΣΟΚ , Ν.Δ., ΛΑΟΣ και λοιποί ψιλοί, συνετρίβησαν στις εκλογές. Γράφοντας όμως την εντολή του λαού στα παλιά τους σινιέ υποδήματα, επιμένουν να του προτείνουν...

την ίδια ακριβώς πολιτική, το Μνημόνιο, με μικρές παραλλαγές,

Όχι μόνον ανώδυνες για τους τοκογλύφους δανειστές, αλλά και κατά το εφαρμόσιμον αναξιόπιστες, όσον αναξιόπιστες είναι οι δυνάμεις που μας τις προτείνουν. Διότι το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ. μας έχουν εξαπατήσει τόσες φορές, όσες ο Σίσυφος τους θεούς και τους ανθρώπους.

Τα ποσοστά αυτών των κομμάτων εξακολουθούν να φθίνουν και μετά τις εκλογές, πράγμα που δέιχνει ότι η θέληση του λαού να αντιμετωπισθεί το Μνημόνιο, δυναμώνει.

 Δύο μόνον κραταιοί (;) σύμμαχοι έχουν απομείνει να υποστηρίζουν την φυλλοροούσα παραταξη των Δάτι και Αρταφέρνη,  ήγουν Βενιζέλου και Σαμαρά: η Διαπλοκή και η Τρόικα.

 Ρεσιτάλ τρομοκρατίας και πεμπτοφαλλαγγίτικης μαύρης προπαγάνδας έδωσαν αυτό το Σαββατοκύριακο και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη τα μίντια της Νέας Τάξης, του Δ΄Ράιχ, και της καθ’ημάς Κομαντατούρ.

Απέναντι στη φάλαγγα του Δάτιδος και του Αρταφέρνη, στέκει το μπουλούκ ασκέρι του ΣΥΡΙΖΑ, ένας γενναίος κι αίφνης γεμάτος ελπίδες συρφετός που τώρα συντάσσεται και, όπως δείχνουν οι πρώτες προεκλογικές δημοσκοπήσεις, πυκνώνει τις τάξεις του.

Δίπλα, σε δικό τους σχηματισμό οι Ανεξάρτητοι Έλληνες και μακρυά, στ’ απόσκια, ψηλά στις ραχούλες το ΚΚΕ αποφασισμένο, τουλάχιστον για την ώρα , να μη  μετάσχει στη σύγκρουση. Να μην επηρρεάσει το αποτέλεσμα της. Κάποιο άλλο σχέδιο θα έχει, δεν εξηγείται αλλοιώς.

Ανάμεσα στις δύο παρατάξεις πάνω στη Μουλβία Γέφυρα, εκεί που η σύγκρουση θα γίνει και ο αγώνας θα κριθεί, στέκεται η ΔΗΜΑΡ.

Η οποία είναι με τους μεν και τους καλεί να προσχωρήσουν στους δε!!

Δηλώνει η ΔΗΜΑΡ ότι είναι εναντίον του Μνημονίου, αλλά ότι μπορεί να συμμαχήσει με τις δυνάμεις του Μνημονίου ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ., εναντίον του Μνημονίου και καλεί τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι εναντίον του Μνημονίου να προσχωρήσει στο Μνημονιακό μπλοκ. Μύλος; Όχι. Κύβέρνηση εθνικής σωτηρίας ή εθνική κυβέρνηση ή όπως αλλοιώς θα την ονόμαζε διερχόμενος τις ιερεύς.

Με έναν λόγο η ΔΗΜΑΡ καλεί αντιμνημονιακές δυνάμεις να συνασπισθούν με μνημονιακές, ώστε ένα φιλομνημονιακό μνημόνιο να ασκήσει μια αντιμνημονιακή πολιτική.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε. Κι έτσι ενα «τοπίο στην ομίχλη» έγινε πάλι ένα τοπίο καθαρό, με καθαρές τις διαχωριστικές γραμμές. Διότι η ειδοποιός διαφορά αυτών των εκλογών απο τις προηγούμενες είναι ότι ο λαός βγήκε στο προσκήνιο.

Και μένει εκεί.

Όχι απλός θεατής. Αλλά συμμετέχοντας ήδη ενεργά!

Απόδειξη, η ρευστότης των ποσοστών που δείχνει τί εγκρίνει και τί απορρίπτει ο λαός αυτοστιγμεί κι όταν τα πράγματα βρίσκονται εν τη γεννέσει τους.

Τι προτείνει όμως ο ΣΥΡΙΖΑ και στις τάξεις του προστρέχουν κάθε μέρα και περισσότεροι πολίτες;

Στράτευμα σχηματίζεται ή μια ορδή που θα διαλυθεί στο πρώτο φύσημα του ανέμου; Εχουν ελπίδα οι πολίτες-οπλίτες που συγκεντρώνονται; γράφει κάτι πάνω της ή ασπίδα τους-παίζει ένα «εν τούτω νίκα» στην παρτίδα υπέρ πατρίδας; ή είναι απλώς η κραυγή αγωνίας ενός τιμωρημένου, σφαγμένου και απελπισμένου καρκατσουλιού, ηρωικού ίσως, αλλά ανίκανου να τα βάλει με τις λεγεώνες;

Με τι έχουμε να κάνουμε;

 Με τη συντεταγμένη διάβαση της Μουλβίας Γέφυρας προς τη νίκη του νέου και του ερχόμενου ή με την εξοδο του Μεσολογγίου, ιερή αλλά απέλπιδα;

Με το πρελούδιο μιας νέας εποχής για την Ελλάδα και την Ευρώπη έχουμε να κάνουμε ή με την επιμήκυνση ενός κορακοζώιτου κύκνειου άσματος των Τεράτων που μας έφεράν ως εδώ;

Θα χρεωκοπήσουμε ή θα ξεχρεώσουμε;

Με το Μνημόνιο ο θάνατος μας είναι βέβαιος. Η χρεωκοπία επίσης.Η έξοδος απο το ευρώ πιθανή. Η υποδούλωση και η διάλυση της χώρας, βεβαιη. Η φτώχεια κι ο όλεθρος για τους πολλούς, αναπόδραστα.

Αυτοί που μας τα επιφυλλάσουν όλα αυτά, μας απειλούν ότι θα πάθουμε τα ίδια, αν προσπαθήσουμε να τα ανατρέψουμε.

Αυτο είναι παράλογο.

Και στην πολιτική το παράλογο προδίδει φόβο.

Τώρα (μας) φοβούνται αυτοί που μας φόβιζαν.

  

Τι φοβούνται;ότι αν επαναστατήσουμε εμείς, δεν θα μπορούν εκείνοι να συνεχίζουν την καταλήστευση των Ισπανών, των Πορτογάλων, των Ιταλών κι όλων των άλλων. Δεν θα μπορούν να αγνοήσουν τη θέληση ενός ολόκληρου λαού διότι θα βρεθούν αντιμέτωποι και με τη θέληση άλλων λαών (Αυτό θα συμβεί σύντομα, αλλά είναι μια άλλη ιστορία).

  

Επαιξαν με τη φωτιά και τώρα αρχίζουν να καίγονται.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ μείνει σταθερός στις θέσεις του, αν απευθυνθεί στο φιλότιμο των Ελλήνων παντού, στους έντιμους και τους ικανούς, ο λαός δεν θα είναι πλέον άοπλος κι έρμαιο των Δυνατών και των Δυναστών.

 Η Ελλάδα θα μπορέσει να σηκώσει το κεφάλι της και να βγει απ’τον βραχία του Μνημονίου διεκδικώντας ισότιμες διεθνείς σχέσεις μέ όλους- κι όχι μόνον με την Ένωση- δίνοντας προτεραιότητα στην υπεράσπιση της ζωής των πολιτών της κι όχι στους τρόπους της σκλαβιάς τους και στους τόκους μιας χούφτας βαμπίρ...

 

Οι προτάσεις για το πως μπορεί να γίνει αυτό, βελτιώνονται καθημερινώς. Κι αυτή η βελτίωση δείχνει ακριβώς τη δύναμη του λαού όταν βγαίνει στο προσκήνιο: ότι δηλαδή η πάνδημος πανστρατιά έχει νου, σθένος και ισχύ.

Αυτά τα τρία είναι αήττητα ,κι όχι η βλακεία. Είτε για τη βλακεία της απληστίας πρόκειται, είτε για τη βλακεία της υποταγής.

 

Αυτήν τη στιγμή η εξέταση της νομιμότητας του χρέους, η έξοδος απ΄το Μνημόνιο με την αναζήτηση νέων συμφωνιών με την Ένωση προς όφελος της Ελλάδας και του λαού της, η αναδιοργάνωση της διοίκησης , η λαϊκή κυριαρχία στο κράτος, είναι όχι μόνον ένα πρώτο βήμα αλλά εκ των ων ουκ ανευ για να βγει η χώρα απ΄το σπιράλ του θανάτου.

Η θα διαβούμε τη Μουλβία Γέφυρα, ή θα πέσουμε και θα μας πάρει αποκάτω το ποτάμι ...

 

Μάνος Χατζιδάκις: "Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι"

γράφει ο Μιχάλης Γελασάκης

O Mάνος Χατζιδάκις αποδυκνύει για μια ακόμη φορά ότι ήταν μπροστά για την εποχή του και είχε μάτια και αυτιά ανοιχτά φιλτράροντας το κάθε τι που συνέβαινε και έχοντας ταχύτατα αντανακλαστικά το κατέγραφε και το παρατηρούσε. Έμπαινε σε βάθος στα φαινόμενα της εποχής και γι' αυτό κατάφερε να είναι διαχρονικός. Παρακάτω παραθέτουμε αυτούσιο ένα κείμενό του για το νεοναζισμό και τον εθνικισμό που έγραψε τον Φεβρουάριο του 1993, λίγους μήνες πριν τον θάνατό του. Το κείμενο αυτό είχε δημοσιευτεί στο πρόγραμμα αντιναζιστικής συναυλίας που είχε δώσει η Ορχήστρα των Χρωμάτων με έργα Βάιλ, Λίστ και Μπάρτον. Το ίδιο κείμενο παράλληλα είχε δημοσιευτεί και στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία.  "Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δεν συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση-εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξή του, όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενυσχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του. Η μόνη αντιβίωση για την καταπολέμηση του κτήνους που περιέχουμε είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύθυνη εκπαίδευση και η πληροφορία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφισβητούμενη συμπερασματολογία. Αυτή η παιδεία που δεν εφησυχάζει ούτε δημιουργεί αυταρέσκεια στον σπουδάζοντα, αλλά πολλαπλασιάζει τα ερωτήματα και την ανασφάλεια. Όμως μια τέτοια παιδεία δεν ευνοείται από τις πολιτικές παρατάξεις και από όλες τις κυβερνήσεις, διότι κατασκευάζει ελεύθερους και ανυπότακτους πολίτες μη χρήσιμους για το ευτελές παιχνίδι των κομμάτων και της πολιτικής. Κι αποτελεί πολιτική «παράδοση» η πεποίθηση πως τα κτήνη, με κατάλληλη τακτική και αντιμετώπιση, καθοδηγούνται, τιθασεύονται. Ενώ τα πουλιά… Για τα πουλιά, μόνον οι δολοφόνοι, οι άθλιοι κυνηγοί αρμόζουν, με τις «ευγενικές παντός έθνους παραδόσεις». Κι είναι φορές που το κτήνος πολλαπλασιαζόμενο κάτω από συγκυρίες και με τη μορφή «λαϊκών αιτημάτων και διεκδικήσεων» σχηματίζει φαινόμενα λοιμώδους νόσου που προσβάλλει μεγάλες ανθρώπινες μάζες και επιβάλλει θανατηφόρες επιδημίες. Πρόσφατη περίπτωση ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Μόνο που ο πόλεμος αυτός μας δημιούργησε για ένα διάστημα μιαν αρκετά μεγάλη πλάνη, μιαν ψευδαίσθηση. Πιστέψαμε όλοι μας πως σ’ αυτό τον πόλεμο η Δημοκρατία πολέμησε το φασισμό και τον νίκησε. Σκεφθείτε: η «Δημοκρατία», εμείς με τον Μεταξά κυβερνήτη και σύμμαχο τον Στάλιν, πολεμήσαμε το ναζισμό, σαν ιδεολογία άσχετη από μας τους ίδιους. Και τον… νικήσαμε. Τι ουτοπία και τι θράσος. Αγνοώντας πως απαλλασσόμενοι από την ευθύνη του κτηνώδους μέρους του εαυτού μας και τοποθετώντας το σε μια άλλη εθνότητα υποταγμένη ολοκληρωτικά σ’ αυτό, δεν νικούσαμε κανένα φασισμό αλλά απλώς μιαν άλλη εθνότητα επικίνδυνη που επιθυμούσε να μας υποτάξει. Ένας πόλεμος σαν τόσους άλλους από επικίνδυνους ανόητους σε άλλους ανόητους, περιστασιακά ακίνδυνους. Και φυσικά όλα τα περί «Ελευθερίας», «Δημοκρατίας», και «λίκνων πνευματικών και μη», για τις απαίδευτες στήλες των εφημερίδων και τους αφελείς αναγνώστες. Ποτέ δεν θα νικήσει η Ελευθερία, αφού τη στηρίζουν και τη μεταφέρουν άνθρωποι, που εννοούν να μεταβιβάζουν τις δικές τους ευθύνες στους άλλους. (Κάτι σαν την ηθική των γερόντων χριστιανών. Το καλό και το κακό έξω από μας. Στον Χριστό και τον διάβολο. Κι ένας Θεός που συγχωρεί τις αδυναμίες μας εφόσον κι όταν τον θυμηθούμε μες στην ανευθυνότητα του βίου μας. Επιδιώκοντας πάντα να εξασφαλίσουμε τη μετά θάνατον εξακολουθητική παρουσία μας. Αδυνατώντας να συλλάβουμε την έννοια της απουσίας μας. Το ότι μπορεί να υπάρχει ο κόσμος δίχως εμάς και δίχως τον Καντιώτη τον Φλωρίνης). Δεν θέλω να επεκταθώ. Φοβάμαι πως δεν έχω τα εφόδια για μια θεωρητική ανάπτυξη, ούτε την κατάλληλη γλώσσα για τις απαιτήσεις του όλου θέματος. Όμως το θέμα με καίει. Και πριν πολλά χρόνια επιχείρησα να το αποσαφηνίσω μέσα μου. Σήμερα ξέρω πως διέβλεπα με την ευαισθησία μου τις εξελίξεις και την επανεμφάνιση του τέρατος. Και δεν εννοούσα να συνηθίσω την ολοένα αυξανόμενη παρουσία του. Πάντα εννοώ να τρομάζω. Ο νεοναζισμός δεν είναι οι άλλοι. Οι μισητοί δολοφόνοι, που βρίσκουν όμως κατανόηση από τις διωκτικές αρχές λόγω μιας περίεργης αλλά όχι και ανεξήγητης συγγενικής ομοιότητος. Που τους έχουν συνηθίσει οι αρχές και οι κυβερνήσεις σαν μια πολιτική προέκτασή τους ή σαν μια επιτρεπτή αντίθεση, δίχως ιδιαίτερη σημασία που να προκαλεί ανησυχία. (Τελευταία διάβασα πως στην Πάτρα, απέναντι στο αστυνομικό τμήμα άνοιξε τα γραφεία του ένα νεοναζιστικό κόμμα. Καμιά ανησυχία ούτε για τους φασίστες, ούτε για τους αστυνομικούς. Ούτε φυσικά για τους περιοίκους). Ο εθνικισμός είναι κι αυτός νεοναζισμός. Τα κουρεμένα κεφάλια των στρατιωτών, έστω και παρά τη θέλησή τους, ευνοούν την έξοδο της σκέψης και της κρίσης, ώστε να υποτάσσονται και να γίνονται κατάλληλοι για την αποδοχή διαταγών και κατευθύνσεων προς κάποιο θάνατο. Δικόν τους ή των άλλων. Η εμπειρία μου διδάσκει πως η αληθινή σκέψη, ο προβληματισμός οφείλει κάπου να σταματά. Δεν συμφέρει. Γι’ αυτό και σταματώ. Ο ερασιτεχνισμός μου στην επικέντρωση κι ανάπτυξη του θέματος κινδυνεύει να γίνει ευάλωτος από τους εχθρούς. Όμως οφείλω να διακηρύξω το πάθος μου για μια πραγματική κι απρόσκοπτη ανθρώπινη ελευθερία. Ο φασισμός στις μέρες μας φανερώνεται με δυο μορφές. Ή προκλητικός, με το πρόσχημα αντιδράσεως σε πολιτικά ή κοινωνικά γεγονότα που δεν ευνοούν την περίπτωσή τους ή παθητικός μες στον οποίο κυριαρχεί ο φόβος για ό,τι συμβαίνει γύρω μας. Ανοχή και παθητικότητα λοιπόν. Κι έτσι εδραιώνεται η πρόκληση. Με την ανοχή των πολλών. Προτιμότερο αργός και σιωπηλός θάνατος από την αντίδραση του ζωντανού και ευαίσθητου οργανισμού που περιέχουμε. Το φάντασμα του κτήνους παρουσιάζεται ιδιαιτέρως έντονα στους νέους. Εκεί επιδρά και το marketing. Η επιρροή από τα Μ.Μ.Ε. ενός τρόπου ζωής που ευνοεί το εμπόριο. Κι όπως η εμπορία ναρκωτικών ευνοεί τη διάδοσή τους στους νέους, έτσι και η μουσική, οι ιδέες, ο χορός και όσα σχετίζονται με τον τρόπο ζωής τους έχουν δημιουργήσει βιομηχανία και τεράστια κι αφάνταστα οικονομικά ενδιαφέρονται. Και μη βρίσκοντας αντίσταση από μια στέρεη παιδεία όλα αυτά δημιουργούν ένα κατάλληλο έδαφος για να ανθίσει ο εγωκεντρισμός η εγωπάθεια, η κενότητα και φυσικά κάθε κτηνώδες ένστιχτο στο εσωτερικό τους. Προσέξτε το χορό τους με τις ομοιόμορφες στρατιωτικές κινήσεις, μακρά από κάθε διάθεση επαφής και επικοινωνίας. Το τραγούδι τους με τις συνθηματικές επαναλαμβανόμενες λέξεις, η απουσία του βιβλίου και της σκέψης από τη συμπεριφορά τους και ο στόχος για μια άνετη σταδιοδρομία κέρδους και εύκολης επιτυχίας. Βιώνουμε μέρα με τη μέρα περισσότερο το τμήμα του εαυτού μας – που ή φοβάται ή δεν σκέφτεται, επιδιώκοντας όσο γίνεται περισσότερα οφέλη. Ώσπου να βρεθεί ο κατάλληλος «αρχηγός» που θα ηγηθεί αυτό το κατάπτυστο περιεχόμενό μας. Και τότε θα ‘ναι αργά για ν’ αντιδράσουμε. Ο νεοναζισμός είμαστε εσείς κι εμείς – όπως στη γνωστή παράσταση του Πιραντέλο. Είμαστε εσείς, εμείς και τα παιδιά μας. Δεχόμαστε να ‘μαστε απάνθρωποι μπρος στους φορείς του AIDS, από άγνοια αλλά και τόσο «ανθρώπινοι» και συγκαταβατικοί μπροστά στα ανθρωποειδή ερπετά του φασισμού, πάλι από άγνοια, αλλά κι από φόβο κι από συνήθεια. Και το Κακό ελλοχεύει χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία. Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο Θάνατος.

Κάτω ἡ ῾Ενωμένη Εὐρώπη (τού ᾿Ηλία Πετρόπουλου)

Tο παρακάτω κείμενο του συγγραφέα Ηλία Πετρόπουλου γράφτηκε στο Παρίσι στις 9-12-1988 και δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη συλλογή του: «Ἡ Μυθολογία τοῦ Βρεολίνου» Κυκλοφόρησε  το 1991 από τις εκδόσεις «Νεφέλη». Ακολουθεί το πρωτότυπο (πολυτονικό) κείμενο που παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ.
Τόν Άβγουστο τοῦ 1989 ὁ δημοσιογράφος Πολυδεύκυς Παπαδόπουλος παρουσίασε στήν ἐφημερίδα Τά Νέα μιαν ἔρευνα (σε συνέχειες), ὅπου ἁρκετοί ἐπιστήμονες, λογοτέχνες καί καλλιτέχνες απάντησαν στό ἐρώτημα:
Μέ δεδομένη πλέον τή μεγαλύτερη κοινωνικοπολιτική σύγκλιση τῶν χωρῶν τῆς Εὐρωπαϊκής Κοινότητας το 92, ἀλλά καί γενικότερα τῆς Εὐρώπης, κατά τή γνώμη σας ποιός ρόλος ἑπιφυλάσεται στό ἑξής γιά τό ἑλληνικό πολιτισμικό-πολιτιστικό μοντέλο; Ποιά εἶναι ἡ ἀνάπτυξη, ἤ, ἡ κρίση τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ, τά μεγαλύτερα πλεονεκτήματα, ἤ μειονεκτήματα, στή νέα του συνάντηση μέ τήν Εὐρώπη;
Σχεδόν ὅλοι οἱ ἀπαντήσαντες μίλησαν θετικά (ἤ με ἐνθουσιασμό) γιά τήν ἀναμενόμενη ἔνταξη τῆς Ἑλλάδας στήν Ἑνωμένη Εὐρώπη. Ὅσο γιά μένα, ἔστειλα τήν παρακάτω ἀρνητικήν ἀπάντηση:
Πρίν ἕναν αἰώνα ὁ δαιμόνιος Λασκαράτος είπε «ἐμεῖς οἱ ἀνατολίτες ἀντιγράφουμε τους πολιτικούς θεσμούς ἀπό τούς Κώδικας τῶν Εὐρωπαίων, καθώς ἀντιγράφουμε καί τές μόδες ἀπό τά φιγουρίνια τους». Ὅταν ἐσπούδαζα νομικά ἄκουγα μέ προσοχή τόν καθηγητή Νίκόλαο Πανταζόπουλο νά ἀναπτύσσει παρόμοιες ἀπόψεις γιά τό στραπατσάρισμα πού ὑπέστη το ἐθιμικό μας δίκαιο ἀπό τούς ξενόφερτους κώδικες. Ὁ Καραμανλής ὑπήρξεν ὁ ἀγροῖκος πρωτεργάτης τῆς τουριστικής ἀξιοποίησης τῆς χώρας μας, πού τελικῶς μετέβαλε τήν Ἑλλάδα σέ εὐρωπαϊκό ἀποχωρητήριο. Σήμερα ξεπέφτει, γιατί οἱ νέοι τουριστικοί πόλοι εἶναι ἡ Ἀνδαλουσία καί ἡ Τουρκία. Νομίζω ὅτι, δέν απέχουμε πολύ ἀπό τήν ἐποχή ὅπου η Τουρκία θά ἔχει ἐτησίως ἕνα ἑκατομμύριο ΕΛΛΗΝΕΣ τουρίστες…
Ὁ τουρισμός εἶναι ἔνας πολύ μικρός κίνδυνος ἐν σχέσει μέ τήν προετοιμαζόμενη εὐρωπαϊκή ΕΙΣΒΟΛΗ. Ἐξακολουθῶ νά πιστεύω πώς η Ἑλλαδίτσα δέν ἕχει κανένα συμφέρον νά ἐντάσσεται στά διάφορα εὐρωπαϊκά γκρούπ: ΝΑΤΟ, Κοινή Ἀγορά, Εὐρωπαϊκό Κοινοβούλιο καί τά τοιαῦτα. Ἡ Ἑλλάδα εἷναι, ἐκ φύσεως, μιά ἐξαιρετικῶς πλούσια χώρα, μά τήν ρημάξανε οἱ κάτοικοί της. Ὅποιος ξένος πεῖ τήν αλήθια χαρακτηρίζεται, αὐτομάτως, ΑΝΘΕΛΛΗΝ. Συνεχῶς παραπονιούμαστε: «στήν Ἑλλάδα δέν βλέπεις τίποτα ἄλλο παρά πέτρες». Ἀγνοῶ ἄν μ΄αὐτό τό παράπονο ἑννοοῦμε τά ἀρχαῖα μάρμαρα ἤ τίς κοτρῶνες τῶν βουνῶν μας. Πάσχοντας ἀπό ἀγιάτρευτο ἐθνικιστικό δαλτονισμό, βλέπουμε πεντακάθαρα τήν φυλετική πανσπερμία τῆς Γιουγκοσλαβίας καί τούς κούρδους τῆς Τουρκίας, ἀλλά ἀρνιόμαστε κάποιαν ἰδιαιτερότητα στούς ἀρβανιτάδες μας καί στούς σλαβομακεδόνες. Ἡ στραβομάρα καλλιεργεῖται στά σχολεῖα μας. Κι ἔτσι εἶναι ἀδύνατον νά νιώσουμε τά καλά και τά κακά τῆς Ευρώπης.
Κατ’ ἀρχήν, τίποτα δέν μποροῦμε νά προφητέψουμε γιά τό μέλλον μας εἴτε μποῦμε στά εὐρωπαϊκά κόλπα, εἴτε μείνουμε ἀπ’ ἔξω. Ὁ ἐλληνικός λαός, μέ μιάν ἔνταση σχιζοφρενική, ἀναζητεῖ ἐντός ἐκτός τῆς χώρας μιά λύση. Γιαυτό ἁρπαζόμαστε, ἐξ ἐνστίκτου, ἀπό τίς ξεπερασμένες ἑλληνικές ἐκφράσεις: ἀπό τόν ΝΕΚΡΟ Καραγκιόζη, ἀπό τά ΨΟΦΙΑ ρεμπέτικα κι ἀπό τήν ΒΡΙΚΟΛΑΚΙΑΣΜΕΝΗ Ὀρθοδοξία. Καί γιαυτό εἴμασταν μαγεμένοι ἀπό τίς δημαγωγίες τοῦ Ἀντρέα καί τοῦ Πάγκαλου. Εἶναι μάταιο το ν’ ἀναζητοῦμε διαρκῶς κάποιο ξένο μοντέλο. Ἄλλωστε, οἱ μποῦρδες τύπου ἑλληνικό φιλότιμο, ἑλληνικό δαιμόνιο, ἑλληνική φιλοξενία κτλ. δεν πείθουν πια κανέναν. Ἡ περίφημη ἑλληνική Διασπορά ἀποτελεί ἕναν μύθο, ἀνανεούμενο ἀπό τά ἀλλεπάλληλα κύματα τῶν μεταναστῶν. Τά παιδιά τῶν ὅποιων μεταναστῶν ΔΕΝ εἶναι ἑλληνόπουλα. Ἡ ἑλληνική Διασπορά θά ἔπρεπε νά λάβει πολλά μαθήματα ἐθνικῆς ΑΝΤΟΧΗΣ ἀπό κάποιες ἄλλες ἀντιστεκόμενες Διασπορές: τούς γύφτους, τούς ἀρμένηδες, τούς ἐβραίους, τούς κινέζους. Θέλουμε νά χωθοῦμε στήν ἀγκαλια τῆς Εὐρώπης, ἐνῶ δέν διαθέτουμε ΤΙΠΟΤΕ γιά ἐξαγωγή. Μιλάμε πολύ γιά τό νέφος, που μᾶς τύφλωσε τόσο ὥστε νά μήν διακρίνουμε τίς ἀμερικάνικες βάσεις. Λατρεύουμε τήν γλώσσα μας, μά τά ἑλληνικά στό ἐξωτερικό εἶναι ἄχρηστα. Εἶναι αὐτονόητο ὅτι, ἡ ενσωμάτωση τῆς Ἑλλάδας στήν Εὐρώπη ὑποδηλώνει τήν εξαφάνιση τῶν (ὄσων ἀπομένουν) ἑλληνικῶν ἀρετών και, συγχρόνως, τήν υἱοθεσία ὅλων τῶν κακῶν ἕξεων τῶν εὐρωπαίων. Οἱ ἐφημερίδες μας γράφουν συχνά-πυκνά γιά τους τοξικομανεῖς των Ἐξαχρείων, ἀλλά δέν βγάζουν ἄχνα μήτε γιά τίς ἑλληνίδες πού φουμάρουν σάν τσιμινιέρες, μήτε γιά το κύμα τοῦ νεο-αλκοολισμοῦ πού μαστίζει τή χώρα μας. Ο ἀμερικανικός τρόπος ζωῆς γκρέμισε ἕνα μεγάλο μέρος τῆς, ἄς πούμε, ἑλληνικότητάς μας. Καί, τώρα, ὁ εὐρωπαϊκός (δηλαδή, ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ) τρόπος ζωῆς μᾶς ἀπειλεῖ μέ καθολική καταστροφή. Μοῦ εἶναι πολύ ὀδυνηρό τό νά πιστέψω πώς ὅλοι μας θά καταντήσουμε γκαρσόνια τουριστικών ρεστοράν…
Η.Π
Παρίσι, 9-12-1988

ΑΠΑΝΤΗΣΗ (-ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ-ΚΑΛΕΣΜΑ) στον κ. Jose Manouel Lamarque με αφορμή το άρθρο του με τίτλο «Η Ελλάδα χωρίς φωνή».

Χαΐνης Δ. Αποστολάκης

(αυτόκλητος και αυθαίρετος εκπρόσωπος των ελλήνων καλλιτεχνών)

Καταρχάς κ. Λαμάρκ, το πρόβλημα που εμφανίζεται σ΄ ένα μέρος, δεν είναι πρόβλημα τοπικό. Είναι πρόβλημα του όλου κι εκδηλώνεται στο συγκεκριμένο μέρος, γιατί το ευνοούν οι εκεί κοινωνικοπολιτικές συνθήκες. Το πολιτικό έλλειμα του μέρους είναι πολιτικό-ηθικό-αισθητικό έλλειμα του όλου.
Θα προσπαθήσω ακροθιγώς και εν τάχει να στηρίξω την άποψη μου, αρχίζοντας με κάποιες παρατηρήσεις, μερικές από τις οποίες ίσως ακούγονται για πρώτη φορά.

Παρατήρηση 1
Στη μετακεϊνσιανή εποχή, λαμβάνει χώρα ένα πρωτοφανές (άλλωστε δεν υπάρχει γραμμική ιστορική εξέλιξη) παγκόσμιο φαινόμενο: Η ηθική που συνδεδεμένη με το ήθος-απάντηση στο υπαρξιακό ερώτημα - χαρακτήριζε άτομα, οικογένειες, συντεχνιες, οργανώσεις, φυλές, έθνη, κράτη, μετατίθεται σε μη ιστορικά πρόσωπα: τις αγορές. Οι εταιρείες μετονομάζοται, μετασχηματίζονται, μεταφέρονται, συγχωνεύονται, μεταπωλούνται, χωρίς ν’ αφήνουν ιστορικό ίχνος και χωρίς να παίρνουν το βάρος της ιστορικής ευθύνης των δράσεων τους.

Παρατήρηση 2
Για πρώτη φορά στο δυτικό κόσμο, παρατηρείται τις τελευταίες δεκαετίες η εξαφάνιση των «τελετών». Αυτό οδηγεί μοιραία στην απώλεια συνείδησης κοινωνικής αυθυπαρξίας, που συνεπάγεται το θάνατο του «τραγικού» κι αυτό ανάγεται (όπως θα ‘λεγε κι ο συμπατριώτης σας Ζαν Μπωντριγιάρ) στην απώλεια του «πεπρωμένου» με την ταυτόχρονη ανάδυση μιας αρρωστημένης ατομικότητας που καταρρέει κάτω από το βάρος του ελέγχου και της ευθύνης της φαντασιακής της ύπαρξης. Η θεοποίηση της σιγουριάς και της ασφάλειας και η ταυτόχρονη δαιμονοποίηση του ρίσκου -μητέρας του τραγικού- δυναμιτίζουν κάθε απόπειρα αμφισβήτησης (θεμέλιο της ευρωπαϊκής κουλτούρας από τον Αισχύλο μέχρι τον Ντεκάρτς). Κι εδώ ερχόμαστε αντιμέτωποι με το επάρατο μικρόβιο του μικροαστισμού.

Παρατήρηση 3
Ο μικροαστισμός σα χολέρα μεταδόθηκε και στο τελευταίο χωριό. Αποτέλεσμα του είναι (εκτός της αποξένωσης από τη φύση) ο θάνατος της υπερβολής και η διοχέτευση της στην παροξυσμό. Το χειρότερο όμως είναι η εξαφάνιση της σημασίας (λάβαρου του ευρωπαϊκού πολιτισμού) του διπόλου έρωτας-επανάσταση ( σας το έδειξαν με τον πιο δραματικό τρόπο οι συμπατριώτες σας Ζαν Λυκ Γκοντάρ, Φρανσουά Τρυφώ κ.α.). Στο μικροαστικό περιβάλλον, το άτομο δεν μπορεί να ερωτευτεί, δηλαδή να τολμήσει τη φυσική αποστολή του, το βιολογικό- θεουργικό πείραμα με τη χαρούμενη, θριαμβευτική, βιωμένη διακύρηξη της αλλαγής και της ετερότητας του. Συνεπώς οι εξεγέρσεις του, (απουσία ετερότητας = όχλος), θα έχουν όχι τη χαρά της αλλαγής, αλλά το σημάδι του μίσους και της εκδίκησης απέναντι στο διαφορετικό ή το προνομιούχο.

Παρατήρηση 4
Η ηθική του φόβου εμφανίζεται με τη μορφή της αντίδρασης, της επίθεσης και της βίας. Είναι η ηθική της απεργίας, της ζητιανιάς, της παρακατιανής απαίτησης των σκλάβων προς τους εργοδότες να ξαναγίνουν καλά αφεντικά. Το κακό αφεντικό μεταστοιχειώνεται ως δια μαγείας σε καλό, με 100$ μισθολογικής αύξησης για τους σύγχρονους σκλάβους. (Παρεπιπτόντως οι έλληνες-στατιστικά- είναι μονίμως αδικημένοι κι επαγγελματίες θύματα (απομεινάρι οθωμανικής υποτέλειας)). Σε αντιδιαστολή με την ηθική του φόβου βρίσκεται η ηθική της ιερής περιέργειας. Αυτή εκδηλώνεται όχι σαν αντίδραση, αλλά σαν δράση. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ δράσης και αντίδρασης είναι ότι η πρώτη εκκινά από το τι μας αρέσει, ενώ η δεύτερη βραχυκυκλώνεται στο τι δε μας αρέσει. Η δράση έχει άπειρα μονοπάτια ενώ η αντίδραση ένα και μόνο, αυτό της ανουσιας συνδιαλλαγής με το στοχευμένο «άσχημο». (Μην παρανοηθεί ότι καταφέρομαι εναντίον των απεργών. Ετσι έμαθαν, από μια κοινωνική συνθήκη που δε διασφαλίζει a priori σ΄ όλα τα μέλη της κοινότητας τροφή, στέγη, υγεία, εκπαίδευση, αγαθά των οποίων η έλλειψη είναι η πηγή κάθε κοινωνικής φοβίας. Η ευθύνη γι αυτό, βαραίνει περισσότερο τους κατέχοντες πολιτισμικό και κοινωνικό κεφάλαιο, δηλαδή τους ανθρώπους που μπορούν να μιλήσουν σε πολύ κόσμο κι αυτοί είναι οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι διανοητές κι οι καλλιτέχνες).

Εξουσία
Οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τα αγαθά της κοινότητας –τοπικής μέχρι οικουμενικής- θα έπρεπε να έχουν ως πρώτιστο καθήκον όχι να διοικήσουν, να μοιράσουν ή να επιβάλουν την πλαστή κοινωνική ειρήνη, αλλά να νοηματοδοτήσουν εκ νέου την ανθρώπινη ψυχή, εμπνέοντας και διαχέοντας το όποιο πολιτισμικό κεφάλαιο διαθέτουν. Ο ιός της εξουσίας όμως δε δρα πυραμιδωτά, αλλά είναι ένα οριζόντιο πλέγμα, ένας αδιόρατος ιστός μιας δηλητηριώδους κοινωνικής αράχνης, μια μίμηση καθημερινή -στο σχολείο, στην οικογένεια, στη δουλειά, στην παρέα,  - διεστραμμένων εξουσιαστικών αρχετύπων. Σκεφτείτε για παράδειγμα ότι το ηθικά σωστό καταγράφεται στον (εξουσιαστικό) γλωσσικό μας κώδικα με τη λέξη «χρέος», δηλαδή την δήλωση υποταγής του χρεώστη στο δανειστή του.

Ευρώπη (επιγραμματικά)
Η Ευρώπη δεν έχει καταφέρει να εμπνεύσει τους λαούς της ούτε να κατανοήσει και να σεβαστεί τις ιδιαιτερότητες τους. Η ιστορική της ευθύνη είναι να γεφυρώσει την αιματοβαμένη εμπειρία της και την αναζήτηση του όντος, με τις ιρασιοναλιστικές κουλτούρες της Ανατολής και το πολιτικά ανώριμο κι επικίνδυνο μωρό ( μόλις 300 ετών) της Β. Αμερικής. Αντ΄ αυτού άγεται και φέρεται από τις βουλές κερδοσκοπικών αρπαχτικών. Σας θυμίζω κ, Λαμάρκ ότι φέτος ο υπουργός γεωργίας σας, ανήγγειλε περίλυπος την επιβολή του θανάτου της παραδοσιακής σας γεωργίας, από την πολυεθνική εταιρεία Μοσάντο. Μήπως μοιάζει με τα περίφημα «αναπτυξιακά» μέτρα στην Ελλάδα που το μόνο που καταφέρνουν είναι η καταστροφή του εναπομείναντα φυσικού της πλούτου; Η άνοδος του εθνικισμού και η ξενοφοβία είναι οι επιπτώσεις της εισβολής του(αλλοτριου για τον ευωπα’ι’κό διαφωτισμό) πουριτανικού μοντέλου των εκ δυσμάς συνανθρώπων. Μην ξεχνάτε κ. Λαμάρκ ότι το πογκρόμ που εξαπέλυσε η κυβέρνηση σας εναντίον των τσιγγάνων μοιάζει πολύ με τις ρατσιστικές επιθέσεις και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών στην Ελλάδα.

Ελλάδα (επιγραμματικά)
Η Ελλάδα προέκυψε από τον παραλογισμό της δηιιουργίας των «εθνικών» κρατών τα τελευταία 150-200 χρόνια. Από καταβολής της ζούσε όχι τόσο πολυ από τον εθνικό, αλλά από το δανεικό της πλούτο, το μεγαλυτερο μέρος του οποίου κατέληγε στις τσέπες των εγχώριων αρπαχτικών. Πόλεμοι εθνικοί, βακανικοί, παγκόσμιοι, εμφύλιοι, αλλεπάληλες χούντες, συνέδραμαν ώστε να μην έχει περάσει ακόμη από το στάδιο του ευνομούμενου (κατά την εσπερίαν) αστικού κράτους. Ο μισός και παραπάνω πληθυσμός ζει στην Αθήνα (οποίος υδροκεφαλισμός) και η ύπαιθρος μαράζωσε στέλνοντας τα παιδιά της στα σκλαβοπάζαρα του μικροαστισμού της πρωτεύουσας. Όσοι έμειναν καταφεύγουν στην παραβατικότητα, στον αλκοολισμό και την αυτοκτονία (Αθήνα και Κρήτη κατέχουν τα πρωτεία στο τελευταίο). Η απουσία οράματος- αφετηρίας συλλογικής κίνησης- βρίσκεται πίσω απ’ όλα αυτά τα φαινόμενα σήψης. Το μεγάλο πλεονέκτημα της Ελλάδας, η βαριά βιομηχανία της, ήταν και είναι ο πολιτισμός. Κι αυτό, λόγω της γεωγραφικής της θέσης. Μην ξεχνάτε ότι η Ελλάδα είναι το μοναδικό μέρος μεταξύ τριών ηπείρων (Ασία, Ευρώπη, Αφρική) και όπου συναντιούνται πολλοί και διαφορετικοί άνθρωποι, εκεί ανθίζουν οι πολιτισμοί. Το μεγάλο αυτό πλεονέκτημα ( της μακραίωνης ιστορίας) σε συνδυασμό με τη φυσική ομορφιά και το ήπιο κλίμα της,κατάντησε μειονέκτημα. Λογικά η μικρή αυτή χώρα με τη μεγάλη ιστορία, τον ήλιο, τα βουνά και τις θάλασσες θα πρεπε να είναι η Ελβετία του πνεύματος, μια μεγάλη απεμπορευματοποιημένη ζώνη γεμάτη σχολές ελληνικών, αραβικών σπουδών, μαθηματικών, αστρονομίας, λαογραφίας, μουσικολογίας, καλων τεχνών κ.α. Αντ’ αυτού έγινε μπανιέρα και κατάλυμα ντόπιων και ξένων τουριστών (μέθυσων ως επί το πλείστον) που αναπαράγουν τη μικροαστική μιζέρια τους στην πιο επικύνδυνη μορφή της: αυτή των διακοπών. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο φαινόμενο πλάνης, εξαθλίωσης, στρουθοκαμηλισμού και άρνησης της ύπαρξης από το φαινόμενο του ανθρώπου που πάει διακοπές.Είναι ο άνθρωπος που αποδρά (κατά την προσφιλή έκφραση των ΜΜΕ), συνηγορώντας σιωπηλά στην καθημερινή χωρική και χρονική του φυλάκιση. Είναι το κοινωνικό ον (που έχει χάσει προσωρινά –ελπίζω- το δρόμο του ή δεν έχει βρει, η κοινότητα, την ιδιαίτερη κλίση του) που αποφεύγει τη σύγκρουση με τις γερασμένες δομές υπό την επήρεια του ναρκωτικού των διακοπών και της οθόνης, που δε δρα, αλλά αντιδρά σπασμωδικά(π.χ. ακόμη και το κίνημα των αγανακτισμένων έδειξε τη γύμνια του με τον ερχομό του καλοκαιριου και τον διακοπών-τουλάχιστον γνωρίστηκαν κάποιοι άνθρωποι). Το σημαντικό δεν είναι πού πας αλλά τι πας να κάνεις, ή μάλλον τι σ’ αρέσει και ποιους πας να βρεις για να το συνδημιουργήσεις. (Δεν καταφέρομαι πάλι εναντίον του συνειδητού περιηγητή που απολαμβάνει τη φυσική ομορφιά σα μια διαδικασία αναπόσπαστη από την εργασία και την αυτοεξέλιξη του).

Έλληνες καλλιτέχνες
Έλληνες καλλιτέχνες υπάρχουν, κ. Λαμάρκ ,όπως και έλληνες διανοητές και έχουν φωνή, αλλά δε φτάνει σ΄εσάς (γι αυτό διατυπώνετε αυτή την εσφαλμένη θέση στο άρθρο σας, αν και αναγνωρίζω την καλή σας πρόθεση) . Θα πάρω ως παράδειγμα αυτόν που νομίζω ότι ξέρω καλύτερα, δηλαδή τον εαυτό μου (στερούμαι μετριοφροσύνης, μετριοφροσύνη=κύριο χαρακτηριστικό της αλαζονείας των μετρίων). Είμαι μέλος των «Χαϊνηδων», μιας μουσικής ομάδας που συμπληρώνει 22 χρόνια πορείας στη δισκογραφία(κάποια έργα τους έχουν διασκευαστεί εκτός από την Ελλάδα και σε άλλες χώρες-Ισπανία ,Τουρκϊα) και με παραστάσεις στην Ελλάδα και τον κόσμο. Η ομάδα μας δε συνδιαλέχτηκε ποτέ με καμιά εξουσία, τη συντηρεί μόνο η αγάπη του κόσμου και έχει από της ιδρύσεως της ισότητα μισθών και εισοδημάτων- ύψιστη κατ’ εμέ πολιτική δήλωση και στάση (όχι πως αποτελεί αυτό από μόνο του απόδειξη καλλιτεχνικής ποιότητας). Τα προτάγματα της κοινωνικής αυτοθέσμισης, αυτονομίας και αυτοοργάνωσης καθώς και τις ιδέες της απανάπτυξης, τα θίξαμε από τη δεκαετία του ’90 και τα τραγουδήσαμε σε δίσκους και συναυλίες. Φέτος σε αντιδιαστολή με την περιρέουσα μιζέρεια και ηττοπάθεια, αντί να περικόψουμε μουσικούς και φιλοδοξίες (όπως έκανε η συντριπτική πλειοψηφία), συμπράξαμε με μέλη από δυο άλλες σημαντικές καλλιτεχνικές συλλογικότητες ( τη μουσική ομάδα «Mode Plagal» και την ομάδα χορού και ακροβασίας «κι Ομως κινείται»), ανεβάζοντας μιαν απαιτητική παράσταση με τίτλο «Θεοί και Δαίμονες». Κανένας πολιτισμικός αξιωματούχος δεν ενδιαφέρθηκε (όπως πάντα), ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει το συγκεκριμμένο εγχείρημα, πολιτισμικό εξαγώγιμο προϊόν μιας χώρας που έχει οξύ πρόβλημα παραγωγικότητας. Τουναντίον, ο επίσημος πολιτισμός σε αγαστη συνεργασία με τα ΜΜΕ (κέντρα προπαγάνδας του life style), χαριεντίζεται με εξημερωμένους μουσικόσαυρους, με ποπ εφήβους μικράς διάρκειας και ανώδυνους, ακίνδυνους τραγουδιστές-σουξεδοσυλλέκτες που λαϊκίζουν μυρικάζοντας. Ο λαϊκισμός κάθε μορφής είναι επικίνδυνος, είναι το σκαλοπάτι για το φασισμό. Έχει κυριαρχήσει η κατηγορία τραγουδιστής-αστέρι-είδωλο, ενώ υπό κανονικές συνθήκες, το υποκείμενο θα έπρεπε να ντρέπεται γι αυτό. Το να προβάλλεται κανείς έξω από κάποια συλλογικότητα δικαιολογείται, αν διαθέτει κάποια από τα εξής τέσσερα χαρακτηριστικά: α) σοφία, β) τρέλα, γ) αναχώρηση και δ) κοινωνική εκτροπή συγκρουσιακού χαρακτήρα. Ακόμη και οι αριστερές νεολαίες, στα φεστιβάλ τους, καλούν (κάποιες φορές) τραγουδιστές- εργοδότες, υποστηριζόμενους από αξιολύπητες ομάδες σκλάβων μουσικών.  Ότι γίνεται στο χώρο της μουσικής, γίνεται και στο χώρο του θεάτρου, του χορού, της ζωγραφικής κ.α. Προβάλλονται και εξάγονται ασύλληπτες μετριότητες (που έχουν πελατειακή σχέση με τους ιθύνοντες), τη στιγμή που σημαντικά έργα σ΄ όλους τους τομεις πετιούνται στον καιάδα της συγκάλυψης και της αδιαφορίας. (Μη θεωρηθεί ότι εκφράζω κανενός είδους προσωπικού παράπονου ή καλλιτεχνικού απωθημένου. Ισα-ίσα είμασταν από τους υπερβολικά τυχερούς που αγαπηθήκαμε από το πρώτο μας βήμα. Τι συμβαίνει όμως με τους τόσους άλλους σπουδαίους συγκαιρινούς και παλιότερους καλλιτέχνες που δεν είχαν την ίδια τύχη, την ίδια εύνοια των καιρών; Πως θα βοηθηθούν κάποιοι νεώτεροι ώστε να τολμήσουν τους πειραματισμούς τους, σ’ ένα περιβάλλον σαθρών αρχετύπων και καταιγισμού πληροφορίας;).

Κάλεσμα

Η απάντηση σ΄ αυτή την παρακμή είναι η δημιουργία αυτοοργανωμένων κοινοτήτων (όλων των ειδών) με ισχυρή αλληλεπίδραση μεταξύ τους. Καλώ τους ανθρώπους, της τέχνης, της επιστήμης, της διανόησης, να συμπαραταχθούμε δημιουργώντας μια κοινότητα (ή κοινότητες) συμμαθητείας, συνδημιουργίας και αυτοδιάθεσης των έργων μας. Το αντίθετο της αγάπης δεν είναι το μίσος, αλλά η αδιαφορία. Γι αυτό προτείνω αδιαφορία απέναντι στην εξουσία. Δεν αναγνωρίζομε κανένα πολιτικό αξίωμα, καμιά κοινωνική ιεραρχία. Κρατούμε μόνο την απαραίτητη κοινωνική διακρισιμότητα για τους ανθρώπους που παρήγαγαν έργο και το νοηματοδότησαν με τη στάση ζωής τους. Δεν αποφεύγομε τη σύγκρουση. Απλά μεταθέτομε τις ανώδυνες αψιμαχίες από το δικό τους γήπεδο(π.χ. Βουλή), σε χαρούμενους αγώνες μέχρι θανάτου, αν εισβάλουν φορείς εξουσίας στο γήπεδο μας ,που δεν θα είναι άλλος από το δημιουργικό μας «κήπο». Τοις τολμόσιν η τύχη ξύμφορος. Εξάλλου το δυϊκό ανάλογο του θανάτου δεν είναι η ζωή, αλλά η ζωή με αξιοπρέπεια.

Υ.Γ. Όποιος γνωρίζει επαρκώς την γαλλικήν και δε σκυλοβαριέται, ας το μεταφράσει τ΄αθρώπου. Ούτως ή άλλως ,εγώ τα λέω τση πεθεράς να τα γροικά κι η νύφη.

Μετά τιμής,

ΧΑΪΝΗΣ Δ.Αποστολάκης

4/4/12